Η κατάρρευση δύο εποχών

Η Νέα Υόρκη έχει τους δικούς της κανόνες. Ήταν πάντα αμφίρροπη και μας το υπενθύμισε ξανά.

Η Νέα Υόρκη δεν χαρίζεται σε κανέναν. Δεν κοιτάζει ονόματα, κατατάξεις ή προσδοκίες. Το US Open ήταν πάντα ένα Grand Slam που μπορούσε να ανατρέψει τα δεδομένα μέσα σε λίγες ώρες και η φετινή διοργάνωση το επιβεβαίωσε από νωρίς.

Μέσα σε λίγες ημέρες, δύο διαφορετικές εποχές του παγκόσμιου τένις βρέθηκαν αντιμέτωπες με την ίδια πραγματικότητα.

Ο Νόβακ Τζόκοβιτς, ο τελευταίος μεγάλος εκπρόσωπος των Big 3, γνώρισε έναν απρόσμενο αποκλεισμό από τον πρώτο γύρο. Και λίγο αργότερα, ο Ραφαέλ Χοδάρ, ένα από τα πρόσωπα της νέας γενιάς, έφυγε επίσης πρόωρα από το τουρνουά.

Δύο διαφορετικές γενιές, δύο διαφορετικές ιστορίες και ένα κοινό συμπέρασμα.

Τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο στη Νέα Υόρκη.

• Ο Τζόκοβιτς απέναντι στον χρόνο

Ο Νόβακ Τζόκοβιτς έχει επιβιώσει από όλα.

Από γενιές αντιπάλων, τραυματισμούς, αμφισβήτηση και ήττες που σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσαν να σηματοδοτήσουν το τέλος μιας καριέρας.

Όμως, στα 39 του έχει πλέον έναν αντίπαλο που δεν μπορεί να νικήσει: τον χρόνο.

Η ήττα από τον Μαριάνο Ναβόνε στον πρώτο γύρο ήταν κάτι περισσότερο από ένα αποτέλεσμα-σοκ. Ο Σέρβος χρειάστηκε να διαχειριστεί σοβαρά προβλήματα κατά τη διάρκεια του αγώνα και παρά την προσπάθειά του, δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την ανατροπή.

Το τελικό 7-6, 5-7, 4-6, 6-2, 6-1 έστειλε τον Τζόκοβιτς εκτός US Open από τον πρώτο γύρο, κάτι που είχε να συμβεί σε Grand Slam από το Australian Open του 2006.

Για έναν παίκτη που επί δύο δεκαετίες είχε κάνει συνήθεια να βρίσκει λύσεις όταν όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν στραβά, η εικόνα ήταν διαφορετική.

Η Νέα Υόρκη ήταν ανελέητη και για πρώτη φορά, λύγισε τον Τζόκοβιτς όχι μόνο σωματικά, αλλά και πνευματικά.

• Δεν είναι απλώς μία ήττα

Το εύκολο είναι να πούμε ότι ο Τζόκοβιτς μεγάλωσε. Το πιο σωστό είναι να αναγνωρίσουμε ότι βρίσκεται πλέον σε ένα διαφορετικό σημείο της καριέρας του.

Οι 24 Grand Slam τίτλοι δεν αλλάζουν. Επίσης, η ιστορία του και το μεγαλείο του δεν αλλάζει.

Αυτό που αλλάζει είναι η δυνατότητα να θεωρούμε δεδομένο ότι θα βρίσκεται πάντα στις τελευταίες ημέρες ενός Grand Slam.

Ο Τζόκοβιτς μπορεί ακόμη να κερδίσει μεγάλους αγώνες και να διεκδικήσει σημαντικούς τίτλους. Άλλωστε, το έχει αποδείξει.

Πλέον, κάθε του εμφάνιση σε ένα Grand Slam έχει διαφορετική σημασία και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της μετάβασης.

Για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια, δεν ξέρουμε αν ο Τζόκοβιτς θα είναι εκεί στο τέλος.

• Και μετά ήρθε ο Χοδάρ

Αν ο Τζόκοβιτς αντιπροσωπεύει την εποχή που φεύγει, ο Ραφαέλ Χοδάρ είναι ένα από τα πρόσωπα που φιλοδοξούν να πρωταγωνιστήσουν σε αυτή που έρχεται.

Ο 19χρονος Ισπανός μπήκε στο US Open ως Νο12 του ταμπλό, έχοντας πλέον να διαχειριστεί και τις προσδοκίες που συνοδεύουν έναν παίκτη της νέας γενιάς.

Η εξέλιξή του μέσα σε έναν χρόνο είναι εντυπωσιακή.

Στην αρχή της περσινής αμερικανικής hard-court σεζόν βρισκόταν στο Νο540 της παγκόσμιας κατάταξης. Δώδεκα μήνες αργότερα βρέθηκε στο US Open ως 12ος seed, έχοντας φτάσει μέχρι το Νο13 της ATP.

Η άνοδος ήταν παραπάνω από εντυπωσιακή και οι προσδοκίες ήταν ανάλογες. Όμως, ο Γιουντσαοκέτε Μπου, δεν ενδιαφέρθηκε για την κατάταξη ή το όνομα απέναντί του.

Ο Κινέζος, lucky loser στο κυρίως ταμπλό, πραγματοποίησε μία από τις μεγαλύτερες νίκες της καριέρας του και διέλυσε τον Χοδάρ με 6-2, 6-1, 6-1. Ο Ισπανός έφυγε από το US Open από τον πρώτο γύρο, σε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της διοργάνωσης.

• Η πόλη των ανατροπών

Αυτό είναι το US Open.

Η Νέα Υόρκη έχει τη δική της ενέργεια και κυρίως, τη δική της λογική. Τα φαβορί πρέπει να αποδείξουν στο γήπεδο ότι είναι φαβορί και τα ονόματα από μόνα τους δεν αρκούν.

Ούτε ο Τζόκοβιτς μπόρεσε να ξεφύγει από αυτό. Ούτε ο Χοδάρ. Η πόλη των ανατροπών έκανε ξανά τη δουλειά της.

• Το τένις γυρίζει σελίδα 

Και κάπου εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη εικόνα της φετινής διοργάνωσης.

Για πρώτη φορά από το 2003, κανένα μέλος του Big 3 δεν βρίσκεται στον δεύτερο γύρο ενός Grand Slam. Φέντερερ, Ναδάλ, Τζόκοβιτς.

Οι τρεις παίκτες που για περισσότερα από 20 χρόνια καθόρισαν το ανδρικό τένις δεν υπάρχουν πλέον στο ταμπλό του δεύτερου γύρου.

Ο Φέντερερ έχει αποχωρήσει. Ο Ναδάλ έχει αποχωρήσει. Και τώρα ο Τζόκοβιτς έφυγε από την πρεμιέρα.

Η εικόνα έχει τεράστιο συμβολισμό. Για χρόνια, τουλάχιστον ένας από τους τρεις ήταν εκεί. Στα Grand Slam, η παρουσία τους ήταν σχεδόν δεδομένη.

Τώρα δεν υπάρχει κανένας.

Το τένις βρίσκεται πλέον σε μία νέα πραγματικότητα.

Οι Αλκαράθ και Σίνερ έχουν ήδη αναλάβει μεγάλο μέρος του πρωταγωνιστικού ρόλου και πίσω τους υπάρχει μία ολόκληρη γενιά που περιμένει την ευκαιρία της. Αλλά το νέο Big 3 δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο ερωτηματικό της επόμενης εποχής.

• Αυτό που κέρδισε ο Τζόκοβιτς μέσα στην κατάρρευση

Ο Τζόκοβιτς, μέσα στην ήττα του κέρδισε κάτι που για χρόνια δεν ήταν αυτονόητο.

Την εκτίμηση του κόσμου.

Ο Σέρβος, για μεγάλο μέρος της καριέρας του βρέθηκε σε μία ιδιαίτερη θέση. Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές όλων των εποχών, αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα αγαπητός. Συχνά χρειάστηκε να κερδίσει και την εξέδρα μαζί με τον αντίπαλό του.

Στη Νέα Υόρκη, η εικόνα ήταν διαφορετική. Ο κόσμος είδε έναν 39χρονο πρωταθλητή να παλεύει μέχρι το τέλος, παρά τα προβλήματα που αντιμετώπιζε.

Είδε έναν θρύλο που πλέον δεν μπορεί να κάνει τα πάντα όπως πριν, αλλά εξακολουθεί να αρνείται να εγκαταλείψει. Και αυτή τη φορά, η αντίδραση ήταν διαφορετική. Περισσότερος σεβασμός και αναγνώριση.

Ίσως, μέσα στην ήττα, ο Τζόκοβιτς να κέρδισε κάτι που έλειπε από τη σπουδαία καριέρα του. Την καθολική εκτίμηση.

Για έναν παίκτη που έχει κατακτήσει 24 Grand Slam τίτλους, αυτό μπορεί να ήταν το μόνο που έλειπε.

• Δύο εποχές, ένα ερωτηματικό

Η μία εποχή φεύγει και η άλλη προσπαθεί να βρει τον δρόμο της. Ανάμεσά τους υπάρχει ένα κενό, το οποίο αργά ή γρήγορα κάποιος θα καλύψει.

Ο Τζόκοβιτς, έχει αποδείξει πολλές φορές ότι δεν πρέπει να τον ξεγράφεις. Μπορεί να επιστρέψει και να αλλάξει ξανά τα δεδομένα.

Ο Χοδάρ, από την άλλη, είναι μόλις 19 ετών και έχει ήδη κάνει μέσα σε έναν χρόνο ένα τεράστιο άλμα.

Το τένις όμως δεν περιμένει. Ήδη, η νέα γενιά γράφει τη δικιά της ιστορία.

Στη Νέα Υόρκη, οι δύο πλευρές αυτής της μετάβασης βρέθηκαν με τον δικό τους τρόπο αντιμέτωπες με την πραγματικότητα.

Ο Τζόκοβιτς πάλεψε για να μείνει στο παιχνίδι και ο Χοδάρ για να επιβεβαιώσει ότι ανήκει πλέον στους πρωταγωνιστές.

Τελικά, και οι δύο έφυγαν από το τουρνουά νωρίτερα απ’ όσο περίμεναν. Αυτό είναι το τένις. Και αυτό είναι το US Open.

Η εποχή των Big 3 έχει πλέον φτάσει στο τέλος της. Η επόμενη γενιά έχει ήδη ξεκινήσει να καλύπτει το κενό και ψάχνει τον απόλυτο πρωταγωνιστή της.