Τζόκοβιτς για Σίνερ: «Βλέπω τον εαυτό μου σε αυτόν – Έχει νοοτροπία πρωταθλητή»

Ο Νόβακ Τζόκοβιτς (Νο.5) άνοιξε την καρδιά του σε μία άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη στην ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera.

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του ντοκιμαντέρ με τίτλο «Ο λύκος του χειμώνα», το οποίο κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη (20/08) στο Prime Video και θα προβληθεί σε 240 χώρες παγκοσμίως, ο Σέρβος θρύλος μίλησε για όλους και για όλα.

Μπορεί να γνώρισε την ήττα στον πρώτο γύρο του Σινσινάτι από τον Τιάγκο Αγκουστίν Τιράντε (Νο.50) μέσα στον καύσωνα, όμως η δίψα του παραμένει άσβεστη.

Έχοντας κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024 και μετρώντας 24 τίτλους Grand Slam, ο κορυφαίος τενίστας αναφέρθηκε στα παιδικά του χρόνια, τον πόλεμο, την πρώτη του προπονήτρια και τη στενή του σχέση με τον Γιάνικ Σίνερ (Νο.1).

Αναλυτικά όσα είπε ο Τζόκοβιτς:

«Ο πόλεμος ήταν το συστατικό για φτάσω την υπέροχη ζωή που κάνω σήμερα»

Αν διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του τα δύσκολα παιδικά του χρόνια: «Είναι αδύνατο να διαχωρίσω τα στάδια της ανάπτυξής μου και της διαμόρφωσής μου ως ανθρώπου. Κάθε δευτερόλεπτο που έζησα είναι αυθεντικό και αποτελεί μέρος της πορείας μου. Το ποιος είμαι, ο χαρακτήρας μου, οι αξίες μου, όλα πηγάζουν από εκεί. Και αυτό με έπλασε επίσης ως παίκτη του τένις. Πάντα ένιωθα σαν ένας πολεμιστής, κάποιος που δεν είχε ποτέ την άδεια να τα παρατήσει στο κορτ. Η επιμονή και η ανθεκτικότητα είναι ένα δώρο του παρελθόντος και της ιστορίας που έχω περάσει. Αλλά και η σωματική μου δύναμη προέρχεται από παλιά. Μου χρειάστηκε, από παιδί, για να αντιμετωπίσω καταστάσεις που έφεραν σε δύσκολη θέση ακόμα και τους ενήλικες γύρω μου. Κοιτάζοντας πίσω, δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα. Ο πόλεμος ήταν το συστατικό που χρειαζόταν για να μπορέσω να φτάσω να έχω την υπέροχη ζωή που κάνω σήμερα. Θα είμαι αιώνια ευγνώμων στη ζωή για το πώς με σφυρηλάτησε και στον Θεό για όλα όσα απέκτησα. Ως παιδί δεν μπορούσα ούτε καν να το φανταστώ, ούτε καν επιστρατεύοντας όλη τη δημιουργική μου δύναμη».

Σχετικά με την πρώτη του προπονήτρια Γελένα Γκέντσιτς: «Η Γέλενα έφυγε από τη ζωή το 2013. Ήταν ένα απίστευτο άτομο και ήμασταν πολύ δεμένοι. Οι γονείς μου με έβαλαν στα χέρια της όταν ήμουν ένα μικρό παιδί, ευαίσθητο και πολύ εύπλαστο. Την εμπιστεύτηκαν ώστε να με διαμορφώσει ως άνθρωπο, πριν καν με διαμορφώσει ως τενίστα. Έχω ξοδέψει αμέτρητες ώρες μαζί της στο κορτ και στο σπίτι της, βλέποντας ασπρόμαυρες βιντεοκασέτες από παλαιούς αγώνες. Η επιρροή της Γέλενα πάνω μου ήταν τεράστια. Μου έμαθε να εκτιμώ την κλασική μουσική, να κάνω νοερή απεικόνιση και να αναπνέω με τέτοιο τρόπο ώστε να μην είναι απλώς μία μηχανική πράξη. Όλα αυτά σε ηλικία εννέα με δέκα ετών, όπου οτιδήποτε σου μαθαίνουν μένει κολλημένο πάνω σου. Από αυτές τις αξίες, μαζί με εκείνες που μου μετέδωσαν η μητέρα και ο πατέρας μου, ξεκίνησαν όλα. Η Γέλενα ήταν κάτι περισσότερο από μία προπονήτρια. Υπήρξε η πνευματική μου καθοδήγηση σε μία πολυθεματική και ολιστική προσέγγιση της ζωής, την οποία δεν θα ξεχνούσα ποτέ».

Τι θα έλεγε στον νεαρό εαυτό του: «Αν μπορούσα να μιλήσω στον νεαρό εαυτό μου, θα του έλεγα να μην εγκαταλείπει ποτέ τα όνειρα, ακόμα και όταν τα εμπόδια φαίνονται τεράστια και οι συνθήκες είναι αντίξοες. Υπάρχει πάντα ένας τρόπος, ένας δρόμος. Και υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος στον κόσμο, διατεθειμένος να σε βοηθήσει να θρέψεις αυτά τα όνειρα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον βρεις. Θα του εξηγούσα ότι η πειθαρχία αποτελεί τη βάση οποιασδήποτε επιτυχίας. Ότι το να χτίσει μία ρουτίνα με υγιείς συνήθειες θα τον οδηγούσε σε όποιο αποτέλεσμα θα ήθελε να πετύχει ο νεαρός Νόβακ. Και θα του επέβαλα να κάνει υπομονή, αφού όταν είσαι νέος τα θέλεις όλα και αμέσως. Αντιθέτως, το να ζεις στο παρόν, εδώ και τώρα, είναι το κλειδί για μία συνειδητή ύπαρξη».

«Έχουμε πολλές ομοιότητες στο είδος τένις που παίζουμε με τον Σίνερ»

Ποιες ομοιότητες βλέπει ανάμεσα σε αυτόν και τον Σίνερ: «Τα σημεία επαφής ανάμεσα σε εμένα και τον Γιάνικ δεν λείπουν, παρόλο που κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ξεχωριστός. Και οι δύο καταγόμαστε από τα βουνά, αυτός από το Άλτο Άντιτζε και εγώ από τη Σερβία. Είχαμε επιλέξει το σκι ως άθλημα, αφήσαμε το σπίτι μας στα 13 μας χρόνια και αναγκαστήκαμε να γίνουμε άνδρες γρήγορα, μακριά από την οικογένεια και τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το σκι μάς έδωσε την ελαστικότητα, τις κινήσεις και την ικανότητα να γλιστράμε σε κάθε επιφάνεια. Η ευλυγισία των αστραγάλων προέρχεται από το χιόνι, όσο και η ισορροπία και ο συντονισμός μεταξύ των άνω και κάτω άκρων. Και δεν θα μπω σε πιο τεχνικές λεπτομέρειες σχετικά με το είδος του τένις που παίζουμε ο Γιάνικ και εγώ, αφού οι ομοιότητες αφθονούν και εκεί. Οπότε, για να σας απαντήσω εν συντομία, ναι, βλέπω τον εαυτό μου στον Σίνερ».

«Ο Σίνερ έχει νοοτροπία πρωταθλητή»

Για την εμμονή του Σίνερ με τη νίκη και αν έχει μετανιώσει τις συμβουλές που έχει δώσει στην ομάδα του: «Δεν θα μιλούσα για εμμονή, αλλά για συνεχή και ολοκληρωτική αφοσίωση στο τένις. Παρατηρώ τη δική του και βρίσκω απόλυτα τον εαυτό μου μέσα σε αυτή. Τη διάθεση για βελτίωση, ανάπτυξη και εξέλιξη από κάθε άποψη. Ο Γιάνικ, όπως κι εγώ, δεν επαναπαύεται ποτέ. Έχει τη νοοτροπία του πρωταθλητή και την είχε από πάντα. Είναι μία κυρίαρχη δύναμη, κι όμως ξυπνάει κάθε πρωί με την επιθυμία να είναι καλύτερος από την προηγούμενη ημέρα. Και, πιστέψτε με, δεν υπάρχει νίκη που να μπορεί να ικανοποιήσει αυτή την πείνα, ούτε καν 24 τίτλοι Grand Slam συνολικά. Πέρα από το τένις, αυτό είναι το στοιχείο του χαρακτήρα που με φέρνει πιο κοντά στον Σίνερ.

Το τένις είναι ένα ατομικό άθλημα. Δεν υπάρχουν αλλαγές, δεν μπορείς να σταματήσεις πέντε λεπτά στην άκρη του γηπέδου ενώ το παιχνίδι συνεχίζεται και δεν υπάρχουν συμπαίκτες που μπορούν να σε βοηθήσουν. Είσαι μόνος με τον εαυτό σου. Αν έχεις μία κακή ημέρα, μένεις εκτός τουρνουά. Το τένις είναι ανελέητο, βάναυσο. Πού και πού μου λένε πως είμαι σαν τον Λιονέλ Μέσι. Μακάρι! Στα 39 μου χρόνια, θα ήθελα να παίζω μόνο 90 λεπτά στο γήπεδο.

Αν μετανιώνω που ήμουν πολύ γενναιόδωρος με τις συμβουλές μου στον Πιάτι και τον Κέιχιλ για να βελτιώσουν τον νεαρό Γιάνικ; Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να μην είμαι πιστός στον εαυτό μου, ανεξάρτητα από το ποιο ήταν το διακύβευμα. Αυτός είμαι εγώ».