Το Μουντιάλ άνοιξε ξανά τη συζήτηση: Μέσι ή Ρονάλντο; Η απάντηση κρύβεται στο τένις και το NBA
Οι μεγαλύτεροι αθλητές δεν έγιναν θρύλοι με τον ίδιο τρόπο. Ο Μέσι θυμίζει Τζόρνταν και Φέντερερ. Ο Ρονάλντο φέρνει στο μυαλό τον ΛεΜπρόν, ενώ ο Τζόκοβιτς αποτελεί ίσως τη μοναδική περίπτωση που κατάφερε να ανατρέψει μια «φυσική» ιεραρχία μέσα από την αδιάκοπη εξέλιξη και τη σκληρή δουλειά.
Ο Λιονέλ Μέσι συνεχίζει να κάνει πράγματα που μοιάζουν να αψηφούν κάθε λογική. Στα 35 του οδήγησε την Αργεντινή στην κορυφή του κόσμου, κατακτώντας το μοναδικό τρόπαιο που έλειπε από τη συλλογή του. Στα 39 του εξακολουθεί να πρωταγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, αποδεικνύοντας ότι ο χρόνος δεν κυλά με τον ίδιο τρόπο για όλους.
Και κάπως έτσι, η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική συζήτηση των τελευταίων δύο δεκαετιών άνοιξε ξανά.
Μέσι ή Ρονάλντο;
Ίσως, όμως, η απάντηση να μη βρίσκεται αποκλειστικά στο ποδόσφαιρο. Ίσως να βρίσκεται σε ένα κορτ τένις και σε ένα παρκέ του NBA.
Ο Μέσι, ο Τζόρνταν και ο Φέντερερ είχαν κάτι κοινό
Υπάρχουν αθλητές που μοιάζουν να γεννήθηκαν για να κυριαρχήσουν.
Ο Λιονέλ Μέσι, ο Μάικλ Τζόρνταν και ο Ρότζερ Φέντερερ δεν κατέκτησαν απλώς τίτλους. Άλλαξαν τα αθλήματά τους.
Ο Τζόρνταν έγινε το απόλυτο σύμβολο του NBA, οδηγώντας τους Chicago Bulls σε έξι πρωταθλήματα και κατακτώντας το βραβείο MVP των Τελικών και στις έξι αυτές κατακτήσεις, δημιουργώντας μια αύρα ανίκητου που παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα. Ο Φέντερερ είναι ο πιο επιδραστικός τενίστας, άλλαξε την αισθητική του τένις, κάνοντας το δύσκολο να μοιάζει εύκολο και χαρίζοντας μια κομψότητα που δύσκολα θα επαναληφθεί.
Το ίδιο συνέβη και με τον Μέσι. Για χρόνια έμοιαζε σαν να παίζει σε διαφορετικό άθλημα από όλους τους υπόλοιπους. Παγκόσμιο Κύπελλο, Copa América, Champions League, Ballon d’Or και αμέτρητα ρεκόρ συνέθεσαν μια καριέρα που για πολλούς αποτελεί την απόλυτη ποδοσφαιρική έκφραση.
Δεν ήταν μόνο οι τίτλοι. Ήταν ο τρόπος.
Η αίσθηση ότι κάθε επαφή με την μπάλα μπορούσε να μετατραπεί σε κάτι μοναδικό.
Ο Ρονάλντο και ο ΛεΜπρόν νίκησαν τον χρόνο
Στην απέναντι όχθη βρίσκεται ο Κριστιάνο Ρονάλντο.
Η διαδρομή του μοιάζει περισσότερο με εκείνη του ΛεΜπρόν Τζέιμς.
Η διάρκειά τους είναι ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμά τους. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δύο βρίσκονται στην κορυφή των λιστών σκοραρίσματος στα αθλήματά τους. Δεν κυριάρχησαν επειδή θεωρήθηκαν οι πιο χαρισματικοί ή οι πιο εντυπωσιακοί. Κυριάρχησαν γιατί λειτούργησαν σαν αθλητικές μηχανές, εξελίσσοντας διαρκώς το σώμα, το μυαλό και το παιχνίδι τους, αψηφώντας το πέρασμα του χρόνου.
Ίσως γι’ αυτό ο Ρονάλντο θυμίζει περισσότερο τον ΛεΜπρόν. Δεν είναι η αισθητική που τους καθόρισε, αλλά η συνέπεια, η παραγωγικότητα και η ικανότητά τους να παραμένουν στην κορυφή του σκοραρίσματος για περισσότερα από 20 χρόνια, αψηφώντας την ηλικία και επαναπροσδιορίζοντας τα όρια της αθλητικής μακροζωίας.
Δεν έγιναν σύμβολα επειδή έμοιαζαν αψεγάδιαστοι. Έγιναν σύμβολα επειδή αρνήθηκαν τη φυσική φθορά.
Ο Τζόκοβιτς έκανε αυτό που έμοιαζε αδύνατο
Υπάρχει, όμως, ένας αθλητής που δεν χωρά εύκολα σε αυτή τη σύγκριση.
Ο Νόβακ Τζόκοβιτς.
Όταν εμφανίστηκε, ο Ρότζερ Φέντερερ είχε ήδη κατακτήσει το τένις και ο Ράφαελ Ναδάλ είχε αρχίσει να χτίζει τον δικό του μύθο. Οι περισσότεροι θεωρούσαν πως ο Σέρβος θα ήταν απλώς ο τρίτος της παρέας.
Τελικά έκανε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Με αδιάκοπη δουλειά, εμμονή στη λεπτομέρεια και μια πνευματική αντοχή που σπάνια συναντά κανείς, όχι μόνο μπήκε στην ίδια συζήτηση, αλλά κατάφερε να τους ξεπεράσει στις σημαντικότερες ατομικές διακρίσεις.
Τα περισσότερα Grand Slam, οι περισσότερες εβδομάδες στο Νο.1 και μια σειρά από ρεκόρ που πριν από μερικά χρόνια έμοιαζαν αδιανόητα.
Ο Τζόκοβιτς είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση αθλητή που κατάφερε να ανατρέψει μια φαινομενικά δεδομένη ιεραρχία. Να ξεπεράσει έναν αθλητή όπως ο Φέντερερ, ο οποίος για πολλούς προσωποποιούσε το φυσικό ταλέντο και την τελειότητα.
Και ο Ναδάλ αξίζει ξεχωριστή θέση
Μια τέτοια συζήτηση δεν μπορεί να αφήσει εκτός τον Ράφαελ Ναδάλ.
Ο Ισπανός δεν ολοκλήρωσε την καριέρα του με τα περισσότερα Grand Slam ούτε με τα περισσότερα μεγάλα ρεκόρ. Άφησε όμως πίσω του μια παρακαταθήκη που δύσκολα θα επαναληφθεί.
Δεκατέσσερις τίτλοι στο Roland Garros, αμέτρητες μάχες και μια καριέρα χτισμένη πάνω στην αυταπάρνηση, την επιμονή και τη σκληρή δουλειά.
Αν ο Τζόκοβιτς απέδειξε ότι μπορείς να ξεπεράσεις την ιδιοφυΐα με την εξέλιξη, ο Ναδάλ απέδειξε ότι η θέληση μπορεί να σε κρατήσει στην κορυφή για μια ολόκληρη εποχή.
Και ίσως γι’ αυτό το ρεκόρ των 14 τίτλων στο Roland Garros να μοιάζει σήμερα πιο απλησίαστο από οποιοδήποτε άλλο στο τένις. Ακόμη και από τα 24 Grand Slam του Τζόκοβιτς, τα οποία, όσο ασύλληπτα κι αν φαντάζουν, δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να απειληθούν.
Η κυριαρχία του Ναδάλ στο Παρίσι, όμως, δύσκολα θα επαναληφθεί ποτέ.
Δεν υπάρχει ένας μόνο δρόμος προς την αθανασία
Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο συμπέρασμα.
Ο Μέσι, ο Τζόρνταν και ο Φέντερερ έγιναν σύμβολα της φυσικής ιδιοφυΐας. Εκείνοι οι αθλητές που έκαναν το αδύνατο να μοιάζει εύκολο και κατέκτησαν τα πάντα στο πέρασμά τους.
Ο Ρονάλντο και ο ΛεΜπρόν απέδειξαν ότι η διάρκεια, η πειθαρχία και η αδιάκοπη εξέλιξη μπορούν να σε κρατήσουν στην κορυφή για περισσότερες από δύο δεκαετίες.
Και ο Τζόκοβιτς, έχοντας απέναντί του δύο θρύλους όπως ο Φέντερερ και ο Ναδάλ, απέδειξε ότι ακόμη κι όταν ξεκινάς από πίσω, μπορείς να τερματίσεις πρώτος.
Γι’ αυτό και η συζήτηση για τον GOAT δεν θα τελειώσει ποτέ. Γιατί τελικά δεν συγκρίνουμε μόνο τίτλους, αριθμούς ή το πληρέστερο πακέτο.
Συγκρίνουμε διαφορετικούς δρόμους, διαφορετικές αφετηρίες και διαφορετικούς τρόπους να φτάσεις στην κορυφή. Και κάπου εκεί βρίσκεται και η ουσία της συζήτησης: πολλές φορές δεν αλλάζεις τον αγαπημένο σου αθλητή, γιατί δεν συγκρίνεις μόνο επιτεύγματα, αλλά και το αποτύπωμα που άφησε πάνω σου.