Σαν σήμερα: Η χρυσή στιγμή του Τζόκοβιτς στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Δύο χρόνια έχουν περάσει από τη στιγμή που ο Νόβακ Τζόκοβιτς πραγματοποίησε ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά του: να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποτελούσαν για χρόνια τον μεγάλο ανεκπλήρωτο στόχο του θρυλικού Σέρβου. Έχοντας φτάσει αρκετές φορές κοντά στην πηγή, με το χάλκινο μετάλλιο στο Πεκίνο, αλλά και την τέταρτη θέση σε Λονδίνο και Τόκιο, ο Νόλε αποζητούσε για καιρό την ολοκλήρωση του Golden Slam, με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου για την χώρα του.

Το 2024, όμως, όλα άλλαξαν στο Παρίσι. Φτάνοντας μέχρι τον τελικό χωρίς να χάσει ούτε σετ και έχοντας αποκλείσει τους Ραφαέλ Ναδάλ, Στέφανο Τσιτσιπά και Λορέντζο Μουζέτι νωρίτερα στη διοργάνωση προκειμένου να βρεθεί στον τελικό, ήταν πανέτοιμος για την μεγάλη μάχη απέναντι στον Κάρλος Αλκαράθ.

Το Wimbledon και η «εκδίκηση» στο Παρίσι

Ο Αλκαράθ έφτασε στον τελικό του Παρισιού με τη ψυχολογία στα ύψη, αφού είχε ήδη πανηγυρίσει τους τίτλους σε Roland Garros και Wimbledon, νικώντας μάλιστα τον Τζόκοβιτς στον τελικό της βρετανικής διοργάνωσης στα τρία σετ (6-2, 6-2, 7-6(4).

Σχεδόν ένα μήνα αργότερα, οι δύο κορυφαίοι τενίστες συναντήθηκαν στα γήπεδα της Γαλλίας, έχοντας διανύσει δύο διαφορετικές διαδρομές, αλλά με τον ίδιο στόχο: να γυρίσουν στην χώρα τους με το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο.

Ένας αγώνας γεμάτος ένταση

Από την έναρξη της αναμέτρησης κατέστη σαφές πως οι δύο παίκτες δεν θα τα παρατούσαν εύκολα, γεγονός που αποτυπώθηκε πλήρως και στο σκορ του αγώνα.

Παρόλο που υπήρξαν 13 ευκαιρίες για μπρέικ (5 για τον Τζόκοβιτς και 8 για τον Αλκαράθ), το πρώτο σετ οδηγήθηκε στο tie- break, καθώς κανείς από τους δύο δεν κατάφερε να πάρει το προβάδισμα.

Εκεί, ο Τζόκοβιτς, ο οποίος προηγουμένως είχε χάσει ένα set point, έδειξε τρομερή ψυχραμία. Πιέζοντας τον Ισπανό στα κατάλληλα σημεία και με συνεχείς εναλλαγές στον ρυθμό του παιχνιδιού, κατόρθωσε να πάρει τέσσερις συνεχόμενους πόντους έπειτα από το 3/3, ανοίγοντας το σκορ ύστερα από 94 λεπτά παιχνιδιού.

Παρόμοια συνέχεια

Το δεύτερο σετ οδηγήθηκε πάλι στο tie- break με τις ευκαιρίες για το προβάδισμα να είναι σαφώς λιγότερες σε σχέση με το πρώτο, χωρίς ωστόσο ο τελικός να χάνει ούτε στιγμή την ποιότητα του.

Ο Νόλε συνέχισε να διατηρεί σε υψηλά επίπεδα την απόδοσή του και να οδηγεί σε λάθη τον Αλκαράθ, ο οποίος ωστόσο εξακολουθούσε να αμύνεται και να πραγματοποιεί εξαιρετικά χτυπήματα.

Ύστερα από ένα εκπληκτικό διαγώνιο forehand winner στο 2-2 του tie-break, ο Σέρβος ανέβασε κι άλλο τον ρυθμό του, κερδίζοντας τους επόμενους τέσσερις πόντους και σφραγίζοντας μία από τις πιο ξεχωριστές στιγμές της σπουδαίας καριέρας του.

Ο δρόμος προς τον θρίαμβο:

• 1ος γύρος: Μάθιου Έμπντεν (6-0, 6-1)

•  20ς γύρος: Ραφαέλ Ναδάλ (6-1, 6-4)

• Τρίτος γύρος: Ντόμινικ Κόπφερ (7-5, 6-3)

• Προημιτελικός: Στέφανος Τσιτσιπάς (6-3, 7-5(3)

• Ημιτελικός: Λορέντζο Μουζέτι (6-4, 6-2)

• Τελικός: Κάρλος Αλκαράθ (7-6(3), 7-6(2)

Με αυτή την τρομερή επιτυχία, ο 37χρονος Σέρβος ολοκλήρωσε το τελευταίο βήμα προς το «Golden Slam», έχοντας στο ενεργητικό του τίτλους σε όλα τα Grand Slam, καθώς και το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο.

Two years ago, Novak Djokovic completed the Golden Slam in Paris 🥇🐐 pic.twitter.com/AVPGQuatA4

— TNT Sports (@tntsports) August 4, 2026

«Τα κατάφερα»

«Σχεδόν παίξαμε τρεις ώρες για δύο σετ. Ήταν μια απίστευτη μάχη, ένας απίστευτος αγώνας», δήλωσε ο Τζόκοβιτς συγκινημένος. «Όταν το τελευταίο χτύπημα πέρασε από δίπλα του, ήταν η μοναδική στιγμή που πραγματικά σκέφτηκα ότι μπορώ να κερδίσω το ματς. Πίστευα ότι μπορούσα να νικήσω, αλλά το να το πετύχω ήταν κάτι διαφορετικό, γιατί εκείνος συνεχίζει να επιστρέφει. Συνεχίζει να με αναγκάζει να παίζω το καλύτερό μου τένις».

«Δεν ξέρω τι να πω. Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω, ειλικρινά. Έβαλα την καρδιά μου, την ψυχή μου, το σώμα μου, την οικογένειά μου, τα πάντα, για να κερδίσω το Ολυμπιακό χρυσό στα 37 μου. Και τελικά τα κατάφερα. Όλα είναι ξεχωριστά σε αυτό, αλλά πάνω απ’ όλα είναι η χώρα μου. Είναι τιμή μου να αγωνίζομαι για τη Σερβία. Ξέρω ότι ο Κάρλος και ο Ράφα (Ναδάλ) αγαπούν να παίζουν για την Ισπανία. Ο Άντι (Μάρεϊ) αγαπούσε να αγωνίζεται για τη Μεγάλη Βρετανία. Ο Ρότζερ (Φέντερερ) για την Ελβετία. Ο Άλεξ Ζβέρεφ κέρδισε στο Τόκιο για τη Γερμανία. Είδατε τις αντιδράσεις όλων αυτών των παικτών όταν κερδίζουν. Είναι κάτι ξεχωριστό», συμπλήρωσε ο Σέρβος, ο οποίος αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα έτρεξε να αγκαλιάσει την οικογένεια και την ομάδα του με δάκρυα στα μάτια.

Ο θρύλος του τένις, που έχει ανεβάσει τα όρια του αθλήματος σε πρωτοφανή επίπεδα, δεν κατέκτησε απλώς ένα χρυσό μετάλλιο· ολοκλήρωσε το τελευταίο μεγάλο κομμάτι που έλειπε από το παζλ μιας μυθικής καριέρας. Στα 37 του χρόνια, απέδειξε για ακόμη μία φορά πως η θέληση και η ψυχική αντοχή δεν έχουν ηλικία, γράφοντας μία από τις πιο συγκινητικές σελίδες στην ιστορία του τένις σε έναν από τους πιο συναρπαστικούς τελικούς των τελευταίων ετών.