Ο «Showman» και ο «Stanimal»: Το Παρίσι αποχαιρέτησε δύο σύμβολα μιας ρομαντικής εποχή
Το Ρολάν Γκαρός του 2026 δεν είναι πλώς άλλο ένα Grand Slam. Σηματοδοτεί το «αντίο» δύο μορφών που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή: του Γκαέλ Μονφίς και του Σταν Βαβρίνκα. Δύο βετεράνοι, δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες, αλλά εξίσου αγαπητοί στο κοινό του τένις.
Ο Μονφίς ήταν πάντα ο απόλυτος showman. Ο «NBAer» του τένις. Ένας αθλητής που έμοιαζε να έχει βγει από παρκέ του NBA και να μπήκε κατά λάθος σε κορτ τένις. Άλματα, άμυνες από άλλον πλανήτη, forehand σαν να κάνει καρφώματα, no-look χτυπήματα και μια σχέση με το κοινό που λίγοι είχαν ποτέ. Δεν κατέκτησε ποτέ μεγάλο τίτλο, όμως κατέκτησε κάτι σπάνιο: την καθολική αγάπη των φιλάθλων.
Και απέναντι σε αυτή την εκρηκτική προσωπικότητα στεκόταν πάντα ο «Stanimal». Ο Βαβρίνκα δεν είχε το χάρισμα του showman, αλλά είχε κάτι εξίσου σπάνιο: το πιο βαρύ και επιθετικό one-handed backhand της σύγχρονης εποχής. Ένα backhand που μπορούσε να διαλύσει ακόμα και τους κορυφαίους αμυντικούς του κόσμου.
Το αριστούργημά του ήρθε το 2015, όταν ο Σταν Βαβρίνκα κατέκτησε το Roland Garros νικώντας στον τελικό τον Νόβακ Τζόκοβιτς, τότε Νο.1 του κόσμου, σε μία από τις πιο εμβληματικές εμφανίσεις της σύγχρονης εποχής. Εκείνο το backhand έμοιαζε ασταμάτητο. Αξίζει να σημειωθεί πως στον δρόμο προς τον τίτλο είχε πραγματοποιήσει και μία ακόμη τεράστια υπέρβαση, επικρατώντας του Ρότζερ Φέντερερ στα προημιτελικά με 3-0 σετ, σε μια από τις πιο «καθαρές» και εμφατικές νίκες της καριέρας του.
Το κοινό πολλές φορές τούς έβλεπε σαν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο Μονφίς ήταν το θέαμα. Ο Βαβρίνκα η κομψή δύναμη. Ο ένας έκανε τον κόσμο να σηκώνεται από τη θέση του με trick shots και άμυνες. Ο άλλος με one handed backhand winners που ακούγονταν σαν πυροβολισμοί.
Και φυσικά υπήρχε και η «κατάρα» του Μονφίς απέναντι στον Τζόκοβιτς. Για χρόνια ο Γάλλος δεν μπορούσε να τον κερδίσει, με τη μεταξύ τους προϊστορία στο tour να φτάνει στο 20-0 υπέρ του Σέρβου.
Ο Μονφίς και ο Βαβρίνκα αποχαιρέτησαν μαζί το Παρίσι ύστερα από περισσότερες από δύο δεκαετίες στο επαγγελματικό τένις. Και κάπως έτσι έκλεισε ένα κομμάτι του “ρομαντικού” τένις: εκείνου όπου οι προσωπικότητες ήταν τόσο έντονες όσο και τα χτυπήματα.
Ο ένας δεν πήρε ποτέ μεγάλο τίτλο, αλλά έγινε λαϊκός ήρωας. Ο άλλος πήρε τρία Grand Slam και άφησε πίσω του ένα από τα ομορφότερα backhand στην ιστορία.
Και οι δύο, όμως, έφυγαν από το Ρολάν Γκαρός σαν θρύλοι αφήνοντας πίσω τους μια πιο ρομαντική εκδοχή του τένις.