The Federer Touch: Όταν το απίθανο ήταν απλώς η φυσική προέκταση της κομψότητας

Ο Ρότζερ Φέντερερ είχε έναν δικό του τρόπο να βλέπει το τένις. Το απρόβλεπτο, η έμπνευση της στιγμής, το χτύπημα που δεν θα επέλεγες ποτέ μέχρι να το δεις από τον Φέντερερ.

Εκεί ακριβώς βρισκόταν μεγάλο μέρος της μαγείας του. Στην ικανότητά του να βρίσκει κάτι διαφορετικό, χωρίς ποτέ να χάνει την αίσθηση της αρμονίας και της κομψότητας.

Ο Φέντερερ είναι ο πολυνίκης του US Open στην Open Era, με πέντε συνεχόμενες κατακτήσεις από το 2004 έως το 2008.

Το έκανε στο πιο απρόβλεπτο από τα τέσσερα Grand Slam, σε ένα τουρνουά που η ένταση της Νέας Υόρκης, η σκληρή επιφάνεια και οι διαφορετικές συνθήκες απαιτούν κάθε φορά προσαρμογή.

Έμοιαζε να έχει πάντα την κομψότερη λύση

Αυτό ήταν το άγγιγμα του Φέντερερ. Η αίσθηση που του επέτρεπε να αλλάζει τη ροή μιας φάσης με μια κίνηση που δεν περίμενες. Ένα άγγιγμα στη μπάλα, μια διαφορετική γωνία, ένα drop shot, ένα slice, μια επιλογή που έμοιαζε παράτολμη μέχρι τη στιγμή που αποδεικνυόταν η σωστή.

Το εντυπωσιακό δεν ήταν μόνο ότι μπορούσε να το κάνει. Ήταν ο τρόπος. Η κίνηση έβγαινε αβίαστα, με ισορροπία και ακρίβεια, σαν να μην υπήρχε τίποτα δύσκολο σε αυτό που μόλις είχε συμβεί.

Η κομψότητα του Φέντερερ δεν ήταν ένα στοιχείο που πρόσθετε στο παιχνίδι του. Ήταν η φυσική του προέκταση. Στο footwork, στην επαφή με τη μπάλα, στο timing, στον τρόπο που χρησιμοποιούσε το σώμα του. Δεν χρειαζόταν περιττή κίνηση.

Και κάπως έτσι, το διαφορετικό γινόταν φυσικό. Το απρόβλεπτο έμοιαζε προγραμματισμένο. Το δύσκολο έμοιαζε απλό.

Ίσως γι’ αυτό οι φάσεις του Φέντερερ εξακολουθούν να έχουν αυτή τη μοναδική δύναμη. Τις βλέπεις και ξέρεις ότι είδες κάτι ξεχωριστό, χωρίς απαραίτητα να μπορείς να εξηγήσεις αμέσως τι ήταν αυτό που το έκανε τόσο ξεχωριστό.

Ήταν η αρμονία. Η αίσθηση. Η απόφαση της τελευταίας στιγμής. Η ικανότητα να βλέπει ένα κενό εκεί που οι άλλοι δεν το έβλεπαν και να στέλνει τη μπάλα ακριβώς εκεί.

Στο τένις του Φέντερερ υπήρχε πάντα χώρος για το απρόσμενο. Και αυτό ίσως είναι που τον έκανε τόσο απολαυστικό να βλέπεις. Δεν ήξερες ακριβώς τι θα κάνει, αλλά όταν το έκανε, έμοιαζε σαν να ήταν ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούσε να παιχτεί η φάση.

Πέντε συνεχόμενα US Open είναι η ιστορία. Το άγγιγμα του Φέντερερ είναι αυτό που μένει σαν εικόνα. Γιατί ο Φέντερερ δεν έκανε απλώς το απίθανο. Το έκανε να μοιάζει φυσικό.

Και πάντα με εκείνη την κομψότητα που έμοιαζε να είναι κομμάτι του ίδιου του παιχνιδιού.