Αλκαράθ και Σίνερ: Η «σκοτεινή» πλευρά της απόλυτης κυριαρχίας

Ο τραυματισμός του Κάρλος Αλκαράθ και η ενεργειακή κατάρρευση του Γιανίκ Σίνερ αποκάλυψαν το πραγματικό κόστος της απόλυτης κυριαρχίας στο σύγχρονο τένις.

Ο κόσμος του τένις έμοιαζε να έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στο ταλέντο τους. Για μήνες, οι Σίνερ και Αλκαράθ δεν άφηναν τίποτα όρθιο στο πέρασμά τους, κατακτώντας τα εννέα τελευταία Grand Slam και δημιουργώντας την αίσθηση πως το άθλημα είχε ήδη περάσει οριστικά στη δική τους εποχή. Σε όποιο τουρνουά συμμετείχαν και οι δύο σχεδόν πάντα το κατακτούσαν.

Και όμως, λίγο πριν και τελικά μέσα στο ίδιο το Roland Garros, και οι δύο λύγισαν όχι από αντίπαλο, αλλά από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Το σώμα του Αλκαράθ δεν άντεξε την ίδια του την ένταση

Ο Αλκαράθ έμοιαζε να παίζει το τένις του μέλλοντος. Ένα παιχνίδι ασφυκτικής πίεσης, ασταμάτητης κίνησης και βίαιης έντασης σε κάθε χτύπημα. Δεν αφήνει ποτέ τον αντίπαλο να αναπνεύσει. Μπαίνει μέσα στο court, επιτίθεται διαρκώς και καλύπτει κάθε γωνία του γηπέδου σαν να παίζει σε διαφορετική ταχύτητα από τους υπόλοιπους.

Ακραία απαιτητικό τένις που τελικά γύρισε πάνω στο ίδιο του το σώμα.

Το παιχνίδι του Αλκαράθ δεν συγχωρεί καμία πτώση ενέργειας. Είναι ένα μοντέλο τένις που απαιτεί εκρηκτικότητα σε κάθε πόντο, ατελείωτα σπριντ και συνεχή επιβάρυνση των μυών, των τενόντων και των αρθρώσεων. Και κάποια στιγμή, το σώμα απλώς σταματά να ακολουθεί.

Ο τραυματισμός του στη Βαρκελώνη λειτούργησε σαν την πρώτη μεγάλη προειδοποίηση, με τον Αλκαράθ να μοιάζει να πληρώνει ένα «αγωνιστικό κάρμα» που θυμίζει τις δύσκολες στιγμές του Ναδάλ με τους τραυματισμούς.

Η απουσία του από τη Μαδρίτη και τη Ρώμη άφησε ξαφνικά ένα τεράστιο κενό στη χωμάτινη σεζόν, πριν τελικά τεθεί εκτός τόσο από το Roland Garros όσο και από το Wimbledon.

Και όσο περισσότερο κοιτάζει κανείς το αγωνιστικό του μοντέλο, τόσο πιο πολύ μοιάζει όλο αυτό σαν φυσική συνέπεια της ίδιας της φιλοσοφίας του παιχνιδιού του.

Ο Σίνερ δεν κατέρρευσε αγωνιστικά — κατέρρευσε ενεργειακά

Από την άλλη πλευρά, ο Σίνερ δεν λύγισε μυϊκά, αλλά ενεργειακά.

Ο Ιταλός γέμισε το καλεντάρι του με νίκες, τίτλους και αδιάκοπη επιτυχία. Έφτασε να κατακτά έξι συνεχόμενους Masters τίτλους, πρόσθεσε το ATP Finals και μπήκε στο Australian Open ως σχεδόν ανίκητος, πριν λυγίσει στον ημιτελικό απέναντι στον Νόβακ Τζόκοβιτς.

Όμως πίσω από αυτή την ασταμάτητη πορεία υπήρχε ένα φορτίο που συσσωρευόταν αθόρυβα.

Και ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι το τελευταίο κομμάτι αυτής της διαδρομής ήρθε πάνω στην πιο απαιτητική επιφάνεια του αθλήματος.

Τα τρία τελευταία τουρνουά ήταν χωμάτινα Masters 1000, διοργανώσεις που ο Σίνερ δεν είχε κατακτήσει ποτέ στο παρελθόν. Το χώμα απαιτεί διαφορετικού τύπου αντοχή. Τα ράλι μεγαλώνουν, οι πόντοι γίνονται πιο εξαντλητικοί και κάθε παιχνίδι μετατρέπεται σε δοκιμασία ενέργειας και υπομονής.

Σε αντίθεση με τα γρήγορα hard courts και ακόμη περισσότερο με τα grass courts, όπου οι πόντοι τελειώνουν πολύ πιο άμεσα και οι συνθήκες ευνοούν το επιθετικό πρώτο χτύπημα, η χωμάτινη σεζόν «ρουφά» δυνάμεις και φθείρει σταδιακά το σώμα.

Η απουσία του Αλκαράθ άνοιξε τον δρόμο, αλλά αύξησε το φορτίο

Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η απουσία του Αλκαράθ στη Βαρκελώνη, που οδήγησε στη μη συμμετοχή του σε Μαδρίτη και Ρώμη, άνοιξε ξαφνικά μπροστά στον Σίνερ έναν ολόκληρο δρόμο.

Ο Ιταλός κατάφερε να καλύψει το κενό ολοκληρωτικά και να μετατρέψει τη συγκυρία σε απόλυτη κυριαρχία. Το Ρολάν Γκαρός έμοιαζε να εξελίσσεται σε μια φυσική συνέχεια της πορείας του.

Μέχρι που ξαφνικά, όλα άδειασαν. Όχι τεχνικά, αλλά ενεργειακά.

Σε ένα ματς που έδειχνε απόλυτα ελεγχόμενο, ο Σίνερ έμοιαζε ξαφνικά να μένει χωρίς ανάσες και χωρίς σωματική αντίδραση. Η ένταση εξαφανίστηκε από τα χτυπήματά του, τα πόδια σταμάτησαν να ακολουθούν το μυαλό και η αυτοπεποίθηση διαλύθηκε μέσα σε λίγα λεπτά.

Από εκείνο το σημείο και μετά, δεν έχασε απλώς έναν αγώνα. Έμοιαζε να καταρρέει κάτω από το ίδιο το βάρος των προηγούμενων μηνών.

Το πρώτο μεγάλο μάθημα της νέας εποχής

Και ίσως εκεί να κρύβεται η μεγαλύτερη αλήθεια αυτής της νέας εποχής.

Οι δύο παίκτες που έμοιαζαν άτρωτοι, νικήθηκαν τελικά από την ίδια την υπερβολή της κυριαρχίας τους.

Ο Αλκαράθ πίεσε το σώμα του στα όρια για να παίζει ένα σχεδόν υπεράνθρωπο τένις.

Ο Σίνερ πίεσε το καλεντάρι, το σώμα και την ενέργειά του στα όρια για να διατηρήσει μια αδιάκοπη αυτοκρατορία νικών.

Και τελικά, το τένις τούς υπενθύμισε αυτό που πάντα υπενθυμίζει ακόμα και στους κορυφαίους:

Ότι ο δυσκολότερος αντίπαλος δεν βρίσκεται στην άλλη πλευρά του γηπέδου.