ATP: Πρώτα «σκότωσε» το διπλό και τώρα ετοιμάζεται να το «θάψει»!

Δεν είναι δυνατόν να μιλάς για ανάπτυξη ενός αθλήματος όταν περιορίζεις τις ευκαιρίες τόσων αθλητών.

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην ανάγκη ενός αθλήματος να εξελιχθεί και την, πολλές φορές, αναγκαστική επιλογή των ανθρώπων που το διοικούν να βλέπουν τα πάντα ως προϊόντα με συγκεκριμένη εμπορική αξία.

Οι προτάσεις που βρίσκονται στο τραπέζι για το 2028 και προβλέπουν τη συρρίκνωση του διπλού δεν αποτελούν απλώς μια ακόμη αλλαγή στον τρόπο διεξαγωγής των τουρνουά, αλλά απειλούν να αλλάξουν τη δομή και το «πρόσωπο» ενός ολόκληρου αθλήματος και να περιορίσουν ή ακόμα και να εξαφανίσουν τις προοπτικές εκατοντάδων αθλητών.

Το σχέδιο: Από τις 32 ομάδες στις 16 και από το 20% στο 10%

Στα Masters οι 32 ομάδες του διπλού προτείνεται να περιοριστούν στις 16, ενώ στα ATP 500 και 250 οι 16 ομάδες να γίνουν μόλις οκτώ.

Παράλληλα, το ποσοστό των συνολικών χρηματικών επάθλων που προορίζεται για διπλό εξετάζεται να μειωθεί από το 20% στο 10%, με τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν να μεταφέρονται στο μονό.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ίδιων των αθλητών, μιλάμε για ανακατανομή περίπου 20 εκατομμυρίων ευρώ και βάλε…!

Δεν πρόκειται για μια απλή οικονομική… αλλαγή, αλλά για μια «παρέμβαση» που μπορεί να καταστήσει πρακτικά αδύνατη την επαγγελματική επιβίωση δεκάδων παικτών, ιδιαίτερα εκείνων που βρίσκονται έξω από την πρώτη τριαντάδα της παγκόσμιας κατάταξης.

Περισσότεροι από 150 ενεργοί αθλητές, μαζί με εθνικές ομοσπονδίες και σημαντικές προσωπικότητες του τένις, έχουν ήδη αντιδράσει με ανοιχτή επιστολή προς τη διοίκηση της ATP.

Προφανώς και έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν, γιατί όταν περιορίζεις στο μισό τις διαθέσιμες θέσεις, δεν μειώνεις απλώς τον αριθμό των συμμετοχών, αλλά ουσιαστικά κλείνεις την πόρτα σε μια ολόκληρη «φουρνιά» αθλητών που προσπαθεί να φτιάξει την επαγγελματική της καριέρα.

Η αλήθεια που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε…

Για να είμαστε όμως δίκαιοι, το διπλό αντιμετωπίζει πραγματικό πρόβλημα γενικότερης απήχησης και ιδιαιτέρως εμπορικής και θα ήταν εκτός πραγματικότητας να ισχυριζόμαστε ότι δεν υπάρχει.

Πόσοι άραγε από εσάς γνωρίζετε τους κορυφαίους δέκα παίκτες του διπλού;

Πόσοι θα αγοράζατε εισιτήρια, αποκλειστικά για να παρακολουθήσετε έναν αγώνα διπλού;

Πόσοι επιλέγετε να δείτε έναν τελικό διπλού αντί για μια αναμέτρηση του Σίνερ, του Αλκαράθ, του Τζόκοβιτς ή του Τσιτσιπά;

Η αλήθεια είναι πως το διπλό, στο πέρασμα των χρόνων, έχει χάσει μεγάλο μέρος της αναγνωρισιμότητάς του.

Οι περισσότεροι πρωταγωνιστές του παραμένουν άγνωστοι στο ευρύ κοινό, τα ζευγάρια αλλάζουν πλέον πολύ συχνά και τα «αστέρια» του μονού αγωνίζονται όλο και πιο σπάνια στα διπλά.

Υπάρχει όμως και ένα καθαρά αγωνιστικό ζήτημα.

Στο ανδρικό διπλό, η ταχύτητα του σερβίς, η αποτελεσματικότητα στο φιλέ και η «εξειδίκευση» των αθλητών έχουν περιορίσει σε μεγάλο βαθμό τη διάρκεια των πόντων.

Ένας αγώνας μπορεί να έχει στοιχεία εξαιρετικής τεχνικής, τρομερά αντανακλαστικά και υψηλό επίπεδο τακτικής, αλλά να προσφέρει ελάχιστα πραγματικά μεγάλα rallies, τα οποία αρέσουν σε μεγάλη μερίδα του κοινού!

Για τον μέσο τηλεθεατή, που δεν είναι απαραίτητα σε θέση να εκτιμήσει όλες τις τακτικές λεπτομέρειες του διπλού, αυτό μπορεί να λειτουργεί αποτρεπτικά.

Αυτή είναι η πραγματικότητα, αλλά αλήθεια, ποιος ευθύνεται γι’ αυτήν;

Πώς να καταφέρεις να πουλήσεις κάτι που δεν προσπάθησες ποτέ να διαφημίσεις;

Οι διοικούντες την ATP επικαλούνται τη χαμηλή εμπορική αξία του διπλού για να δικαιολογήσουν τον περιορισμό του, αλλά ποιος είχε άραγε την ευθύνη να αναπτύξει αυτή την εμπορική αξία όλα τα προηγούμενα χρόνια;

Ποιος αποφάσιζε σε ποια γήπεδα θα διεξάγονται οι αγώνες;

Ποιος καθόριζε την τηλεοπτική τους προβολή, την συχνότητα της παρουσία τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τον τρόπο με τον οποίο θα παρουσιάζονταν και θα γίνονταν γνωστοί οι πρωταγωνιστές τους;

Η ίδια η ATP!

Δεν γίνεται λοιπόν να αντιμετωπίζεις επί χρόνια ένα αγώνισμα ως… συμπληρωματικό θέαμα, να το τοποθετείς στα περιφερειακά γήπεδα, να επενδύεις ελάχιστα στην προβολή των αθλητών του και στη συνέχεια να επικαλείσαι την περιορισμένη δημοτικότητά του ως επιχείρημα για τη συρρίκνωσή του.

Από τους αδελφούς Μπράιαν στην εποχή της… ανωνυμίας

Το τένις, στο πέρασμα των χρόνων, έχει αποδείξει ότι και το διπλό μπορεί να δημιουργήσει μεγάλες προσωπικότητες και «δυνατές» ιστορίες.

Οι αδελφοί Μπομπ και Μάικ Μπράιαν δεν ήταν απλώς δύο εξαιρετικοί αθλητές, αλλά σταρ, ένα απολύτως αναγνωρίσιμο δίδυμο.

Παλαιότερα, ο Τζον ΜάκΕνροου με τον Πίτερ Φλέμινγκ, οι Γούντμπριτζ και Γούντφορντ, αλλά και μεγάλοι πρωταγωνιστές που συνδύαζαν το μονό με το διπλό, έδιναν στο αγώνισμα άλλη αίγλη.

Σήμερα, αντιθέτως, οι κορυφαίοι παίκτες του μονού έχουν σχεδόν εγκαταλείψει το διπλό και αυτό είναι απολύτως λογικό.

Το πρόγραμμα έχει γίνει εξαντλητικό, οι απαιτήσεις για καλή φυσική κατάσταση είναι πλέον τεράστιες και τα οικονομικά κίνητρα πολύ μεγαλύτερα.

Για ποιον λόγο να διαταράξει ο Σίνερ ή ο Αλκαράθ την προετοιμασία του ή να διακινδυνεύσει τη σωματική του ακεραιότητα, μια που πάντα υπάρχει και ο κίνδυνος ενός τραυματισμού, για να συμμετάσχει σε ένα διπλό;

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ούτε ότι οι αθλητές που έχουν επιλέξει να παίζουν μόνο δίπλα είναι… «πολίτες» δεύτερης κατηγορίας, ούτε ότι μια καριέρα στο διπλό αποτελεί προϊόν μιας αποτυχημένης προσπάθειας για καριέρα στο μονό.

Το διπλό απαιτεί διαφορετικές ικανότητες και δεξιότητες, άλλη τακτική, αλλά και συνεργασία, που δεν υπάρχει στο μονό. Μπορούμε δηλαδή να μιλήσουμε και ουσιαστικά μιλάμε έτσι κι αλλιώς όσοι ασχολούμαστε, για ένα άλλο ΑΘΛΗΜΑ!

Το παράδοξο με τα εκατομμύρια και τους πρωταγωνιστές

Υπάρχει όμως και μια ακόμη διάσταση που έχει ενδιαφέρον .

Η ATP υποστηρίζει ότι μέρος των χρημάτων που θα εξοικονομηθούν μπορεί να πάει στους παίκτες του μονού που αγωνίζονται και συνήθως μένουν εκτός από τους πρώτους γύρους, ώστε να ενισχυθεί η οικονομική τους κατάσταση.

Η ανάγκη είναι πραγματική, αφού το επαγγελματικό τένις εξακολουθεί να έχει τεράστιες οικονομικές ανισότητες.

Οι κορυφαίοι αθλητές κερδίζουν εκατομμύρια, την ώρα που εκατοντάδες άλλοι δυσκολεύονται να καλύψουν ακόμα και τα έξοδα ταξιδιών, προπονητών και συμμετοχής στα τουρνουά.

Αυτή η ενίσχυση των οικονομικά ασθενέστερων παικτών του μονού πρέπει να γίνει εις βάρος των παικτών του διπλού;

Σε ένα άθλημα που διεκδικεί και παίρνει διαρκώς μεγαλύτερα τηλεοπτικά συμβόλαια, προσελκύει νέους επενδυτές και επεκτείνει την παρουσία του σε αγορές με τεράστια οικονομική δύναμη, η συρρίκνωση του διπλού δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως η μοναδική λύση χρηματοδότησης.

Υπάρχει και κάτι ακόμη που οι οικονομικές αναλύσεις δεν λαμβάνουν υπόψιν.

Η αξία του διπλού δεν μπορεί να μετρηθεί αποκλειστικά μέσα από τα τηλεοπτικά νούμερα ή από τα εισιτήρια των αγώνων του.

Στα μεγάλα τουρνουά, ιδιαίτερα στα Masters, που πλέον διαρκούν σχεδόν δύο εβδομάδες, οι αγώνες του διπλού αποτελούν σημαντικό μέρος του καθημερινού προγράμματος.

Χιλιάδες θεατές αγοράζουν εισιτήρια γενικής εισόδου για να παρακολουθήσουν τένις στα περιφερειακά γήπεδα.

Όσο λοιπόν προχωράμε στο ταμπλό και οι αγώνες του μονού γίνονται λιγότεροι στα κεντρικά κορτ, το διπλό είναι συχνά εκείνο που συντηρεί το ενδιαφέρον του τουρνουά στα υπόλοιπα γήπεδα.

Η συμβολή του λοιπόν στη συνολική «εμπειρία» του θεατή είναι πραγματική, ακόμη κι αν δεν αποτυπώνεται σε ξεχωριστά έσοδα.

Κι όμως, το διπλό έχει κοινό, αλλά…

Σε επίπεδο ερασιτεχνικού αθλητισμού, το διπλό είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τρόπους για να παίξει κανείς τένις.

Εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο παίζουν διπλό, ιδιαίτερα μάλιστα σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Είναι δυνατόν λοιπόν, ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της… καθημερινής ζωής του τένις να θεωρείται… περιττό στο επαγγελματικό του επίπεδο;

Η λύση λοιπόν δεν είναι να το κόψεις, αλλά να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις ενδιαφέρον!

Προφανώς και το διπλό χρειάζεται αλλαγές.

Χρειάζεται καλύτερη τηλεοπτική παρουσίαση και σχολιασμό, μεγαλύτερη προβολή των «αστεριών» του, σταθερότερα ζευγάρια, σε στυλ ποδοσφαιρικών ομάδων προκειμένου να αποκτήσουν αναγνωρισιμότητα και να «προκαλέσουν» το κοινό να ταυτιστεί μαζί τους κι έναν τρόπο να αποκτήσει ξανά ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΜΟΥΣ πρωταγωνιστές.

Επιβάλλεται σίγουρα και διαφορετικός προγραμματισμός, με περισσότερους σημαντικούς αγώνες στα κεντρικά γήπεδα, αλλά και καλύτερη αξιοποίηση των social media για την προβολή του.

Θα πρέπει ακόμη και να εξεταστεί αν το σημερινό αγωνιστικό μοντέλο και οι κανονισμοί προσφέρουν το θέαμα που αναζητά το κοινό.

Προφανώς και δεν μπορεί να απαιτεί ο οποιοσδήποτε από μια επαγγελματική οργάνωση να αγνοεί τα οικονομικά δεδομένα, αλλά από την άλλη, το τένις δεν δεν μπορεί να το βλέπει κανείς σαν μια συνηθισμένη «επιχείρηση».

Είναι ένα άθλημα με ιστορία, παράδοση, και τεράστια κοινωνική διάσταση.

Η εμπορική επιτυχία είναι απαραίτητη για την ανάπτυξή του, αλλά δεν μπορεί και να αποτελεί το μοναδικό κριτήριο για κάθε απόφαση.

Με αυτή τη λογική γιατί να μη μειώσουμε και τα ταμπλό του μονού;

Γιατί να μην αγωνίζονται αποκλειστικά οι 16 ή οι 32 πιο… εμπορικοί παίκτες;

Γιατί να χρηματοδοτούνται τουρνουά και αθλητές που δεν φέρνουν από μόνοι τους σημαντικά έσοδα;

Έκανε πραγματικά η ATP όσα μπορούσε για να το αναπτύξει;

Αν δεν τα έκανε, που ΔΕΝ τα έκανε, τότε δεν μιλάμε για… «αποτυχία» του διπλού, αλλά για αποτυχία εκείνων που είχαν την ευθύνη αρχικά να το προστατεύσουν και κατ’ επέκταση να το αναδείξουν…