Τσιτσιπάς – Ζβέρεφ: Η πρόβλεψη του Στέφανου, το Νο1 του Σάσα και η μεγάλη ανατροπή!

Υπήρξε μια εποχή, όχι και τόσο μακρινή, που ο Στέφανος Τσιτσιπάς, ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ και ο Ντανιίλ Μεντβέντεφ θεωρούνταν οι τρεις παίκτες που θα παραλάμβαναν τη σκυτάλη από τους Φέντερερ, Ναδάλ και Τζόκοβιτς.

Ο ίδιος ο Τσιτσιπάς είχε μάλιστα εκφράσει την πεποίθηση ότι εκείνος, ο Ζβέρεφ και ο Μεντβέντεφ θα μπορούσαν να αποτελέσουν τους επόμενους Big Three του ανδρικού τένις.

Δεν ήταν μια παράλογη εκτίμηση για τα δεδομένα εκείνης της εποχής. Ήταν τρεις νέοι παίκτες με διαφορετικά αγωνιστικά χαρακτηριστικά, σημαντικούς τίτλους, μεγάλες νίκες απέναντι στους κορυφαίους και γενικότερα υπήρχε η αίσθηση ότι ο χρόνος δούλευε υπέρ τους.

Η ιστορία όμως τελικά αποδείχθηκε αρκετά διαφορετική.

Ο Ζβέρεφ στην κορυφή του κόσμου

Σήμερα, ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ είναι πλέον το νέο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης! Στα 29 του χρόνια, μετά από δύο Grand Slam τίτλους μέσα στο 2026, στο Roland Garros και το US Open, ο Γερμανός έφτασε επιτέλους στην κορυφή.

Ο 30ός διαφορετικός τενίστας που κατακτά το Νο1 από την καθιέρωση της κατάταξης της ATP και μόλις ο δεύτερος Γερμανός μετά τον Μπόρις Μπέκερ.

Ένα σπουδαίο επίτευγμα, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που το διαμόρφωσαν.

Ο Γερμανός εκμεταλλεύτηκε τις μεγάλες απουσίες του Γιάνικ Σίνερ και του Κάρλος Αλκαράθ, διατήρησε υψηλό επίπεδο απόδοσης, συγκέντρωσε βαθμούς, κέρδισε δύο Grand Slam και προφανώς ΔΕΝ χρειάζεται να απολογηθεί γι’ αυτό.

Τα τουρνουά και κατ΄ επέκταση η παγκόσμια κατάταξη στο επαγγελματικό τένις δεν αναδεικνύουν εκείνον που θα μπορούσε να κερδίσει, αλλά εκείνον που κερδίζει. Άλλωστε, η δυνατότητα ενός αθλητή να παραμένει υγιής, ανταγωνιστικός και συνεπής σε μια τόσο απαιτητική σεζόν αποτελεί μέρος της συνολικής του αξίας και αν κάποιος το γνωρίζει πολύ καλά αυτό, είναι ο Ζβέρεφ!

Το 2022, στον ημιτελικό του Roland Garros απέναντι στον Ράφα Ναδάλ, υπέστη έναν από τους σοβαρότερους τραυματισμούς, που μπορεί να έχει ένας τενίστας. Χρειάστηκε να περάσει μια μεγάλη και πολύ δύσκολη περίοδο αποκατάστασης, σε μια περίοδο που βρισκόταν πολύ κοντά στην κορυφή, το νούμερο 1!

Τέσσερα χρόνια αργότερα, είναι αυτός που «επωφελείται» από τα προβλήματα των πιο βασικών ανταγωνιστών του, σε μία συγκυρία, που υπενθυμίζει πόσο καθοριστικός είναι ο παράγοντας της υγείας στον πρωταθλητισμό.

Νο1 στον κόσμο, αλλά είναι και ο καλύτερος;

Ο Ζβέρεφ είναι Νο1 στον κόσμο, χωρίς να έχει αποδείξει ότι είναι καλύτερος από τους δύο βασικούς ανταγωνιστές του όταν εκείνοι βρίσκονται στην καλύτερη κατάστασή τους και αυτό δεν είναι μια δική μου, προσωπική εκτίμηση. Ο ίδιος ουσιαστικά το παραδέχθηκε, αναγνωρίζοντας ότι παρά το γεγονός ότι ανέβηκε στην κορυφή, δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί πως βρίσκεται στο επίπεδο με τον Σίνερ.

Άλλωστε, το μεταξύ τους 11-4 υπέρ του Ιταλού αποτυπώνει μια σημαντική αγωνιστική διαφορά και όχι μόνο με βάση αποτελέσματα, αλλά και με την γενικότερη εικόνα των αναμετρήσεων.

Ο Σίνερ είναι καλύτερος, επιθετικότερος και πιο συνεπής από τη βασική γραμμή, παίρνει νωρίτερα την μπάλα και μπορεί να διατηρεί υψηλή ταχύτητα και ένταση στα χτυπήματά του χωρίς υπερβολικά ποσοστά λάθους.

Ο Ζβέρεφ, αντίθετα, εξακολουθεί να στηρίζεται περισσότερο στο σερβίς του, το εξαιρετικό backhand και την ικανότητά του να αντέχει στα μεγάλα rallies από τη βασική γραμμή.

Προφανώς και είναι ένας τεράστιος αθλητής, αλλά, ακόμα τουλάχιστον, όχι εκείνος που επιβάλλει το παιχνίδι του απέναντι στους κορυφαίους, όπως ο Σίνερ και ο Αλκαράθ!

Με τον Αλκαράθ μάλιστα, η εικόνα είναι λίγο διαφορετική. Οι μεταξύ τους αγώνες είναι περισσότερο ισορροπημένοι, όμως ο Ισπανός διαθέτει πολύ μεγαλύτερη ποικιλία στο παιχνίδι του, πιο πλούσια γκάμα χτυπημάτων και μια μοναδική ικανότητα να ανεβάζει εντυπωσιακά το επίπεδό του στις σημαντικότερες στιγμές.

Ο Ζβέρεφ κέρδισε απολύτως δικαιολογημένα το δικαίωμα να απολαμβάνει τα προνόμια και την αναγνώριση του Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης, αλλά το αν είναι και ο καλύτερος τενίστας στον κόσμο σηκώνει συζήτηση.

Η πρόβλεψη του Τσιτσιπά και η πραγματικότητα

Επιστρέφοντας σε εκείνη την παλιότερη δήλωση του Στέφανου Τσιτσιπά, έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς εξελίχθηκαν οι καριέρες των τριών παικτών.

Ο Μεντβέντεφ ήταν αυτός που κατάφερε πρώτος να φτάσει στο Νο1 και να κατακτήσει Grand Slam, αλλά δεν μπόρεσε να διατηρήσει σε σταθερά επίπεδα την απόδοση του.

Ο Τσιτσιπάς έφτασε στο Νο3, κατέκτησε το ATP Finals, αγωνίστηκε σε δύο τελικούς Grand Slam και για ένα διάστημα έμοιαζε ικανός να διεκδικήσει την κορυφή. Άλλωστε, έφτασε ένα… ματς μακριά από το να το καταφέρει!

Ο Ζβέρεφ, ο οποίος για χρόνια κουβαλούσε τον χαρακτηρισμό του κορυφαίου παίκτη χωρίς Grand Slam, χρειάστηκε να περιμένει μέχρι τα 29 του για να τα καταφέρει!

Το πρώτο του major και το Νο1.

Από τους τρεις, λοιπόν, οι δύο κατάφεραν να γίνουν Νο1. Ο τρίτος έφτασε κοντά, αλλά έμεινε πίσω. Στην πραγματικότητα όμως, κανένας τους δεν κατάφερε να δημιουργήσει τη «δυναστεία» που κάποτε προεξοφλούσαμε.

Δύο παίκτες που εμφανίστηκαν λίγο αργότερα, ο Σίνερ και ο Αλκαράθ, εξελίχθηκαν ταχύτατα και ανέβασαν το επίπεδο του τένις σε τέτοιο βαθμό, ώστε η προηγούμενη γενιά να βρεθεί ξαφνικά, ξανά, στη θέση εκείνης που κυνηγά και όχι εκείνης που απολαμβάνει την κορυφή!.

Ο Τσιτσιπάς, ο Μεντβέντεφ και ο Ζβέρεφ πέρασαν τα πρώτα χρόνια της καριέρας τους προσπαθώντας να ξεπεράσουν τους Big Three και όταν οι Φέντερερ, Ναδάλ και Τζόκοβιτς άρχισαν να αποχωρούν από το προσκήνιο, βρέθηκαν αντιμέτωποι με δύο νεότερους παίκτες που δεν τους επέτρεψαν να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα ή, αν προτιμάτε, να επιβεβαιώσουν τις προβλέψεις του Στέφανου!

Ποιος θα είναι ο επόμενος;

Η άνοδος του Ζβέρεφ στο Νο1 δημιουργεί ένα ακόμη ενδιαφέρον ερώτημα. Ποιος θα είναι ο 31ος διαφορετικός παίκτης που θα φτάσει στην κορυφή;

Ο Μπεν Σέλτον; Ο Ράφαελ Χόδαρ; Ο Ζοάο Φονσέκα; Ο Αρτούρ Φις; Ο Γιάκουμπ Μένσικ;

Υπάρχουν αρκετοί υποψήφιοι, αλλά κανένας δεν έχει αποδείξει ακόμη σε απόλυτο βαθμό ότι διαθέτει την ικανότητα και κυρίως, τη σταθερότητα που απαιτεί το Νο1.

Ο Σέλτον έχει, πιθανώς, το καλύτερο σερβίς στο Tour και πολλά περιθώρια εξέλιξης στα 24 του. Ο Χόδαρ παρουσιάζει εντυπωσιακή ωριμότητα για την ηλικία του και ένα παιχνίδι που μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματικό σε βάθος χρόνου. Ο Φονσέκα διαθέτει τεράστια δύναμη, αλλά χρειάζεται μεγαλύτερη συνέπεια και καλύτερη διαχείριση του σώματός του.

Κανένας, ωστόσο, δεν έχει φτάσει ακόμη στο σημείο να θεωρείται πραγματικός αντίπαλος του Σίνερ και του Αλκαράθ στη διάρκεια μιας ολόκληρης σεζόν..

Δεν αρκεί να μπορείς να νικήσεις τον καλύτερο σε έναν αγώνα. Πρέπει να μπορείς να κερδίζεις και όλους τους υπόλοιπους, σχεδόν κάθε εβδομάδα.

Αυτό έκανε ο Ζβέρεφ και γι’ αυτό βρίσκεται σήμερα στην κορυφή, αποδεικνύοντας πως έχει επιμονή, αντοχή στις δυσκολίες και συνέπεια.

Ένας τενίστας που έφτασε πολύ νωρίς κοντά στην κορυφή, όπως και ο Τσιτσιπάς, χρειάστηκε να διαχειριστεί μεγάλες απογοητεύσεις, σοβαρό τραυματισμό και οδυνηρές ήττες, αλλά δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια.

Η κατάκτηση δύο Grand Slam και η άνοδός του στο Νο1 αποτελούν την απόλυτη επιβεβαίωση της αξίας του.

Δεν χρειάζεται να είναι καλύτερος από τον Σίνερ ή τον Αλκαράθ για να αξίζει αυτή την αναγνώριση. Όπως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις απουσίες, για μεγάλα χρονικά διαστήματα των δύο για να αξιολογήσουμε σωστά τη φετινή του επιτυχία. Και τα δύο μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα.

Ο Ζβέρεφ άξιζε το Νο1 γιατί συγκέντρωσε περισσότερους βαθμούς από όλους. Ο Σίνερ και ο Αλκαράθ εξακολουθούν να αποτελούν το βασικό μέτρο σύγκρισης για το υψηλότερο επίπεδο του σύγχρονου τένις.

Όσο για εκείνη την πρόβλεψη του Τσιτσιπά, αποδείχθηκε τελικά περισσότερο μια εύλογη, για την εποχή, φιλοδοξία παρά μια ακριβής εκτίμηση για το μέλλον. Το τένις τελικά δεν περίμενε τον Τσιτσιπά, τον Μεντβέντεφ και τον Ζβέρεφ να γίνουν οι νέοι Big Three, αλλά δημιούργησε μια διαφορετική πραγματικότητα!