Νταβίντοβιτς Φοκίνα: Το τέλος στις τενιστικές «αυτοχειρίες» και το ιστορικό έπος στη Σανγκάη

Ο Αλεχάντρο Νταβίντοβιτς Φοκίνα, ένα παιδί από τη Μάλαγα της Ισπανίας, μέχρι πέρυσι μετρούσε πέντε διαδοχικούς χαμένους τελικούς, στους δύο εκ των οποίων είχε χάσει μάλιστα και championship points.

Τελικά όμως δεν τα παράτησε. Συνέχισε να παλεύει και φέτος έχει φτάσει να μετράει τρεις διαδοχικές επιτυχίες, με την τελευταία στη Σανγκάη να γράφει ιστορία για το ισπανικό τένις.

Ο 27χρονος έγινε ο πρώτος Ισπανός που κατακτά το τουρνουά στη Σανγκάη, αλλά και πάλι αυτή η επιτυχία του είχε την ανεξίτηλη «πινελιά» Νταβίντοβιτς Φοκίνα.

Έμεινε πίσω με 1-6, 2-3 με break, αλλά συνέχισε, πάλεψε και τελικά κατάφερε να πετύχει μία μυθική ανατροπή που του χάρισε την πιο γλυκιά γεύση στην επαγγελματική του καριέρα.

The first Spanish Shanghai champion ☝️🇪🇸

Davidovich Fokina makes history as he lifts his first Masters 1000 title!

@alexdavidovich1 #RolexShanghaiMasters https://t.co/Dcvh26idE3

— Tennis TV (@TennisTV) October 18, 2026

Αυτό που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι το γεγονός ότι για να φτάσει στο σημερινό σημείο έχει περάσει τα πάνδεινα, όχι μόνο από άποψη χαμένων τελικών, αλλά και από τραυματισμούς που τον άφησαν πίσω.

Παρόλα αυτά, ο Ισπανός ούτε εκεί τα παράτησε, δείχνοντας έμπρακτα το περίφημο «Spaniards Never Die» που είχε πει ο Νόβακ Τζόκοβιτς στον Κάρλος Αλκαράθ σε εκείνον τον θρυλικό τελικό στο Masters του Σινσινάτι το 2023.

Αυτό φάνηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης, από τη στιγμή που έσωσε match point κόντρα στον Φράνσις Τιάφοου, αλλά και όταν πέτυχε τη μεγάλη ανατροπή κόντρα στον Αλεξάντερ Ζβέρεφ, όπως και νωρίτερα απέναντι στον Χούμπερτ Χούρκατς.

Το παράδοξο είναι πως το ίδιο μαχητικό πρόσωπο έδειξε και ο Ράφα Χόδαρ (Νο.13), ο οποίος πέτυχε τέσσερις συνεχόμενες ανατροπές για να βρεθεί στα ημιτελικά.

Τελικά στον τελικό πλήρωσε ακριβώς αυτές τις ανατροπές, καθώς στα μέσα του δεύτερου και στο τρίτο σετ η κούραση έκανε την εμφάνισή της, ενώ και η έλλειψη εμπειρίας στα κρίσιμα σημεία του αγώνα αποδείχθηκε καθοριστική.

Επιστρέφοντας στον Νταβίντοβιτς Φοκίνα και στις δυσκολίες του, πρέπει να πάμε πίσω στο 2022 και στον τελικό του Μόντε Κάρλο, όταν ο Ισπανός, μετά από μία αξιομνημόνευτη πορεία, έφτασε στον τελικό της διοργάνωσης.

Εκεί ηττήθηκε από τον σαφώς πιο έμπειρο και ολοκληρωμένο Στέφανο Τσιτσιπά, αλλά τότε ο Έλληνας πρωταθλητής είχε δηλώσει:

«Πάλεψε σε στιγμές που δεν το περίμενα. Έπαιξε εξαιρετικά απρόβλεπτα. Θα δούμε σπουδαία πράγματα από αυτόν στο μέλλον».

Αυτή η δήλωση του Στέφανου φαίνεται πως σήμερα έχει αποδειχθεί απόλυτα εύστοχη, με τον ίδιο να προβαίνει σε ανάρτηση δίνοντας τα εύσημα στον Νταβίντοβιτς.

Παρόλα αυτά, η άνοδος που ο ίδιος περίμενε δεν ήρθε γρήγορα. Τραυματισμοί στη μέση το 2023, το 2024 και το 2025 άφησαν εκτός διεκδίκησης πολλών τουρνουά τον Ανδαλουσιανό, κάτι που σαφώς του έριξε την ψυχολογία, αλλά και τη δυναμική που είχε δημιουργήσει ως νεαρός τενίστας.

Το 2025, ωστόσο, ήταν μία πάρα πολύ ανταγωνιστική χρονιά για τον ίδιο, καθώς κατόρθωσε να φτάσει σε τέσσερις τελικούς σε Ντελρέι Μπιτς (ATP 250), Ακαπούλκο (ATP 500), Ουάσινγκτον (ATP 500) και Βασιλεία (ATP 500), χάνοντας όμως και τους τέσσερις, έχοντας μάλιστα στους δύο εξ αυτών championship points στα χέρια του.

Σε Ακαπούλκο και Βασιλεία γνώρισε την ήττα με 2-0 σετ από τους Τόμας Μάχατς και Ζοάο Φονσέκα, αλλά στους άλλους δύο κυριολεκτικά «αυτοκτόνησε».

Στο Ντελρέι Μπιτς αρχικά κατέκτησε το πρώτο σετ με 6-3, έχασε το δεύτερο με 1-6 από τον Μιομίρ Κετσμάνοβιτς και στο τρίτο σετ βρέθηκε μπροστά με 5-2, χάνοντας συνολικά δύο championship points.

Στην Ουάσινγκτον από την άλλη, κόντρα στον Άλεξ ντε Μινόρ, προηγήθηκε με 5-3 στο τρίτο σετ και στο 5-4 έχασε τρία championship points. Η εικόνα κόντρα στον Αυστραλό μετά τη λήξη του αγώνα, όπου πήγε δίπλα του και τον παρηγορούσε, κάνει πλέον τον γύρο του διαδικτύου, με τον Ντε Μινόρ να δείχνει την απόλυτη συμπόνια στον συναθλητή του.

De Miñaur consuela a Davidovich Fokina 😪

https://t.co/vO4zDfGV5u

— Set Tenis (@settenisok) July 28, 2025

Φέτος, μετά την ήττα του κόντρα στον Λέρνερ Τιέν στο Ίντιαν Γουέλς, κατείχε το εξωπραγματικό στατιστικό: είχε ηττηθεί σε 13 αγώνες ATP όπου κρατούσε match point.

Αυτό το στατιστικό δεν ήταν δείγμα κακού παίκτη ή ανίκανου τενίστα. Ήταν δείγμα ενός αθλητή ο οποίος δεν ήταν καλά ψυχολογικά. Δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος του προβαδίσματος πολλές φορές, και ο παρορμητικός χαρακτήρας του τον οδηγούσε σε «αυτοχειρία» όταν η μπάλα έκαιγε.

Από εκεί και πέρα όλα άλλαξαν. Σαν να γύρισε κάποιος διακόπτης για τον Ισπανό. Η αρχή έγινε στο γρασίδι της πατρίδας του, στη Μαγιόρκα. Εκεί επιβλήθηκε του Ίθαν Κουίν και έκανε ποδαρικό στους τίτλους μετά από πέντε συνεχόμενες αποτυχημένες προσπάθειες.

Η συνέχεια της σεζόν είχε και πάλι δυσκολίες. Έμεινε εκτός για δύο μήνες λόγω τραυματισμού, έχασε το αμερικανικό swing και το US Open, και φαινόταν δύσκολο να επιστρέψει για ακόμη μία φορά.

Και όμως. Όχι μόνο επέστρεψε, αλλά από την Κίνα φεύγει αήττητος. Αρχικά στο Τσενγκντού πέτυχε τέσσερις συνεχόμενες νίκες και διπλασίασε τους τίτλους του.

Και φυσικά ακολούθησε η Σανγκάη: έξι σερί νίκες, ένας τίτλος Masters 1000, ρεκόρ 10-0 στην Κίνα, και όλα αυτά με τον δικό του τρόπο.

Τον τρόπο του Νταβίντοβιτς Φοκίνα.

Μοιάζει κάθε φορά που τον παρακολουθείς να δίνει παραπάνω από το 100% σε κάθε πόντο. Μοιάζει να θέλει ακόμη και να ρισκάρει τραυματισμό για να κερδίσει έναν πόντο, κάτι στο οποίο ίσως και να οφείλονται τα συχνά προβλήματα τραυματισμών του. Είναι υπερβολικά εκδηλωτικός και παίζει γεμάτος πάθος σαν γνήσιος Ισπανός.

Ο Αλεχάντρο Νταβίντοβιτς Φοκίνα γύρισε τον διακόπτη και από «αυτόχειρας» έγινε νικητής.

Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι το έκανε με τον δικό του, μοναδικό τρόπο.