Ξέσπασμα Φριτζ για τα μπαλάκια του US Open: «Δεν μπορούμε να προπονούμαστε με διαφορετικές μπάλες»

Ξέσπασμα Φριτζ για τα μπαλάκια του US Open: «Δεν μπορούμε να προπονούμαστε με διαφορετικές μπάλες»

Ο Τέιλορ Φριτζ, που αποκλείστηκε στον 3ο γύρο του US Open, εξέφρασε την έντονη δυσαρέσκειά του για τη διαφορά ανάμεσα στις μπάλες του τουρνουά και εκείνες του εμπορίου.

Ένα έντονο ξέσπασμα έκανε ο Τέιλορ Φριτζ (Νο.10), με αφορμή τις μπάλες του US Open, ασκώντας δριμεία κριτική στην Wilson.

Ο Αμερικανός εξέφρασε δημόσια την απογοήτευσή του για τη διαφορά που παρατηρεί ανάμεσα στις μπάλες που χρησιμοποιούνται στο τουρνουά και σε εκείνες του εμπορίου.

Έκανε λόγο για σημαντική διαφοροποίηση στην αίσθηση και τη συμπεριφορά τους, υποστηρίζοντας πως το ζήτημα επηρεάζει ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο οι επαγγελματίες προπονούνται και προετοιμάζονται για τους αγώνες τους.

Ο Φριτζ γνώρισε έναν οδυνηρό αποκλεισμό στον τρίτο γύρο της διοργάνωσης από τον Φρανσίσκο Σερούντολο (Νο.25), έχοντας βρεθεί μπροστά με 2-0 σετ και βλέποντας τον Αργεντίνο να κάνει την ανατροπή.

Αναλυτικά όσα έγραψε ο Αμερικανός: 

«Έρχεται μεγάλο ξέσπασμα σχετικά με τις μπάλες του τένις. Αφού έπαιξα στα τουρνουά της Ουάσιγκτον, του Σινσινάτι και στο US Open —και προπονήθηκα για μια ολόκληρη εβδομάδα στη Νέα Υόρκη πριν από αυτά— απέκτησα πολύ καλή αίσθηση για τις μπάλες Wilson US Open που χρησιμοποιούσαμε και ξέρω ακριβώς πώς πρέπει να συμπεριφέρονται όταν φεύγουν από τη ρακέτα μου.

Ήταν καλές μπάλες και δεν έχω κανένα παράπονο για αυτές που χρησιμοποιήσαμε στα τουρνουά του καλοκαιριού. Όμως, από τότε που επέστρεψα σπίτι, οι δύο τελευταίες μέρες προπόνησης με μπάλες Wilson US Open ήταν απογοητευτικές. Πωλούνται και διαφημίζονται ως οι ίδιες ακριβώς μπάλες, αλλά ο τρόπος που φεύγουν από τη ρακέτα μου και η αίσθηση που δίνουν διαφέρουν εντελώς.

Μετά από τόσες εβδομάδες χρήσης των μπαλών του τουρνουά, ξέρω ακριβώς πώς αντιδρούν. Οι μπάλες με τις οποίες προπονούμαι τώρα θυμίζουν εκείνες τις παιδικές μπάλες με την πράσινη κουκκίδα: είναι υπερβολικά μαλακές, “νεκρές” και δεν έχουν καθόλου ώθηση. Για να είμαι σαφής, παίζω σε γήπεδο με ταχύτητα παρόμοια με εκείνη των γηπέδων του US Open.

Δοκίμασα μπάλες από διάφορα κουτιά για να αποκλείσω το ενδεχόμενο ελαττωματικής παρτίδας, αλλά δυστυχώς το πρόβλημα είναι γενικευμένο. Και άλλοι παίκτες με τους οποίους μίλησα μετά το US Open περιέγραψαν την ίδια κατάσταση. Η προσπάθεια που απαιτείται για να βγάλω έστω και μια κανονική μπαλιά ράλι με αυτές τις μπάλες είναι εξωφρενική.

Πρέπει να βάζω όλο μου το σώμα στα χτυπήματα και να χτυπάω με όλη μου τη δύναμη, απλώς και μόνο για να πετύχω ένα σταθερό χτύπημα. Πέρα από τον εκνευρισμό, νιώθω ότι αυτό δημιουργεί κακές συνήθειες (υπό κανονικές συνθήκες δεν θα χτυπούσα ποτέ τόσο επιθετικά, καθώς θα έστελνα τις μπάλες στο πίσω πλέγμα ή θα έχανα τον συγχρονισμό στα μισά χτυπήματα).

Αναγκάζομαι να προσαρμόζω τον τρόπο παιχνιδιού μου για να αντισταθμίσω τη συμπεριφορά μιας μπάλας που δεν θυμίζει σε τίποτα αυτήν που χρησιμοποιούμε στους αγώνες. Αυτό μας οδηγεί στο προφανές, μεγαλύτερο ζήτημα και στον λόγο αυτού του ξεσπάσματος: πρέπει να μπορούμε να προπονούμαστε με τις ίδιες μπάλες που χρησιμοποιούμε στους αγώνες — κάτι που παλαιότερα δεν αποτελούσε συνήθως πρόβλημα. Δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα.

Υπήρχε συνέπεια και τυχόν μικρές διαφορές μπορούσαν συνήθως να εξηγηθούν από το γήπεδο ή τις συνθήκες. Ωστόσο, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχω παρατηρήσει μια τόσο σημαντική διαφορά ανάμεσα στις μπάλες του εμπορίου —τόσο της Wilson όσο και της Dunlop— και στις αντίστοιχες εκδόσεις για τουρνουά (που υποτίθεται ότι είναι πανομοιότυπες), ώστε αλλάζει εντελώς ο τρόπος που θέλεις να χτίζεις τους πόντους, να ρισκάρεις στα χτυπήματα και, γενικότερα, να παίζεις. Δεν υπερβάλλω, η διαφορά είναι όντως τόσο μεγάλη σε επαγγελματικό επίπεδο.

Το μόνο θετικό που μπορώ να κρατήσω από το παιχνίδι με αυτές τις μπάλες τις τελευταίες μέρες είναι ότι απαιτείται πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια σε κάθε χτύπημα· τουλάχιστον λειτουργεί ως καλή αερόβια άσκηση, αφού πρέπει συνεχώς να χτυπάω με τόση δύναμη.

Είναι απογοητευτικό το γεγονός ότι αυτό έχει αρχίσει να φαντάζει φυσιολογικό. Η προπόνηση είναι πολύ λιγότερο ευχάριστη —και πολύ λιγότερο αποδοτική— όταν την αφιερώνεις σε εξάσκηση με μπάλες που διαφέρουν τόσο πολύ από αυτές που θα χρησιμοποιήσεις όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή. Εντάξει, τέλος τα παράπονα. Απολαύστε όλοι τη συνέχεια του Open :)».