Τσιτσιπάς: Δύο ανατροπές, ένα μεγάλο «μήνυμα» – Η λεπτομέρεια που δείχνει ότι κάτι έχει αλλάξει

Υπάρχει μια λεπτομέρεια στις δύο πρώτες νίκες του Στέφανου Τσιτσιπά στο φετινό US Open που δεν θα έπρεπε να «χαθεί» μέσα στους πανηγυρισμούς και την «τρέλα» της στιγμής.

Δεν είναι απλώς ότι ο Έλληνας πρωταθλητής προκρίθηκε στον τρίτο γύρο για πρώτη φορά από το 2021 και μετά. Δεν είναι καν μόνο ότι πέτυχε δύο μεγάλες νίκες. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ήρθαν.

Δύο διαδοχικές ανατροπές. Δύο αγώνες στους οποίους βρέθηκε πίσω στο σκορ και χρειάστηκε να αλλάξει την εικόνα του. Δύο διαφορετικοί αντίπαλοι, άλλες αγωνιστικές συνθήκες και απαιτήσεις και κυρίως δύο εμφανίσεις στις οποίες ο Τσιτσιπάς έδειξε ότι μπορεί ξανά να ανεβάσει το επίπεδό του όταν το παιχνίδι το απαιτεί.

Πρώτα ο Αρτούρ Φις.

Ο πρόσφατος πρωταθλητής του Σινσινάτι, Νο10 του ταμπλό, ένας από τους πιο φορμαρισμένους παίκτες του tour και ένας αντίπαλος που μέχρι τότε είχε το απόλυτο των νικών στις μεταξύ τους αναμετρήσεις. Ο Τσιτσιπάς έχασε το πρώτο σετ, αλλά δεν κατέρρευσε, αντέδρασε, ανέβασε την ένταση, έπαιξε επιθετικά και τελικά πήρε τη νίκη με 3-1.

Και μετά ήρθε ο Λόιντ Χάρις.

Ένας εντελώς διαφορετικός παίκτης, με εξαιρετικό, όσο και περίεργα γρήγορο σερβίς, τεράστια χτυπήματα κυρίως από την πλευρά του backhand και αρκετή αυτοπεποίθηση από την πρόσφατη αγωνιστική του κατάσταση. Ένας παίκτης που για μεγάλα διαστήματα έβαλε τον Τσιτσιπά σε πολύ δύσκολη θέση.

Και πάλι ο Στέφανος βρέθηκε πίσω, αλλά επέστρεψε ξανά.

Τρεις ώρες και 27 λεπτά παιχνιδιού, ακραία υγρασία, πολύ μεγάλα rallies, χαμένες ευκαιρίες, νεύρα, ένα δύσκολο πρώτο κομμάτι του αγώνα και ένας αντίπαλος που αρνιόταν να χάσει δίνοντας τρομερές «μάχες» σε κάθε πόντο.

Και πάλι όμως, ο Τσιτσιπάς έμεινε εκεί κι αυτό δεν είναι πλέον εύκολο να το χαρακτηρίσει κανείς σύμπτωση.

Ίσως για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, ο Στέφανος αρχίζει να δίνει μια διαφορετική απάντηση στο μεγαλύτερο ερώτημα που τον συνοδεύει τα τελευταία χρόνια. «Μπορεί να παίξει ξανά τένις υψηλού επιπέδου ανάλογο με το απίστευτο ταλέντο του»;

Η απάντηση που δίνει, μέχρι στιγμής, στη Νέα Υόρκη, είναι ένα ξεκάθαρο «ναι».

Δεν σημαίνει ότι επέστρεψε στην κορυφή, δεν σημαίνει ότι ξαφνικά έγινε ξανά ο Τσιτσιπάς που έφτασε στο Νο3 της παγκόσμιας κατάταξης και θα ήταν λάθος να χτιστεί ένας ολόκληρος… «μύθος» γύρω από μόλις δύο αγώνες.

Είναι όμως ένα ικανό δείγμα γραφής και μπορεί να μας δείξει πράγματα.

Αυτοί οι δύο αγώνες δείχνουν, τουλάχιστον, ότι η ποιότητα είναι εκεί.

Αυτό που λείπει είναι η σταθερότητα και είναι πλέον και το ζητούμενο.

Η πίστη ότι μπορεί να παραμείνει μέσα σε έναν αγώνα όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα θέλει.

Κόντρα στον Φις και απέναντι στον Χάρις, ο Τσιτσιπάς έδειξε ακριβώς αυτό.

Δεν νίκησε επειδή όλα λειτούργησαν τέλεια από την αρχή. Νίκησε επειδή, όταν δεν λειτουργούσαν, βρήκε τρόπο να τα αλλάξει και αυτό είναι χαρακτηριστικό μεγάλων παικτών.

Στον αγώνα με τον Χάρις, μάλιστα, η μεταμόρφωση ήταν εντυπωσιακή. Στην αρχή δυσκολευόταν να «διαβάσει» την ιδιαίτερη και πολύ γρήγορη κίνηση στο σερβίς του Νοτιοαφρικανού, έκανε λάθη και αναγκαζόταν να ρισκάρει, παίζοντας στο όριο, κοντά στις γραμμές. Όσο περνούσε η ώρα, όμως, άρχισε να κρατά περισσότερο την μπάλα στο court, να χρησιμοποιεί το backhand slice, να αλλάζει ρυθμό και να χτυπά το forehand του με εκείνη την ένταση που κάποτε αποτελούσε σήμα κατατεθέν του παιχνιδιού του.

Και τότε εμφανίστηκε ξανά ο παίκτης που όλοι θυμόμαστε. Όχι τέλειος, αλλά αποφασισμένος, προσηλωμένος στο στόχο, γεμάτος αυτοπεποίθηση και ίσως αυτό να είναι πιο σημαντικό.

Γιατί η επιστροφή δεν γίνεται όταν ένας αθλητής παίζει ξαφνικά, σε μία στιγμή τέλεια, αλλά όταν ανταποκρίνεται στις δύσκολες στιγμές και ο Τσιτσιπάς έχει περάσει αρκετές τέτοιες το τελευταίο διάστημα.

Τώρα, στο US Open, δείχνει ότι μπορεί να τις διαχειριστεί διαφορετικά.

Ακόμη και όταν εκνευρίζεται, επιστρέφει. Ακόμη και όταν χάνει ευκαιρίες, επιμένει. Ακόμη και όταν ο αντίπαλος ανεβάζει επίπεδο, δεν εξαφανίζεται από το court. Δεν φοβάται να παίξει, αλλά επιτίθεται. Παίρνει την μπάλα πιο νωρίς, ανεβαίνει περισσότερο στο φιλέ, χρησιμοποιεί το forehand του, χτυπά το backhand του με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ακρίβεια, παίρνει ρίσκα, αλλά πλέον τα ρίσκα του μοιάζουν να είναι κομμάτι του σχεδίου.

Η συνεργασία με τον Πάτρικ Μουρατόγλου φαίνεται να έχει παίξει τον ρόλο της σε αυτή τη διαφορετική εικόνα κι όχι επειδή ένας προπονητής μπορεί να αλλάξει μόνος του και τόσο γρήγορα την πορεία ενός αθλητή, αλλά επειδή ο Τσιτσιπάς δείχνει να έχει ξαναβρεί ένα αγωνιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αισθάνεται ότι μπορεί να λειτουργήσει.

Το ζητούμενο, βέβαια, παραμένει ένα! Ή συνέχεια.

Δύο ανατροπές όπως είναι μία εξαιρετική βάση.

Τρεις, τέσσερις, πέντε αγώνες σε αυτό το επίπεδο θα αρχίσουν να αποτελούν πραγματική επιστροφή κι εκεί βρίσκεται πλέον και η μεγάλη πρόκληση.

Ο Γίρι Λεχέτσκα περιμένει στον τρίτο γύρο και ο Τσιτσιπάς δεν θα έχει απέναντί του μόνο έναν ακόμη αντίπαλο. Έχει απέναντί του την ευκαιρία να επιβεβαιώσει ότι αυτό που βλέπουμε στη Νέα Υόρκη δεν είναι «φωτοβολίδα», αλλά η αρχή μιας νέας περιόδου.