Ο Τσιτσιπάς ξαναβρήκε το χτύπημα που μπορεί να του αλλάξει όλο το Roland Garros

«Στο Παρίσι δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος, εκτός αν λέγεται Ράφα Ναδάλ. Κερδίζει εκείνος που αντέχει περισσότερο, όταν όλοι και όλα αρχίζουν να πονάνε…»

Αυτή ήταν η αναφορά που κάναμε στο matchpoint247.gr προσπαθώντας να προσεγγίσουμε αγωνιστικά το φετινό Ρολάν Γκαρός και να «βγάλουμε» τις πιθανότητες του Στέφανου Τσιτσιπά για μια καλή παρουσία στο Παρίσι. Και δύο εικοσιτετράωρα αργότερα, ο Αλεξάντερ Μίλερ άρχισε να πονά…

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς συνέχισε να στέλνει μηνύματα επιστροφής σε υψηλό επίπεδο, αυτή τη φορά απέναντι στον Γάλλο, σε έναν αγώνα που μπορεί να τελείωσε με εγκατάλειψη, μέσα σε 50 λεπτά, του αντιπάλου του Στέφανου, αλλά είχε ήδη ξεκάθαρη εικόνα.

Ο Έλληνας πρωταθλητής, ξεπερνώντας αρχικά τα δύο πρώτα games στα οποία δεν πήρε ούτε πόντο (!), είχε τον έλεγχο, τον ρυθμό και κυρίως έδινε την αίσθηση ότι κάτι έχει αλλάξει στο παιχνίδι του.

Ο Τσιτσιπάς δεν χρειάστηκε να φτάσει μέχρι τέλους για να επιβεβαιώσει την ανωτερότητά του. Ο αντίπαλος του λύγισε σωματικά, αφυδατώθηκε από τη ζέστη και αποχώρησε, πιθανότατα με θλάση στη γάμπα. Όμως μέχρι εκείνο το σημείο η διαφορά ανάμεσα στους δύο ήταν εμφανέστατη.

Ήταν ένας Τσιτσιπάς πιο ώριμος, πιο σταθερός, πιο σίγουρος για τις επιλογές του σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Η ζέστη που αποτέλεσε το μεγαλύτερο εμπόδιο για τον Μίλερ και θα προβληματίσει τους περισσότερους είναι πλεονέκτημα για τον Στέφανο, αλλά και για τη Μαρία Σάκκαρη, που είναι συνηθισμένοι στον καλοκαιρινό καύσωνα της χώρας μας. Στο Παρίσι ο τόπος «έβραζε», αλλά για τους δυο τους, δεν έτρεχε τίποτα… Μια ακόμα μέρα στη δουλειά

Η μεγαλύτερη κουβέντα όμως δεν μπορεί να γίνει για το αποτέλεσμα, αλλά για το… ξεχασμένο χτύπημα του Στέφανου, που παλιότερα άλλαζε τις ισορροπίες μέσα στο rally και πλέον αρχίζει να… εμφανίζεται ξανά. Το backhand στην ευθεία.

Εκεί που για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα υπήρχε δισταγμός, τώρα υπάρχει ξεκάθαρη απόφαση. Εκεί που παλιά έβλεπες αμφιβολία, τώρα βλέπεις αποφασιστικότητα. Ο Τσιτσιπάς δεν ψάχνει απλώς το cross court backhand για να «χτίσει» τον πόντο. Τώρα αρχίζει, επιτέλους ξανά, να ψάχνει την ευθεία, με το ρίσκο που αυτό συνεπάγεται, να ανοίγει γωνίες και να αλλάζει κατεύθυνση στην μπάλα με αυτοπεποίθηση που θυμίζει παίκτη που έχει ξαναβρεί την χαμένη του ταυτότητα.

Και αυτό είναι το πιο σημαντικό στοιχείο της εμφάνισης.

Απέναντι στον Μίλερ, έστω και σε αυτό το μικρό δείγμα γραφής, διέκρινε κανείς ξέλιξη. Το backhand στην ευθεία δεν είναι απλώς μια τεχνική λεπτομέρεια, αλλά η διαφορά ανάμεσα στο «κρατιέμαι στο ράλι» και στο «παίρνω τον πόντο».

Ο Έλληνας πρωταθλητής δείχνει να ξαναχτίζει εμπιστοσύνη σε χτυπήματα που κάποτε ήταν σημείο αναφοράς στο παιχνίδι του και δεν προχώρησε απλώς έναν γύρο. Θύμισε ξανά, έστω και για λίγο, μια εκδοχή του παιχνιδιού του που μπορεί και τον έχει κάνει στο παρελθόν, επικίνδυνο για κάθε αντίπαλο σε οποιαδήποτε επιφάνεια.