Τσιτσιπάς: Τι άλλαξε στη Σαγκάη και γιατί ο Φριτζ θα δείξει την αλήθεια
Η νίκη του Στέφανου Τσιτσιπά επί του Λουτσιάνο Νταρντέρι με 6-3, 6-4 στη Σαγκάη είχε μεγαλύτερη σημασία από μια απλή πρόκριση στον τρίτο γύρο ενός Masters 1000. Ο Τσιτσιπάς παρουσίασε, για ακόμα μία φορά το τελευταίο διάστημα, στοιχεία από το παιχνίδι που τον καθιέρωσε στην παγκόσμια ελίτ, επιβεβαιώνοντας ότι το πρόβλημά του δεν ήταν ποτέ η έλλειψη ποιότητας, αλλά η αδυναμία του να τη μετατρέπει σε νικηφόρα αποτελέσματα. Αυτό που καλείται να αποδείξει ξανά τις τελευταίες εβδομάδς, είναι ότι αυτή η βελτίωση μπορεί να αποκτήσει διάρκεια.
Οι νίκες απέναντι σε αντιπάλους από την πρώτη δεκάδα της παγκόσμιας κατάταξης έχουν προφανώς ιδιαίτερη σημασία και ο Στέφανος έχει καταφέρει να κατακτήσει κάποιες ακόμα και την περίοδο που δεν ήταν στα καλά του. Υπάρχουν όμως και άλλες, που έχουν αξία για τον τρόπο με τον οποίο έρχονται. Η επικράτηση του επί του Λουτσιάνο Νταρντέρι στη Σαγκάη ανήκει σε αυτή την κατηγορία, όχι επειδή το 6-3, 6-4 συνιστά κάποια τεράστια υπέρβαση, αλλά επειδή ανέδειξε κάτι που είχε λείψει από το παιχνίδι του Έλληνα πρωταθλητή. Την ικανότητα να επιβάλλει τον δικό του του ρυθμό στο ματς και να διαχειρίζεται έναν αγώνα χωρίς να τον μετατρέπει σε… δοκιμασία αντοχής.
Ο Τσιτσιπάς δεν χρειάστηκε να ανακαλύψει κάτι καινούργιο απέναντι στον Ιταλό. Χρειάστηκε απλώς να αξιοποιήσει σωστά όσα γνωρίζει να κάνει καλύτερα. Να στηριχθεί δηλαδή στο σερβίς του, να πάρει πρώτος την επίθεση με το εξαιρετικό forehand, να παίξει επιθετικά και κυρίως να παραμείνει αποτελεσματικός στα κρίσιμα σημεία.
Μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά για έναν αθλητή που έχει περάσει μια παρατεταμένη περίοδο αγωνιστικής αμφισβήτησης, η επιστροφή στα βασικά δεν είναι καθόλου αυτονόητη.
Το σερβίς θύμισε τον Τσιτσιπά της κορυφής
Οι 16 άσοι, το 84% των κερδισμένων πόντων πίσω από το πρώτο σερβίς και το 63% πίσω από το δεύτερο αποτελούν την πιο χαρακτηριστική αποτύπωση της εμφάνισής του. Δεν πρόκειται απλώς για εντυπωσιακούς αριθμούς, αλλά για στοιχεία που εξηγούν γιατί ο Νταρντέρι δυσκολεύτηκε τόσο πολύ να βρει λύσεις.
Όταν ο Τσιτσιπάς σερβίρει με τέτοια αποτελεσματικότητα, ολόκληρο το παιχνίδι του αλλάζει. Δεν χρειάζεται να αναζητά διαρκώς δύσκολα χτυπήματα από τη βασική γραμμή, δεν αναγκάζεται να παίρνει υπερβολικά ρίσκα και μπορεί να επιλέγει ο ίδιος πότε θα επιτεθεί.
Το πρώτο σερβίς δεν του προσφέρει μόνο εύκολους πόντους, αλλά του δίνει τη δυνατότητα να χτίζει την επίθεσή του από το επόμενο χτύπημα, να βρίσκει χώρο για το forehand και να περιορίζει τις περιπτώσεις στις οποίες ο αντίπαλος μπορεί να τον πιέσει στο αδύναμο σημείο του, το backhand.
Αυτό ήταν πάντοτε ένα από τα μεγαλύτερα όπλα του παιχνιδιού του κι αυτό ακριβώς χρειάζεται να επαναφέρει με συνέπεια.
Απέναντι στον Νταρντέρι, ο Τσιτσιπάς κατάφερε να προστατεύσει όλα τα service games του, σβήνοντας και τις τρεις ευκαιρίες για break που δημιούργησε ο Ιταλός. Το γεγονός ότι δεν δέχθηκε break σε ολόκληρη την αναμέτρηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστεί κανείς πόσο συχνά, το προηγούμενο διάστημα, δυσκολευόταν να διαχειριστεί συνθήκες πίεσης ακόμη και απέναντι σε θεωρητικά υποδεέστερους αντιπάλους.
Η διαφορά δεν ήταν μόνο στο σερβίς, αλλά και στη νοοτροπία του παιχνιδιού
Οι 34 winners έναντι 14 του Νταρντέρι δείχνουν τη διάθεση του Τσιτσιπά να γίνει πιεστικός και να «πάρει» αυτός την πρώτη επίθεση.
Ο Έλληνας πρωταθλητής δεν είναι ένας τύπος παίκτη που μπορεί να στηρίξει την επιτυχία του αποκλειστικά στη σταθερότητα και στην αναμονή του λάθους του αντιπάλου. Το τένις που τον οδήγησε στην κορυφή βασίστηκε στην επιθετικότητα, την πρωτοβουλία και την ικανότητά του να τελειώνει τους πόντους σχετικά γρήγορα και απέναντι στον Νταρντέρι επέστρεψε σε αυτή τη λογική.
Τα 22 αβίαστα λάθη προφανώς και δείχνουν ότι προβλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά το ζητούμενο δεν είναι να μετατραπεί ο Τσιτσιπάς σε έναν συντηρητικό τενίστα που φοβάται να ρισκάρει. Είναι να βρει ξανά την ισορροπία ανάμεσα στην επιθετική πρωτοβουλία και τον έλεγχο των rallies.
Η αναλογία των winners προς τα λάθη του ήταν θετική και η επιθετικότητά του είχε αποτέλεσμα οδηγώντας τον στη νίκη. Ο Τσιτσιπάς δεν χρειάζεται να αλλάξει την αγωνιστική του ταυτότητα για να επιστρέψει σε υψηλό επίπεδο, αλλά να την εξελίξει, περιορίζοντας τις αδυναμίες που οι αντίπαλοί του έχουν μάθει να εκμεταλλεύονται εδώ και αρκετό καιρό και μάλιστα με σχετική ευκολία.
Οι κρίσιμοι πόντοι ήταν η μεγαλύτερη διαφορά
Στο πρώτο σετ υπήρχε μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή. Ο Τσιτσιπάς προηγήθηκε νωρίς με break, αλλά ο Νταρντέρι βρήκε ευκαιρίες να απαντήσει, δημιουργώντας πίεση στα service games του Έλληνα κι εκεί ο Τσιτσιπάς δεν του επέτρεψε να μετουσιώσει την πίεση σε break back. Διατήρησε το προβάδισμά του, προστάτευσε το σερβίς του και ολοκλήρωσε το σετ με 6-3.
Στο δεύτερο, η κυριαρχία του πίσω από το σερβίς έγινε ακόμη πιο έντονη κι ο Ιταλός αδυνατούσε να δημιουργήσει ουσιαστικές προϋποθέσεις για break. Την ίδια στιγμή, ο Τσιτσιπάς περίμενε τη δική του ευκαιρία κι αυτή παρουσιάστηκε στο 3-3. Έτσι ήρθε το καθοριστικό break, προηγήθηκε με 4-3 και στη συνέχεια διαχειρίστηκε το προβάδισμά του μέχρι το τελικό 6-4.
Δύο breaks, ένα σε κάθε σετ, ήταν αρκετά.
Αυτή η αποτελεσματικότητα έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από όσο φαίνεται. Σε αυτό το επίπεδο, οι διαφορές ανάμεσα στους αθλητές είναι συχνά τόσο μικρές ώστε ένας παίκτης δεν χρειάζεται να κυριαρχεί σε κάθε game, αλλά απλώς να είναι καλύτερος στις στιγμές που καθορίζουν το αποτέλεσμα.
Σε αυτό το παλίσιο, Τσιτσιπάς αξιοποίησε δύο από τις πέντε ευκαιρίες του για break και δεν επέτρεψε στον αντίπαλό του να εκμεταλλευτεί καμία από τις τρεις δικές του. Εκεί κρίθηκε ουσιαστικά η αναμέτρηση κι εκεί φάνηκε η αγωνιστική του συγκέντρωση που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε σοβαρή προσπάθεια επιστροφής.
Ο Νταρντέρι δεν ήταν ένας… μικρός αντίπαλος
Σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν σωστό να υποτιμηθεί η συγκεκριμένη νίκη με το επιχείρημα ότι ο Νταρντέρι είναι καλύτερος στο χώμα.
Ο Ιταλός έχει αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί ανταγωνιστικά και σε σκληρές επιφάνειες, έχοντας φτάσει στον τέταρτο γύρο τόσο του Australian Open όσο και του US Open. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για έναν παίκτη που είναι «αμελητέα ποσότητα», μακριά από το χώμα.
Άλλωστε, η επιστροφή ενός κορυφαίου τενίστα δεν αρχίζει απαραίτητα με μια μεγάλη νίκη απέναντι στον Γιανίκ Σίνερ ή τον Κάρλος Αλκαράθ, αλλά όταν μπορεί να νικάει με συνέπεια τους αντιπάλους που βρίσκονται μέσα στις δυνατότητές του.
Το πρόβλημα του Τσιτσιπά δεν ήταν ποτέ το ταλέντο
Έχω την αίσθηση, ότι εδώ βρίσκεται και η ουσία της συζήτησης γύρω από τον Έλληνα πρωταθλητή.
Ο Τσιτσιπάς δεν ξέχασε ξαφνικά να παίζει τένις, δεν «έχασε» το forehand του, δεν άφησε στην άκρη την ικανότητά του να σερβίρει αποτελεσματικά και δεν έπαψε να διαθέτει ένα από τα πιο επιθετικά και ελκυστικά παιχνίδια που έχουμε δει στο tour. Αυτό που χάθηκε στην πορεία ήταν η σταθερότητα με την οποία μπορούσε να αξιοποιεί αυτά τα στοιχεία.
Η ραγδαία αγωνιστική πτώση του, σίγουρα μπορεί να εξηγηθεί σε ένα μεγάλο βαθμό από το πρόβλημα φυσικής κατάστασης που είχε, σε μία περίοδο μάλιστα που το άθλημα γίνεται ολοένα και πιο απαιτητικό, αλλά όχι από κάποιο έλλειμα τακτικής ή από την αδυναμία του στο backhand, που άλλωστε υπήρχε ακόμα και όταν βρισκόταν ανάμεσα στους κορυφαίους του κόσμου.
Η διαφορά ήταν ότι τότε μπορούσε να καλύπτει τις αδυναμίες του με τα πλεονεκτήματά του.
Όταν το σερβίς και το forehand λειτουργούσαν, όταν έπαιρνε την πρωτοβουλία και όταν είχε την αυτοπεποίθηση να επιτεθεί πρώτος στους κρίσιμους πόντους, οι αντίπαλοί του δυσκολεύονταν πολύ και αυτός είναι ο Τσιτσιπάς που πρέπει να «ξαναχτίσει».
Η Σαγκάη δείχνει ότι οι σκληρές επιφάνειες μπορεί τελικά και να τον ευνοήσουν
Η γενικότερη απόδοση του Τσιτσιπά στη Σαγκάη μπορεί να επαναφέρει και μια συζήτηση που συχνά αντιμετωπίζεται, κατά τη γώμη μου επιφανειακά και αφορά στην αποτελεσματικότητά του και στα σκληρά γήπεδα.
Έχει κατακτήσει σημαντικούς τίτλους στο Μόντε Κάρλο και έχει φτάσει στον τελικό του Roland Garros με αποτέλεσμα να υπάρχει η τάση να θεωρείται «χωματάς», αλλά αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια.
Ο Τσιτσιπάς έχει αγωνιστεί στον τελικό του Australian Open, έχει κάνει σπουδαίες πορείες στη Μελβούρνη κι έχει κατακτήσει ATP Finals σε κλειστή σκληρή επιφάνεια. Το παιχνίδι του ασφαλώς και μπορεί να λειτουργήσει εξαιρετικά σε γήπεδα που επιτρέπουν στο πρώτο σερβίς και το επιθετικό forehand να αποτελέσουν σημαντικό παράγοντα.
Το θέμα όμως είναι να μπορεί να εκμεταλλεύεται αυτές τις συνθήκες χωρίς να εξαρτάται απόλυτα από αυτές, γιατί απέναντι στους κορυφαίους, ένα εξαιρετικό σερβίς μόνο δεν αρκεί πάντοτε. Χρειάζεται αποτελεσματικές επιστροφές, μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στα rallies και δυνατότητα προσαρμογής όταν ο αντίπαλος επιβάλλει ένα διαφορετικό στυλ παιχνιδιού.
Σε όλους αυτούς τους τομείς ο Τσιτσιπάς εξακολουθεί να έχει τεράστια περιθώρια βελτίωσης κι αυτό είναι άκρως ενθαρρυντικό. Δεν τον έχουν πάρει δα και τα χρόνια στα 28 του…
Ο Φριτζ είναι ένα πραγματικό τεστ… συνέχειας και σταθερότητας
Η επόμενη αναμέτρηση με τον Τέιλορ Φριτζ αποτελεί σίγουρα μια πολύ πιο απαιτητική δοκιμασία.Ο Αμερικανός διαθέτει τρομερό σερβίς, εξαιρετική ικανότητα να παίρνει την μπάλα νωρίς και γενικώς έχει ένα παιχνίδι που μπορεί να περιορίσει σημαντικά τον χρόνο αντίδρασης του αντιπάλου.
Απέναντί του, ο Τσιτσιπάς δεν θα έχει απαραίτητα την ίδια άνεση χρόνου που είχε με τον Νταρντέρι. Θα χρειαστεί να βρει περισσότερες λύσεις στην επιστροφή, να αντέξει την πίεση από τη βασική γραμμή και να προστατεύσει το backhand του από τις επιθέσεις του Αμερικανού.
Το θετικό για τον Στέφανο είναι ότι γνωρίζει πως να τον κερδίσει. Το προβάδισμα με 4-2 στις μεταξύ τους αναμετρήσεις, με τις τέσσερις νίκες του μάλιστα να έχουν έρθει σε σκληρές επιφάνειες, δείχνει ότι μπορεί!
Η προϊστορία όμως δεν μπορεί να αποτελέσει εγγύηση. Ο Φριτζ θα «δοκιμάσει» την ποιότητα της επιστροφής, την αντοχή του Τσιτσιπά στην πίεση, αλλά και την ικανότητά του να διατηρεί την επιθετική του διάθεση κόμη και όταν δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο στα rallies. Εκεί θα φανεί και σε αρκετά μεγάλο βαθμό αν η εμφάνιση απέναντι στον Νταρντέρι αποτελεί απλώς μια καλή ημέρα ή μέρος μιας ουσιαστικότερης αγωνιστικής εξέλιξης.
Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να γίνει αυτή τη στιγμή είναι να αντιμετωπιστεί η νίκη στη Σαγκάη ως απόδειξη ότι ο Τσιτσιπάς επέστρεψε οριστικά. Άλλωστε, μην πάτε μακριά. Η πρόσφατη ήττα, με κάτω τα χέρια, από τον Μπεν Σέλτον μιλάει από μόνη της.
Δεν επέστρεψε ακόμη και πραγματική επιστροφή ενός αθλητή που έχει βρεθεί στην πρώτη τριάδα της παγκόσμιας κατάταξης δεν μπορεί να κριθεί από μία πρόκριση στον τρίτο γύρο ενός Masters 1000, αλλά από τη διάρκεια και απο το αν μπορεί να επαναλαμβάνει τέτοιες εμφανίσεις, από το αν θα αρχίσει να νικάει σταθερά τους αντιπάλους που πρέπει και από το αν θα μπορέσει να διεκδικήσει ξανά νίκες απέναντι στους κορυφαίους.
Το ζητούμενο δεν είναι να έχει απλώς μία εντυπωσιακή εβδομάδα και στη συνέχεια να επιστρέψει στις ίδιες δυσκολίες, αλλά να δημιουργήσει μια νέα βάση σταθερότητας.
Είναι μία διαδικασία που απαιτεί καθαρό αγωνιστικό πλάνο, συνέπεια στην προετοιμασία, σωστή καθοδήγηση και κυρίως την ικανότητα να έχει πάνω κάτω, με μικρές προσαρμογές, την ίδια αγωνιστική προσέγγιση ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της προηγούμενης αναμέτρησης.
Η 400ή νίκη της καριέρας του στο ATP Tour αποτελεί μια σημαντική υπενθύμιση της διαδρομής του, αλλά πλέον έχει ανάγκη από μια περίοδο στην οποία το καλό του τένις θα πάψει να αποτελεί έκπληξη.
Ο Τσιτσιπάς έχει ήδη πετύχει πράγματα που ελάχιστοι τενίστες καταφέρνουν στην επαγγελματική τους πορεία. Έχει αγωνιστεί σε δύο τελικούς Grand Slam, έχει κατακτήσει το ATP Finals, έχει πανηγυρίσει τίτλους Masters 1000 και έχει φτάσει στο Νο3 της παγκόσμιας κατάταξης.
Δεν πρόκειται δηλαδή για κάποιον που προσπαθεί να αποδείξει ότι ανήκει στο υψηλότερο επίπεδο. Αυτό το έχει κάνει κι έχει πείσει του πάντες, πλην των …«φραπεδιάρηδων» ειδημόνων του πληκτρολογείου!
Αυτό που καλείται να κάνει τώρα είναι διαφορετικό και πολύ δυσκολότερο. Να επιστρέψει σε αυτό το επίπεδο έχοντας απέναντί του μια νέα γενιά παικτών με μεγαλύτερες αγωνιστικές ικανότητες και αντιπάλους που γνωρίζουν πλέον πολύ καλά τις αδυναμίες του.
Η νίκη επί του Νταρντέρι προφανώς και δεν λύνει όλα αυτά τα προβλήματα, αλλά δείχνει ότι όταν ο Τσιτσιπάς στηρίζεται στα πραγματικά του πλεονεκτήματα, όταν παίζει με επιθετική διάθεση και όταν διαχειρίζεται σωστά τις κρίσιμες στιγμές, εξακολουθεί να διαθέτει την ποιότητα για να νικάει!
Ο Τσιτσιπάς δεν χρειάζεται να γίνει ένας διαφορετικός τενίστας για να επιστρέψει, αλλά να γίνει μια πιο σταθερή, πιο ώριμη και πιο ολοκληρωμένη εκδοχή του παίκτη που κάποτε έφτασε μια ανάσα, ένα ματς ουσιαστικά, από το νούμερο ένα της παγκόσμιας κατάταξης.