Φωνή βοώντος εν τη ερήμω της ATP
Κουράστηκε ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ να το φωνάζει εδώ και δέκα χρόνια. Η ATP... κάνει πως τον ακούει, καθώς παραμένει το πρόβλημα που θέτει διαρκώς το νούμερο 1 της παγκόσμιας κατάταξης. Και το ερώτημα είναι ξεκάθαρο: πόσο ακόμη θα αντέχουν οι κορυφαίοι επαγγελματίες τενίστες αυτό το εξαντλητικό ετήσιο πρόγραμμα αγώνων;
Σαφώς και το επαγγελματικό τένις αυξάνει διαρκώς τον οικονομικό του κύκλο. Περισσότερα τουρνουά. Μεγαλύτερα έπαθλα. Νέες αγορές. Τεράστια τηλεοπτικά δικαιώματα. Μόνο που σε αυτό το μονοπάτι, υπάρχει ένας παράγοντας που μοιάζει να περνά σε δεύτερη μοίρα. Είναι ο ανθρώπινος παράγοντας, δηλαδή ο αθλητής.
Ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ δεν είπε κάτι καινούργιο. Επανέλαβε όσα υποστηρίζει εδώ και μία δεκαετία: πως η σεζόν είναι υπερβολικά μεγάλη. Ο χρόνος αποκατάστασης περιορισμένος. Και οι απαιτήσεις αυξάνονται διαρκώς.
Έχει άδικο; Προφανώς όχι.
Το σύγχρονο τένις απαιτεί απεριόριστα σωματικά και πνευματικά αποθέματα. Χρόνο με τον χρόνο οι αγώνες έχουν μεγαλύτερη ένταση. Τα ταξίδια δεν έχουν τέλος. Οι αλλαγές ηπείρων και συνθηκών είναι συνεχείς. Και η πίεση για αποτελέσματα δεν σταματά ποτέ.
Η πρόταση του Γερμανού για μείωση της αγωνιστικής περιόδου κατά δύο ή τρεις εβδομάδες ακούγεται απολύτως λογική. Όμως υπάρχει μία σημαντική παράμετρος: τα οικονομικά συμφέροντα.
Κάθε εβδομάδα στο καλεντάρι σημαίνει έσοδα για τους διοργανωτές, προβολή για τους χορηγούς και διαφημιστικά κέρδη για τους τηλεοπτικούς σταθμούς. Και κανείς τους δε θα συμφωνήσει εύκολα να μειώσει το μερίδιό του.
Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη όψη του νομίσματος που κρύβει την ευθύνη των τενιστών. Οι συμμετοχές σε προσοδοφόρους αγώνες επίδειξης δημιουργούν εύλογα ερωτήματα όταν οι ίδιοι διαμαρτύρονται για το υπερφορτωμένο πρόγραμμα.
Φυσικά αυτή η παράμετρος δεν ακυρώνει το πρόβλημα.
Η ATP οφείλει να αντιληφθεί πως η ανάπτυξη δεν μετριέται αποκλειστικά σε εκατομμύρια. Οφείλει να υπολογίσει την ποιότητα του θεάματος, αλλά κυρίως την (σωματική και κυρίως ψυχική) υγεία των πρωταγωνιστών.