Από τον «βασιλιά» Ναδάλ στο χάος του Roland Garros: Γιατί δεν αντέχει κανείς πια

Το Roland Garros δεν ήταν ποτέ απλώς ένα Grand Slam. Ήταν το βασίλειο του Ράφα Ναδάλ. Οι 14 τίτλοι του στο Παρίσι αποτελούν ένα από τα πιο αδιανόητα επιτεύγματα στην ιστορία του αθλητισμού.

Σε ένα περιβάλλον όπου οι υπόλοιποι λύγιζαν για διάφορους λόγους, εκείνος έβρισκε τρόπο να επιβάλλεται ξανά και ξανά.

Το 2010 και το «Clay Slam»

Το 2010 ο Ναδάλ πέτυχε κάτι σχεδόν μοναδικό.

Κατέκτησε το λεγόμενο Clay Slam, κατακτώντας:

▪️Monte Carlo ▪️Ρώμη ▪️Μαδρίτη ▪️Roland Garros

στην ίδια χωμάτινη σεζόν.

Παρόλα αυτά, δεν αγωνίστηκε στη Βαρκελώνη, λόγω κόπωσης και προβλημάτων στο γόνατο, σε μια περίοδο κατά την οποία το σώμα του βρισκόταν ήδη στα όριά του εξαιτίας του εξαντλητικού προγράμματος στο χώμα.

Το πιο σκληρό ταμπλό της εποχής

Το Roland Garros εκείνης της περιόδου δεν είχε εύκολα μονοπάτια.

Το ταμπλό περιλάμβανε τους:

▪️Ρότζερ Φέντερερ ▪️Νόβακ Τζόκοβιτς ▪️Άντι Μάρεϊ ▪️Σταν Βαβρίνκα

και παράλληλα μερικούς από τους πιο επικίνδυνους σπεσιαλίστες του χώματος:

▪️Ρόμπιν Σόντερλινγκ ▪️Νταβίντ Φερέρ ▪️Φερνάντο Βερντάσκο

Ήταν μια εποχή κατά την οποία κάθε γύρος μπορούσε να μετατραπεί σε τελικό.

Το σύγχρονο Παρίσι και η αστάθεια των Νο.1

Σήμερα, το Roland Garros συνεχίζει να αποδεικνύει ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Ο Νο.1 του κόσμου, Γιανίκ Σίνερ, πραγματοποίησε ένα σχεδόν αδιανόητο σερί, φτάνοντας στους έξι συνεχόμενους μεγάλους τίτλους, συμπεριλαμβανομένων τριών διαδοχικών Masters στο χώμα και του ATP Finals, χτίζοντας μια περίοδο απόλυτης κυριαρχίας πριν από το Παρίσι.

Στο Roland Garros ενώ ήταν σε κάθε ματς το απόλυτο φαβορί και παρότι προηγήθηκε με 6-3, 6-2 και 5-1 στον 2ο γύρο, ακολούθησε πλήρης κατάρευση.

Το διαρκές φορτίο των συνεχόμενων επιτυχιών και των απαιτήσεων του προγράμματος φάνηκε τελικά να τον οδηγεί σε ενεργειακή εξάντληση την πιο κρίσιμη στιγμή.

Οι καταρρεύσεις των Νο.1 στις γυναίκες

Η Νο.1 του κόσμου, Αρίνα Σαμπαλένκα, βρέθηκε μπροστά με 6-3, 4-1 και 30-0, όμως έχασε τον έλεγχο του αγώνα, με το τρίτο σετ να καταλήγει στην αντίπαλό της με 6-0.

Αντίστοιχα, η κορυφαία χωμάτινη παίκτρια των τελευταίων ετών, Ίγκα Σβιόντεκ, αλλά και η υπερασπίστρια του τίτλου Κόκο Γκοφ, αποκλείστηκαν νωρίς, επιβεβαιώνοντας πόσο απρόβλεπτο μπορεί να γίνει το τουρνουά.

Η ανατροπή του Τζόκοβιτς

Ο Νόβακ Τζόκοβιτς υπέστη ανατροπή από τον Ζοάο Φονσέκα, χάνοντας αγώνα στον οποίο είχε προηγηθεί με 2-0 σετ.

Και σε αυτή την περίπτωση, η διαχείριση της ενέργειας αποδείχθηκε καθοριστική στις απαιτητικές συνθήκες του Παρισιού. Όμως, για έναν αθλητή της ηλικίας του, ακόμη και αν πρόκειται για τον Τζόκοβιτς, τέτοιες δυσκολίες δεν μπορούν πλέον να θεωρούνται έκπληξη.

Το μεγάλο «what if» του προγράμματος

Αν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Παρισιού είχαν διεξαχθεί στην απόλυτη ακμή του Ναδάλ στο χώμα, ίσως η ιστορία να είχε γραφτεί διαφορετικά.

Το άλλο σενάριο: το ATP Finals στο χώμα

Αντίστοιχα, αν το ATP Finals διεξαγόταν σε χωμάτινη επιφάνεια, ο Ναδάλ πιθανότατα θα είχε αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερο πλεονέκτημα, καθώς τα γρήγορα κλειστά γήπεδα αποτελούσαν διαχρονικά τη λιγότερο ευνοϊκή συνθήκη για το παιχνίδι του.

Η διαφορά με τον Ναδάλ

Ο Ναδάλ κυριάρχησε παίζοντας συχνά τραυματίας και υπό διαρκή πίεση, όμως στο Roland Garros έβρισκε πάντα τρόπο να επιβάλλεται.

Ο κυριαρχικός τρόπος παιχνιδιού του συχνά έκρυβε το μέγεθος της δικής του σωματικής ταλαιπωρίας, ενώ ταυτόχρονα έκανε τους αντιπάλους του να μοιάζουν εκείνοι πιο καταπονημένοι από τον ίδιο.

Η κληρονομιά

Οι 14 τίτλοι αποτελούν το ρεκόρ.

Όμως, η πραγματική κληρονομιά του Ναδάλ είναι ότι κατάφερε να κάνει την εξαίρεση να μοιάζει φυσιολογική στο Roland Garros. Εκεί όπου σήμερα ακόμη και οι κορυφαίοι λυγίζουν ξανά και ξανά, εκείνος έκανε την κυριαρχία να φαίνεται δεδομένη.