Ο τενίστας που νίκησε τον χρόνο
Κι όμως… Υπάρχει τενίστας που κατάφερε να νικήσει τον χρόνο. Πρόκειται για τον Κεν Ρόσγουελ, ο οποίος δικαίως θεωρείται ως μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία του παγκόσμιου τένις.
Γεννημένος στις 2 Νοεμβρίου 1934 στο Σίδνεϊ, ο Αυστραλός έκανε μία σπουδαία καριέρα του απλώθηκε σε τρεις διαφορετικές εποχές: την ερασιτεχνική, την επαγγελματική και την Open Era. Μάλιστα και στις τρεις κατάφερε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ο Ρόσγουοελ μεγάλωσε σε μια οικογένεια χωρίς ιδιαίτερη οικονομική άνεση. Ο πατέρας του διατηρούσε παντοπωλείο και ήταν εκείνος που τον μύησε στο τένις. Παρότι από τη φύση του ήταν αριστερόχειρας, έμαθε να αγωνίζεται με το δεξί. Πάντως, αυτή η ιδιαιτερότητα δεν τον εμπόδισε να αναπτύξει ένα από τα πιο αποτελεσματικά backhand που γνώρισε ποτέ το άθλημα.
Δεν διέθετε εντυπωσιακή σωματική διάπλαση. Το παρατσούκλι «Muscles» (Μύες) που έκρυβε μπόλικη δόση ειρωνείας, τον συνόδευσε σε ολόκληρη την καριέρα του.
Το 1953, σε ηλικία μόλις 18 ετών, κατέκτησε το Australian Championships και το Roland Garros. Ήταν η αρχή μιας διαδρομής που θα ξεπερνούσε κάθε συνηθισμένο χρονικό όριο, καθώς έγινε πρωταθλητής τριών εποχών.
Συνολικά κατέκτησε οκτώ Grand Slam στο μονό: τέσσερα στην Αυστραλία, δύο στη Γαλλία και δύο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο αριθμός αυτός, ωστόσο, δεν αποτυπώνει ολόκληρο το μεγαλείο του.
Το 1957 μπήκε στον κόσμο του επαγγελματικού τένις, σε μια εποχή κατά την οποία όσοι ακολουθούσαν αυτόν τον δρόμο, αποκλείονταν από τα Grand Slam. Έτσι, για περισσότερο από μία δεκαετία στερήθηκε τη δυνατότητα να διεκδικήσει τους σημαντικότερους τίτλους.
Παράλληλα, κυριάρχησε στις επαγγελματικές διοργανώσεις, κατακτώντας 15 μεγάλους τίτλους Pro Slam.
Όταν το 1968 άρχισε η Open Era, ο Ρόσγουελ ήταν ήδη 33 ετών. Κι όμως, κατέκτησε το πρώτο Roland Garros της νέας εποχής, νικώντας στον τελικό τον σπουδαίο Ροντ Λέιβερ.
Σε αυτή τη σπουδαία διαδρομή του, υπήρξε μία ανεκπλήρωτη επιθυμία, η κατάκτηση του Wimbledon. Τέσσερις φορές έφτασε έως τον τελικό του μονού, το 1954, το 1956, το 1970 και το 1974. Ωστόσο ισάριθμες φορές έφυγε ηττημένος.
Η τελευταία ήταν ίσως η πιο συμβολική. Σχεδόν 40 ετών, αντιμετώπισε τον 21χρονο Τζίμι Κόνορς, εκπρόσωπο μιας νέας γενιάς του αθλήματος. Ηττήθηκε, αλλά η παρουσία του στον τελικό αποτελούσε από μόνη της ένα αθλητικό επίτευγμα.
Μάλιστα, την ίδια χρονιά αγωνίστηκε και στον τελικό του US Open!
Νωρίτερα, το 1972, σε ηλικία 37 ετών, κατέκτησε το Australian Open, δεκαεννέα χρόνια μετά τον πρώτο του θρίαμβο στη Μελβούρνη. Ακόμη και στα 43 του συνέχιζε να κατακτά επαγγελματικούς τίτλους.
Δίχως άλλο, η διάρκεια της καριέρας του παραμένει ένα από τα εντυπωσιακότερα επιτεύγματα στην ιστορία του τένις.