Βίνους Γουίλιαμς: «Δεν πρόκειται να σταματήσω επειδή ένας αριθμός δεν δείχνει καλός»

Η 46χρονη Αμερικανίδα, θρύλος του αθλήματος με επτά τίτλους Grand Slam στο μονό, ηττήθηκε για 16η διαδοχική φορά χθες (27/10) στον πρώτο γύρο του Guangzhou Open (WTA 250) από τη Λίλι Τάγκερ (Νο.53), η οποία είναι κατά 28 χρόνια μικρότερή της.

Sealed in style 💫

Lilli Tagger takes the win against V. Williams in Guangzhou, 6-2, 6-2!

#GuangzhouOpen https://t.co/UwUthzznVY

— wta (@WTA) October 27, 2026

Αυτή ήταν η επιστροφή της Βίνους στα ασιατικά κορτ μετά από επτά ολόκληρα χρόνια, ωστόσο δεν συνδυάστηκε με θετικό αποτέλεσμα. Η 46χρονη μετράει φέτος 13 ήττες σε ισάριθμους αγώνες (0-13), παραμένοντας χωρίς νίκη από τον Ιούλιο του 2025.

Μετά τον αποκλεισμό της στην κινεζική διοργάνωση βρέθηκε ενώπιον των δημοσιογράφων, οι οποίοι έθεσαν ευθείες ερωτήσεις σχετικά με το κατά πόσο θα έπρεπε να αποσυρθεί. Η Γουίλιαμς απάντησε στον ίδιο τόνο, τονίζοντας πως είναι αποκλειστικά δική της απόφαση το πότε θα σταματήσει.

Συγκεκριμένα, εξήγησε πως πλέον αγωνίζεται χωρίς έντονους πόνους και νιώθει σωματικά σε θέση να προπονείται και να ταξιδεύει, γεγονός που τη γεμίζει απόλυτα, καθώς δεν έχει πάψει να αγαπάει το τένις.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στις σοβαρές περιπέτειες υγείας που αντιμετώπισε στο παρελθόν, σημειώνοντας πως αυτές οι εμπειρίες άλλαξαν ριζικά τον τρόπο σκέψης της σχετικά με το τι θεωρεί δεδομένο στη ζωή και στον αθλητισμό.

Αναλυτικά όσα είπε:

Άμα έχει σκεφτεί ότι πρέπει να σταματήσει: «Προφανώς, το 0-16 δεν είναι ιδανικό. Είμαι ανταγωνιστική. Ήμουν ανταγωνίστρια σε όλη μου τη ζωή και σε κανέναν δεν αρέσει να χάνει, σίγουρα ούτε σε μένα. Αλλά νομίζω ότι μερικές φορές ο κόσμος κοιτάζει τα αποτελέσματα και ξεχνά ότι υπάρχει μια πολύ μεγαλύτερη εικόνα.

Για χρόνια πάλευα με προβλήματα υγείας, συμπεριλαμβανομένου του συνδρόμου Sjögren και των ινομυωμάτων, και υπήρξαν μεγάλες περίοδοι όπου δεν μπορούσα να παίξω τένις με τους δικούς μου όρους. Το σώμα μου έπαιρνε αποφάσεις για μένα. Η ασθένεια υπαγόρευε τι μπορούσα να κάνω, πότε μπορούσα να προπονηθώ, πότε μπορούσα να αγωνιστώ και, μερικές φορές, το αν μπορούσα καν να μπω στο κορτ. Έτσι τώρα, το να βρίσκομαι σε μια κατάσταση όπου μπορώ να αγωνίζομαι σχετικά χωρίς πόνο, όπου μπορώ να ταξιδεύω, να προπονούμαι, να παίζω και να απολαμβάνω το ότι είμαι εκεί έξω, είναι κάτι που δεν θεωρώ δεδομένο. Ίσως άλλοι άνθρωποι να μην το καταλαβαίνουν αυτό, αλλά εγώ το καταλαβαίνω.

Ξέρω πώς είναι η αίσθηση της νίκης. Έχω κατακτήσει επτά Grand Slam τίτλους στο μονό. Έχω βρεθεί στο Νο.1 της παγκόσμιας κατάταξης. Έχω κερδίσει χρυσά ολυμπιακά μετάλλια. Έχω ζήσει πράγματα σε αυτό το άθλημα που θα μπορούσα μόνο να ονειρευτώ όταν ήμουν μικρό κορίτσι. Δεν χρειάζομαι άλλη μία νίκη για να επικυρώσω τίποτα από όλα αυτά.

Φυσικά και θα ήθελα να κερδίζω αγώνες. Φυσικά και δουλεύω για να κερδίζω αγώνες. Όμως η ευτυχία μου και οι λόγοι για τους οποίους παίζω τένις σήμερα δεν είναι απαραίτητα οι ίδιοι με όταν ήμουν 20 ετών. Και αυτό είναι εντάξει. Η ζωή αλλάζει. Οι προτεραιότητες αλλάζουν.

«Θα αποχωρήσω με τους δικούς μου όρους»

Έτσι, όταν έρθει η μέρα που δεν θα το απολαμβάνω πια ή δεν θα νιώθω ότι μπορώ να δώσω αυτό που θέλω να δώσω, θα είμαι η πρώτη που θα το μάθει. Και θα αποχωρήσω με τους δικούς μου όρους, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Και νομίζω, μετά από όλα όσα έχω προσφέρει στο τένις κατά τη διάρκεια της καριέρας μου, όλα όσα έχω πετύχει και όλα όσα χρειάστηκε να ξεπεράσω, έχω κερδίσει το δικαίωμα να πάρω αυτή την απόφαση για τον εαυτό μου. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να απολογηθώ σε κανέναν για αυτό.

Για πάρα πολύ καιρό, η ασθένεια έλεγχε το σώμα μου. Έλεγχε το πρόγραμμά μου, τις ευκαιρίες μου και, σε έναν βαθμό, τα όνειρά μου. Υπήρξαν στιγμές που η επιλογή να παίξω τένις μού αφαιρέθηκε. Τώρα έχω αυτή την επιλογή πίσω στα χέρια μου. Και δεν πρόκειται να την παραδώσω απλώς επειδή κάποιος θεωρεί ότι πρέπει να αποσυρθώ ή επειδή ένας αριθμός δίπλα στο όνομά μου δεν φαίνεται ιδιαίτερα καλός.

Νομίζω ότι οι άνθρωποι μερικές φορές παγιδεύονται υπερβολικά στο τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνει ένας αθλητής ή πότε υποτίθεται ότι πρέπει να σταματήσει. Υπάρχει αυτή η προσδοκία ότι φτάνεις σε μια συγκεκριμένη ηλικία ή αλλάζουν τα αποτελέσματά σου και ξαφνικά όλοι οι άλλοι αποφασίζουν ότι ο χρόνος σου τελείωσε.

Λοιπόν, δεν ακολούθησα ποτέ τη μάζα, έτσι δεν είναι; Ποτέ δεν έζησα τη ζωή μου σύμφωνα με όσα περίμεναν οι άλλοι από εμένα. Πάντα ήμουν ο εαυτός μου, είχα πάντα τη δική μου σκέψη και πιστεύω ότι ο καθένας δικαιούται τη δική του διαδρομή.

«Όσο είμαι χαρούμενη θα συνεχίζω»

Θα συνεχίσω να παίζω σε έξι μήνες; Σε έναν χρόνο; Σε δύο χρόνια; Ποιος ξέρει; Σίγουρα δεν έχω κυκλώσει κάποια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Αλλά αυτή τη στιγμή, είμαι χαρούμενη. Απολαμβάνω να βρίσκομαι στο κορτ, απολαμβάνω τη δουλειά με την ομάδα μου και σωματικά βρίσκομαι σε ένα σημείο όπου μπορώ να το κάνω. Επομένως, όσο νιώθω έτσι, θα συνεχίζω.

Αγαπώ ακόμα αυτό το παιχνίδι. Μου αρέσει να βλέπω τους φιλάθλους, να τα λέω με ανθρώπους που γνωρίζω εδώ και χρόνια, να γνωρίζω νέα πρόσωπα και να παίζω διπλό με διαφορετικές παρτενέρ. Απολαμβάνω να δουλεύω με την ομάδα μου και να προσπαθώ να βελτιώνομαι. Υπάρχουν ακόμα πράγματα πάνω στα οποία θέλω να δουλέψω, ακόμα προκλήσεις που απολαμβάνω.

Και κοιτάξτε, είναι η ζωή μου, το παιχνίδι μου και η δουλειά μου. Χρειάζεται να βρίσκομαι εκεί έξω; Όχι, φυσικά και όχι. Είχα την τύχη να κάνω μια καριέρα όπου δεν χρειάζεται να παίξω ούτε ένα ακόμη ματς τένις. Το γνωρίζω πολύ καλά αυτό.

Αλλά αν το να αγωνίζομαι δίνει στους φιλάθλους άλλη μία ευκαιρία να με δουν, αν φέρνει θεατές στις κερκίδες, αν μπορώ να επισκεφθώ νέα μέρη ή να επιστρέψω σε μέρη που αγαπώ και τα τουρνουά χαίρονται να με υποδέχονται, τότε γιατί να μην συνεχίσω; Είμαι χαρούμενη κάνοντας αυτό που κάνω».