Μαγιόρκα και Τσιτσιπάς: Μια ήττα που δεν είναι απλώς άλλο ένα κακό αποτέλεσμα
Η ήττα του Στέφανου Τσιτσιπά από τον Ιγνάσιο Μπούσε στη Μαγιόρκα δεν είναι από εκείνες που απλώς αναφέρονται ως ένα ακόμα κακό αποτέλεσμα στη σεζόν, ιδίως γιατί έρχεται σε μια περίοδο όπου ο Έλληνας τενίστας ψάχνει σταθερότητα στην εικόνα και τα αποτελέσματα του. Είναι επίσης ακόμα μια υπενθύμιση, ότι η μετάβαση του Έλληνα πρωταθλητή από το χώμα στο γρασίδι παραμένει, ανάμεσα στα άλλα το τελευταίο διάστημα, ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα.
Ο Τσιτσιπάς έχει περάσει αρκετά χρόνια προσπαθώντας να προσαρμόσει το παιχνίδι του στην πιο γρήγορη επιφάνεια του Tour, εκεί δηλαδή, που δεν του συγχωρείται η παραμικρή καθυστέρηση. Στο χώμα μπορεί να βρει ρυθμό, να χτίσει rallies, να βάλει περισσότερο spin και να βρει λύσεις μέσα σε αυτά. Στο γρασίδι όμως, όλα γίνονται, με μία δόση υπερβολής, σε κλάσματα δευτερολέπτου. Και εκεί ακριβώς φαίνεται και η μεγαλύτερη αδυναμία του, που είναι, παραδοσιακά πλέον, η έλλειψη σταθερότητας στο one-handed backhand υπό πίεση. Σε αυτό δηλαδή που θα πρέπει απαραιτήτως πρώτα να φτάσει, να πατήσει και μετά να εκτελέσει, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα να «κλέψει» όπως μπορεί να συμβεί με το backhand με τα δύο χέρια, χτυπώντας από ανοιχτή θέση.
Ο Μπούσε ουσιαστικά δεν χρειάστηκε να φτάσει σε υψηλά επίπεδα απόδοσης. Έκανε απλώς τα βασικά: επιμονή στο βασικό πλάνο, περιορισμό των λαθών, εκμετάλλευση των αδυναμιών του Τσιτσιπά και γρήγορο παιχνίδι, παίρνοντας την μπάλα στην άνοδο και στερώντας χρόνο αντίδρασης από τον αντίπαλο.
Το ανησυχητικό δεν είναι η ήττα αυτή καθαυτή, αλλά κυρίως η χρονική συγκυρία. Το Wimbledon πλησιάζει και εκεί οι απαιτήσεις ανεβαίνουν περισσότερο. Άλλωστε, οι κορυφαίοι παίκτες σε όλα τα αθλήματα ανεξαιρέτως δεν κρίνονται από τέτοιου είδους ήττες, αλλά από το πόσο γρήγορα μπορούν να «γυρίσουν τον διακόπτη». Ειδικά για τον Στέφανο όμως το πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο. Μοιάζει να βρισκόμαστε μπροστά σε ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται: ένας αθλητής υψηλού επιπέδου που εξακολουθεί να ψάχνει την χαμένη του ταυτότητα, είτε με τον πατέρα του στο box είτε χωρίς αυτόν.
Για τον Τσιτσιπά, τέτοιες ήττες δείχνουν για ακόμα μία φορά ότι το ταλέντο και η ποιότητα δεν αρκούν αν δεν συνοδεύονται από σκληρή δουλειά, θυσίες και προσήλωση στον στόχο. Ειδικά ενόψει Wimbledon, το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να κερδίσει έναν αγώνα, αλλά κυρίως αν είναι πλέον σε θέση να επιβάλλει το παιχνίδι του με συνέπεια ημερών απέναντι σε οποιονδήποτε ποιοτικό αντίπαλο και να αρχίσει σταδιακά να κερδίζει θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη.
Ο Τσιτσιπάς παραμένει παίκτης με πολύ υψηλό ταβάνι και εξαιρετικά ελκυστικό παιχνίδι, στοιχείο που σπανίζει πλέον στο tour, αλλά η πρόκληση πλέον δεν είναι οι σποραδικές εκλάμψεις και οι περιστασιακές νίκες απέναντι σε αθλητές του top 10. Είναι η σταθερότητα. Και η αλήθεια είναι πως το χόρτο του Wimbledon, η πιο «αδύναμη» δηλαδή επιφάνεια για τον Τσιτσιπά και το αρνητικό ρεκόρ του στο συγκεκριμένο Slam, δεν βοηθούν την κατάσταση…