Η επιβράβευση όσων δεν σταματούν ποτέ να προσπαθούν

Υπάρχουν τίτλοι που γράφουν ιστορία και υπάρχουν τίτλοι που ξεπερνούν τα όρια του αθλητισμού. Η κατάκτηση του πρώτου Grand Slam της καριέρας του Αλεξάντερ Ζβέρεφ στο Παρίσι ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Όχι μόνο επειδή χρειάστηκε να περιμένει μέχρι τα 29 του χρόνια για να φτάσει στην κορυφή, αλλά κυρίως επειδή η διαδρομή του ήταν γεμάτη εμπόδια που θα μπορούσαν να λυγίσουν ακόμη και τους πιο δυνατούς χαρακτήρες.

Ο Γερμανός διαγνώστηκε με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 σε ηλικία μόλις 10 ετών. Μια διάγνωση που για πολλούς θα μπορούσε να αποτελέσει φραγμό στα όνειρα μιας επαγγελματικής αθλητικής καριέρας. Για τον Ζβέρεφ, όμως, έγινε κίνητρο.

Κατά τη διάρκεια της πορείας του χρειάστηκε αρκετές φορές ακόμη και εν μέσω αγώνων να διαχειριστεί την κατάστασή του, κάνοντας ενέσεις ινσουλίνης ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να αγωνίζεται στο υψηλότερο επίπεδο.

Τέταρτη και φαρμακερή

Το Grand Slam στο Παρίσι ήταν η τέταρτη μεγάλη ευκαιρία της καριέρας του σε τελικό Major. Μετά από τρεις αποτυχημένες προσπάθειες, ήρθε η στιγμή της απόλυτης δικαίωσης.

Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι και στις τέσσερις παρουσίες του σε τελικό Grand Slam δεν βρήκε απέναντί του κάποιον από τους Big 3. Κι όμως, χρειάστηκε να περιμένει χρόνια μέχρι να σηκώσει το πολυπόθητο τρόπαιο.

Ανάμεσα σε δύο δυναστείες

Ίσως κανένας παίκτης της γενιάς του να μην πλήρωσε περισσότερο το timing της καριέρας του.

Από τη μία η ιστορική κυριαρχία των Νόβακ Τζόκοβιτς, Ράφαελ Ναδάλ και Ρότζερ Φέντερερ. Από την άλλη η ανάδυση της νέας εποχής με το δίπολο Κάρλος Αλκαράθ και Γιανίκ Σίνερ.

Ο Ζβέρεφ βρέθηκε ανάμεσα σε δύο διαφορετικές δυναστείες του αθλήματος, σε μια περίοδο όπου οι ευκαιρίες για τίτλους ήταν ελάχιστες και ο ανταγωνισμός ακραίος.

Ο τελευταίος μεγάλος στόχος

Για χρόνια θεωρούνταν ο πληρέστερος τενίστας που δεν είχε κατακτήσει Grand Slam.

Είχε ήδη σηκώσει τρόπαια ATP 250, ATP 500, ATP Masters 1000, ATP Finals, ενώ είχε κατακτήσει και το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο. Το μοναδικό κενό στο βιογραφικό του ήταν ένα Major.

Με τον θρίαμβο στο Παρίσι συμπλήρωσε το παζλ και μπήκε σε ένα εξαιρετικά κλειστό κλαμπ παικτών που έχουν κατακτήσει τουλάχιστον έναν τίτλο σε όλες τις κορυφαίες κατηγορίες της ATP, μαζί με Grand Slam και χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο.

Μέχρι σήμερα σε αυτή τη λίστα βρίσκονταν μόνο οι Νόβακ Τζόκοβιτς, Αντρέ Αγκάσι και Άντι Μάρεϊ.

Η δικαίωση μιας ολόκληρης γενιάς

Ο Ζβέρεφ έγινε μόλις ο τρίτος τενίστας γεννημένος τη δεκαετία του ’90 που κατακτά Grand Slam τίτλο, στοιχείο που αποτυπώνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη δυσκολία της εποχής του.

Η πορεία του θυμίζει σε αρκετούς την ιστορία του Γκόραν Ιβανίσεβιτς, ενός αθλητή που χρειάστηκε να περιμένει χρόνια, να αποτύχει επανειλημμένα και τελικά να φτάσει στην απόλυτη δικαίωση.

Το μήνυμα προς τη νέα γενιά

Πέρα από τους τίτλους και τα στατιστικά, η ιστορία του Ζβέρεφ είναι ένα μάθημα ζωής.

Υπενθυμίζει ότι οι δυσκολίες δεν υπάρχουν για να μας σταματούν, αλλά για να ξεπερνιούνται. Ότι η αποτυχία δεν είναι το τέλος, αλλά μέρος της διαδρομής. Και ότι η επιμονή, όταν συνοδεύεται από πίστη και δουλειά, αργά ή γρήγορα ανταμείβεται.

Ο Ζβέρεφ δεν σταμάτησε ποτέ να προσπαθεί. Και γι’ αυτό τελικά έφτασε εκεί όπου πολλοί πίστεψαν ότι δεν θα έφτανε ποτέ.