Βανιότσι για Σίνερ: «Θέλει να ακούει αυτά που δεν του αρέσουν»
Ο ένας εκ των προπονητών του Γιάνικ Σίνερ, Σιμόνε Βανιότσι, έδωσε μια αποκαλυπτική συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στην Corriere della Sera, μιλώντας για την προπονητική, το πώς ξεκίνησε η συνεργασία με τον Ιταλό τενίστα, αλλά και το ζήτημα με τον αποκλεισμό του 24χρονου αθλητή.
Από τα κορτ στους πάγκους
Ο Βανιότσι υπήρξε επαγγελματίας τενίστας έως το 2015, αλλά σταμάτησε καθώς κατάλαβε ότι θα ήταν καλύτερος στο ρόλο του προπονητή. Σχετικά με τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση, εξήγησε πως το όνειρο όσων ξεκινούν αυτή την καριέρα είναι να μπουν στους 100 κορυφαίους της λίστας.
«Έφτασα κοντά, ήμουν στο No.161 του κόσμου. Ωστόσο, ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε και, ενώ έπαιζα, καταλάβαινα ότι θα ήμουν καλύτερος ως προπονητής. Αν αρχίσεις να κάνεις τέτοιες σκέψεις, σημαίνει ότι σου λείπουν τα κίνητρα, αυτή η λίγη “κακία” που είναι απαραίτητη για να γίνεις καλός παίκτης. Έπειτα, ένας-δύο τραυματισμοί με ώθησαν προς την έξοδο».
Όσο για την ίδια την προπονητική, τόνισε ότι είναι ένας τρόπος να πετύχεις τους στόχους που δεν κατάφερες να φτάσεις ως παίκτης. «Είναι ωραίο να το κάνεις με τα προσόντα των άλλων, τα οποία εσύ εξελίσσεις. Επιπλέον, είναι υπέροχο να βοηθάς ένα άλλο παιδί να πραγματοποιήσει τα όνειρά σου. Είναι ένα φανταστικό συναίσθημα».
Η γνωριμία με τον Σίνερ και η νοοτροπία του πρωταθλητή
Αναφερόμενος στο πώς συνάντησε τον Σίνερ και την πρώτη του εντύπωση, αποκάλυψε πως ο μάνατζέρ του είναι ο κουμπάρος του.
«Γνωριζόμαστε με τον Άλεξ Βιτούρ μια ζωή. Ο Γιάνικ ήρθε στο box του Τσεκινάτο στο Μόντε Κάρλο και μετά υπήρξε ο τελικός όπου έπαιξε εναντίον του Τραβάλια στη Μελβούρνη, τον οποίο προπονούσα εκείνη την περίοδο. Όταν ο Σίνερ αποφάσισε να χωρίσει τους δρόμους του με τον Πιάτι, με πήρε τηλέφωνο ο Βιτούρ για να τον προπονήσω. Αυτό συνέβη τη σεζόν του 2022. Με έβαλαν σε δοκιμαστική περίοδο αλλά, προφανώς, λειτούργησε».
Για το ταλέντο του Ιταλού, παραδέχτηκε πως καταλάβαινες αμέσως ότι είχε ένα σπάνιο χάρισμα, αλλά και μια τεράστια θέληση να τα πάει καλά.
«Ήταν ήδη επικεντρωμένος, προσηλωμένος σε αυτό που έκανε. Ήταν το No.10 στον κόσμο στα 20 του χρόνια. Ήταν ήδη φαινόμενο, αλλά φαινόταν ότι ήταν έτοιμος να πάει παραπέρα. Και τα καταφέραμε».
Στο ερώτημα αν ο Ιταλός είναι ακούραστος, ήταν απόλυτος: «Ναι, πραγματικά σε τρομακτικό βαθμό. Ίσως σε πέντε χρόνια να χρειάστηκε να του δώσω κίνητρο δύο ή τρεις φορές. Είναι πάντα ο πρώτος που θέλει να θυσιαστεί για να βελτιωθεί και είναι πολύ καλός στο να ακούει. Δεν τον διακατέχει η έπαρση που θα είχε κάθε δικαίωμα να έχει. Ακόμα κι αν του μιλήσεις σκληρά μετά από έναν αγώνα, εκείνος την επόμενη μέρα το σκέφτεται, αντιδρά και αποδέχεται αυτά που του είπες. Το μεγαλύτερο προσόν του είναι ότι θέλει δίπλα του ανθρώπους που να του λένε αυτά που ο ίδιος δεν θέλει να ακούσει».
Για το γεγονός ότι δεν τα παρατάει ποτέ, ο Βανιότσι τόνισε πως ο συγκεκριμένος τύπος παικτών νιώθει πάντα πιο δυνατός από τους άλλους και πρέπει να το αποδεικνύει.
«Αυτό του δίνει τη δύναμη να αντιδρά πάντα, να μην παραδίνεται ακόμα κι όταν βρίσκεται πολύ πίσω στο σκορ. Ο Γιάνικ, ακόμα και σε αυτό, είναι ξεχωριστός. Λέει στον εαυτό του: “Εγώ θυσιάζομαι πάρα πολύ, θυσιάζω τα νιάτα μου για αυτό το άθλημα και σίγουρα δεν μπορώ να τα παρατήσω”».
Η βελτίωση στο παιχνίδι και η συνεργασία με τον Κέιχιλ
Όσον αφορά τη συνεργασία του με τον Ντάρεν Κέιχιλ στο προπονητικό τιμ, εξήγησε πως είναι πάρα πολύ δύσκολο.
«Πρέπει να είσαι πολύ έξυπνος και πολύ ταπεινός. Τόσο απέναντι στον άλλον προπονητή όσο και στον παίκτη. Ποτέ να μη δείχνεις συγκρούσεις αν υπάρχει κάτι που δεν πάει καλά, το συζητάς στα παρασκήνια, ποτέ μπροστά στον τενίστα. Πρέπει να ξέρεις να κάνεις πίσω. Πιστεύω ότι με τον Ντάρεν έχουμε βρει τη σωστή ισορροπία, γιατί μοιραζόμαστε το ίδιο όραμα».
Μιλώντας για τους τομείς που βελτιώθηκε ο Σίνερ, στάθηκε στο σερβίς και στην τακτική.
«Εκεί που βελτιώθηκε είναι η ευαισθησία με την οποία “διαβάζει” κάθε χτύπημα, επιλέγοντας από μια γκάμα δυνατοτήτων που πλέον έχει διευρυνθεί. Ξέρει ότι μπορεί να υποδεχτεί το σερβίς του αντιπάλου λίγο πιο μπροστά ή πιο πίσω από τη γραμμή, ανάλογα με το σκορ, το πώς νιώθει, τη φύση του αντιπάλου. Όλα είναι μελετημένα, όλα είναι προγραμματισμένα και το μυαλό του Γιάνικ καταφέρνει να εντοπίζει, συνδυάζοντας αυτούς τους παράγοντες, το σωστό που πρέπει να κάνει στο κορτ».
Ο αποκλεισμός, οι αδιαθεσίες και το όνειρο με τον ΜακΕνρό
Ο Ιταλός τεχνικός δεν δίστασε να μιλήσει και για το πρόσφατο ζήτημα του αποκλεισμού με το σπρέι:
«Ήταν μια δύσκολη στιγμή, χωρίς αμφιβολία. Δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει, γιατί δεν φταις εσύ. Όμως εμείς στο τένις έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε πάντα το ποτήρι μισογεμάτο και να ανατρέπουμε τις καταστάσεις. Αποκλείστηκες νωρίς στο Roland Garros; Θα έχεις περισσότερο χρόνο να προετοιμαστείς για το Wimbledon. Σε τιμώρησαν; Έχεις μια περίοδο για να ανασυνταχθείς, να ανακτήσεις ενέργεια και να διορθώσεις εκείνο το τεχνικό κομμάτι. Έτσι βγαίνεις από τη δίνη, πάντα. Και ο Γιάνικ είναι φαινόμενο σε αυτό. Όταν μπαίνει στο γήπεδο, διαγράφει οτιδήποτε υπάρχει απ’ έξω, το αποβάλλει. Μετράει μόνο ο αγώνας».
Για τις κατά καιρούς αδιαθεσίες του Ιταλού πρωταθλητή, εξήγησε πως δεν υπάρχει μόνο μία αιτία.
«Είναι πολλά μικρά πράγματα που, αν συνδυαστούν, μπορούν να προκαλέσουν αυτές τις μικρές καταρρεύσεις. Αλλά ας θυμηθούμε ότι ήταν μόνο τέσσερις φορές τα τελευταία πέντε χρόνια. Αυτά τα παιδιά δεν είναι ρομπότ. Η ζέστη, η κούραση, η ένταση μπορούν να συνδυαστούν. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτά τα περιστατικά, δουλεύοντας για να τα αποφύγουμε στο μέλλον».
Για το πώς διαχειρίζονται τις ήττες, παραδέχτηκε ότι δεν είναι όλες ίδιες.
«Όταν χάσαμε από τον Αλκαράθ στη Νέα Υόρκη, κάτσαμε να αλλάξουμε την κίνηση στο σερβίς και να φτιάξουμε κάποια τεχνικά στοιχεία. Ο παίκτης που χάνει, αν είναι έξυπνος, είναι πιο διατεθειμένος να δουλέψει για να διορθωθεί. Ειδικά αν θέλει να γίνει ή να παραμείνει στην κορυφή της κατάταξης».
Τέλος, όταν ρωτήθηκε για τον αγώνα των ονείρων του για τον Σίνερ, απάντησε χωρίς δισταγμό:
«Τον ΜακΕνρό. Θα ήταν ένα ματς ανάμεσα σε δύο τρόπους παιχνιδιού και δύο χαρακτήρες – ο ένας ατάραχος και ο άλλος σκέτη φωτιά – που θα έκαναν αυτόν τον αγώνα αξέχαστο. Και προσέξτε, μπορεί να μην του φαίνεται, αλλά ο Γιάνικ είναι φλογερός τύπος. Απλώς ξέρει να διαχειρίζεται καλά τα συναισθήματά του στο γήπεδο».