Από την αμφιβολία στην κορυφή: Η Ριμπάκινα έγραψε ιστορία με τον πιο… Ριμπάκινα τρόπο!

Ένα απο τα talking points του φετινού US OPEN, δεν είναι μόνο το γεγονός πως η Έλενα Ριμπάκινα επικράτησε της Αρίνα Σαμπαλένκα με 6-4, 5-7, 6-2 και κατέκτησε για πρώτη φορά το τρόπαιο ανεβαίνοντας για πρώτη φορά στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης. Το εντυπωσιακό είναι ότι το έκανε με τον δικό της χαρακτηριστικό τρόπο. Χωρίς φωνές, χωρίς υπερβολές, δίχως να χρειαστεί να αλλάξει χαρακτήρα.

Η «Ice Queen» έγινε Νο.1 απλώς παίζοντας το τένις που ξέρει, χωρίς να χρειαστεί να γίνει… κάποια άλλη και το σημείο «κλειδί» είναι πως το παιχνίδι που την οδήγησε στην κορυφή δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Το είχε εδώ και χρόνια. Το τεράστιο σερβίς, η ταχύτητα, το βάθος, τα flat χτυπήματα και κυρίως η ικανότητά της να αλλάζει κατεύθυνση στην μπάλα, κρύβοντας μάλιστα πολύ καλά τις προθέσεις της, ήταν πάντα εκεί. Αυτό που έλειπε ήταν η διάρκεια. Τραυματισμοί, προβλήματα υγείας, αποσύρσεις και διαστήματα αστάθειας δεν της επέτρεψαν για μεγάλο χρονικό διάστημα να μετατρέψει το τεράστιο ταλέντο της σε κυριαρχία.

Πλέον, όμως, η εικόνα έχει αλλάξει θεαματικά. WTA Finals χωρίς ήττα, Australian Open, μεγάλοι τίτλοι, Νο.1 στον κόσμο και τώρα US Open. Η Ριμπάκινα δεν έφτασε στην κορυφή επειδή ξαφνικά έγινε διαφορετική παίκτρια,, αλλά ακριβώς επειδή κατάφερε να είναι η ίδια για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Η Σαμπαλένκα δεν «έχασε μόνη της» όπως αρκετοί θα σπεύσουν να υποστηρίξουν και όπως, πιθανότατα, θα πιστεύει και η ίδια, αν κρίνει κανείς από τις αντιδράσεις της Η εύκολη ανάγνωση του τελικού θα ήταν ότι η Σαμπαλένκα «λύγισε» από την πίεση. Και πράγματι, υπήρχαν τα νεύρα, τα ξεσπάσματα και οι στιγμές έντονης απογοήτευσης, όμως η εικόνα αυτή δεν λέει ολόκληρη την ιστορία.

Η Ριμπάκινα δεν περίμενε απλώς να κάνει λάθη η αντίπαλός της, αλλά ήταν αυτή και ο τρόπος παιχνιδιού της, που τα προκάλεσε. Η Σαμπαλένκα έχει «χτίσει» το παιχνίδι της πάνω στην επιθετικότητα και την … εξωπραγματική, ωμή,  δύναμη της. Θέλει να παίρνει τον έλεγχο, να ανεβάζει τον ρυθμό και να βάζει την αντίπαλό της σε μία διαρκή αμυντική συμπεριφορά. Απέναντι στη Ριμπάκινα, όμως, βρήκε κάτι που δεν αντιμετωπίζει συχνά στο tour. Μία παίκτρια που δεν φοβήθηκε την ταχύτητά της. Αντιθέτως, η Καζάκα «χρησιμοποίησε» τη δύναμη της Σαμπαλένκα και πολλές φορές επέστρεψε την μπάλα ακόμη πιο γρήγορα.

Το backhand της ήταν ακριβέστατο, οι αλλαγές κατεύθυνσης εντυπωσιακά σταθερές και η μπάλα έφευγε από την ρακέτα της, «γεμάτη», με πολύ βάθος, χωρίς spin και με τεράστιο «βάρος». Για την Λευκορωσίδα αυτό ήταν ένα πολύ δύσκολο αγωνιστικό… challenge, ιδίως όταν η μπάλα ερχόταν κοντά στα πόδια της.

Η μεγαλύτερη αντίθεση πάντως του τελικού δεν αφορούσε στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι. Η Σαμπαλένκα εκφράζει σχεδόν κάθε της συναίσθημα και η Ριμπάκινα σχεδόν κανένα. Η μία φωνάζει, θυμώνει, αντιδρά και η άλλη χάνει ή κερδίζει έναν πόντο και απλώς περιμένει τον επόμενο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Ριμπάκινα δεν αισθανόταν την πίεση. Το αντίθετο μάλιστα! Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους τελικούς της καριέρας της έχοντας απέναντί της την πρωταθλήτρια του US Open τα δύο προηγούμενα χρόνια κι όμως, στο τρίτο σετ έμοιαζε να παίζει χωρίς να «κουβαλά» κανένα «άγχος». Αυτό ήταν το πραγματικό της όπλο και όταν ήρθε το match point, ένας άσος ήταν αρκετός. Δύο σηκωμένες γροθιές κι ένα χαμόγελο.. Αυτό ήταν όλο κι όλο! Για τα δεδομένα της Ριμπάκινα…  σχεδόν έκρηξη συναισθημάτων.

Από την αμφιβολία στο Νο.1

Ίσως όμως το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της ιστορίας να βρίσκεται λίγες εβδομάδες πίσω όταν ακόμα η  συμμετοχή της στο US Open δεν ήταν καν δεδομένη. Τώρα κρατά το τρόπαιο, αλλά, από την άλλη, αυτό είναι το τένις! Η απόσταση ανάμεσα στην αμφιβολία και την κορυφή μπορεί να είναι ελάχιστη κι αυτό είναι κάτι που ισχύει φυσικά και στην περίπτωση του… δικού μας, Στέφανου Τσιτσιπά.

Η Ριμπάκινα, μάλιστα, δεν είχε και εύκολο «μονοπάτι» μέχρι τον τίτλο και για να φτάσει μέχρι τον τελικό χρειάστηκε να ξεπεράσει διαφορετικού τύπου αντιπάλους και να διαχειριστεί διαφορετικές μορφές πίεσης, εκτός του ότι στον τελικό βρήκε απέναντί της την κορυφαία παίκτρια της προηγούμενης περιόδου και μία από τις καλύτερες όλων των εποχών. Δεν πήρε λοιπόν απλώς το τρόπαιο λόγω συγκυριών, αλλά το κέρδισε!

Και τώρα… Roland Garros

Εδώ αρχίζει το επόμενο κεφάλαιο. Η Ριμπάκινα έχει πλέον τρεις τίτλους Grand Slam. Wimbledon, Australian Open και US Open και της λείπει μόνο το Roland Garros για να ολοκληρώσει το Career Grand Slam.

Το χώμα, φυσικά, είναι διαφορετική υπόθεση και χρειάζεται περισσότερη υπομονή, σταδιακό χτίσιμο των πόντων και μεγαλύτερη αντοχή στα μεγάλα rallies, χαρακτηριστικά μακριά από τα στοιχεία του παιχνιδιού της Ριμπάκινα, με το πολύ επιθετικό, γρήγορο και flat στυλ της, που βασίζεται στην επίθεση από την πρώτη κιόλας μπάλα, αν αυτό είναι εφικτό.

Πριν από έναν χρόνο πάντως η συζήτηση για Career Grand Slam θα έμοιαζε υπερβολική, αλλά σήμερα μοιάζει απολύτως φυσιολογική και αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Η Σαμπαλένκα και το ερώτημα που πρέπει να απαντήσει

Για τη Σαμπαλένκα, η ήττα αυτή πονάει διπλά. Έχασε την ευκαιρία να γράψει ιστορία με three-peat στη Νέα Υόρκη και μαζί την κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης κατά τη διάρκεια του τουρνουά. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως, είναι ότι η ήττα ήρθε απέναντι σε μια αθλήτρια την οποία δεν κατάφερε, όπως συνηθίζει, να την παρασύρει στον δικό της ιδιαίτερο ρυθμό. Η Σαμπαλένκα εξακολουθεί να είναι μία από τις κορυφαίες παίκτριες της γενιάς της και το ερώτημα δεν μπορεί να είναι αν μπορεί να κερδίσει αγώνες και τρόπαια. Αυτό το έχει αποδείξει! Το ερώτημα είναι αν μπορεί να επιβληθεί, να κυριαρχήσει, όταν το παιχνίδι βγει από το δικό της αγωνιστικό μοτίβο. Ό,τι ακριβώς συνέβη δηλαδή στον τελικό.

Νέα εποχή;

Ίσως είναι νωρίς για να μιλήσουμε για «εποχή Ριμπάκινα». Η Ίγκα Σβιόντεκ, η Κόκο Γκοφ, η Σαμπαλένκα και οι υπόλοιπες κορυφαίες παίκτριες σίγουρα θα έχουν κάτι να… «πουν» γι αυτό και η  ίδια, από την πλευρά της, θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να διατηρήσει την υγεία της, πάνω απ΄όλα, τη συνέπεια και το επίπεδο που την έφεραν μέχρι εδώ. Ένα πράγμα όμως σίγουρα έχει ήδη αλλάξει. Η Ριμπάκινα δεν είναι πλέον η παίκτρια που… «θα μπορούσε» να γίνει Νο.1, δεν είναι αυτή που…  «έχει το παιχνίδι» για να κερδίσει πολλά Grand Slam, δεν είναι μια… «χαμένη υπόθεση». Είναι ήδη η Νο.1 στον κόσμο και τρεις φορές πρωταθλήτρια Grand Slam, κατακτώντας το US Open και νικώντας στον τελικό το… πρώην πλέον Νο.1. Και το έκανε με τον πιο… Ριμπάκινα τρόπο που θα μπορούσε. Χωρίς υπερβολικές αντιδράσεις στο court, xωρίς πανικό, χωρίς να χρειαστεί να φωνάξει, να σπάσει ρακέτες… Μόνο με το τεράστιο σερβίς της, το backhand της που είναι… μακράν το κορυφαίο στο tour και θα μπορούσε να συγκριθεί ακόμα και σε επίπεδο ανδρών, αλλά και την ψυχραιμία μιας παίκτριας που πλέον δεν κυνηγά την κορυφή, αλλά βρίσκεται ήδη εκεί…!