Τσιτσιπάς: Παλιά έπρεπε να νικήσει τους Big 4, σήμερα δεν εκμεταλλεύτηκε το… ανοιχτό ταμπλό

Τα Masters 1000 έχουν αλλάξει. Από τις εποχές όπου κάθε μεγάλη διοργάνωση αποτελούσε μια πραγματική δοκιμασία επιβίωσης απέναντι στα κορυφαία ονόματα του παγκόσμιου τένις, φτάσαμε σε μια νέα πραγματικότητα, όπου οι απουσίες της ελίτ δημιουργούν μεγαλύτερα ανοίγματα για τους υπόλοιπους διεκδικητές.

Για πολλά χρόνια, και ειδικά από το 2004 έως το 2019, τα Masters 1000 ήταν σχεδόν συνώνυμα με την κυριαρχία των Big 4. Ρότζερ Φέντερερ, Ράφα Ναδάλ, Νόβακ Τζόκοβιτς και Άντι Μάρεϊ διαμόρφωσαν μια εποχή όπου η κατάκτηση ενός τίτλου απαιτούσε σχεδόν πάντα να ξεπεράσεις ένα ή περισσότερα από τα κορυφαία ονόματα του αθλήματος.

Μέσα σε αυτή την περίοδο, μόλις δύο παίκτες εκτός Big 4 κατάφεραν να κατακτήσουν το Masters του Καναδά: ο Τζο-Γουίλφριντ Τσονγκά και ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ.

Και στις δύο περιπτώσεις χρειάστηκε να κερδίσουν τον Ρότζερ Φέντερερ στον τελικό. Δεν ήταν δηλαδή κατακτήσεις που προέκυψαν από ένα εύκολο ταμπλό, αλλά από μεγάλες υπερβάσεις απέναντι στην κορυφαία γενιά του τένις.

Ο Τσονγκά, για να φτάσει στον τίτλο, χρειάστηκε μια εξαιρετική πορεία. Επικράτησε απέναντι στον Νόβακ Τζόκοβιτς, τον Άντι Μάρεϊ και τον Ρότζερ Φέντερερ, ενώ νίκησε και έναν ακόμη παίκτη από το Top 10, τον Γκριγκόρ Ντιμιτρόφ.

Ήταν μια εποχή όπου για να κατακτήσεις ένα Masters 1000 δεν αρκούσε μια καλή εβδομάδα. Χρειαζόταν να περάσεις μέσα από μια σειρά αγώνων απέναντι σε παίκτες παγκόσμιας κλάσης.

Το Μόντρεαλ του 2009 και η οκτάδα των κορυφαίων

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της ποιότητας εκείνης της εποχής ήταν το Masters 1000 του Μόντρεαλ το 2009.

Στα προημιτελικά της διοργάνωσης έφτασαν και οι οκτώ κορυφαίοι seeded του ταμπλό, κάτι εξαιρετικά σπάνιο που δείχνει τη συγκέντρωση ποιότητας που υπήρχε τότε.

Η οκτάδα αποτελούνταν από τους οκτώ κορυφαίους του ταμπλό:

• Ρότζερ Φέντερερ (Νο.1)
• Ράφα Ναδάλ (Νο.2)
• Νόβακ Τζόκοβιτς (Νο.3)
• Άντι Μάρεϊ (Νο.4)
• Άντι Ρόντικ (Νο.5)
• Χουάν Μαρτίν Ντελ Πότρο (Νο.6)
• Τζο-Γουίλφριντ Τσονγκά (Νο.7)
• Νικολάι Νταβιντένκο (Νο.8)

Ένα τέτοιο σκηνικό αποτυπώνει τη διαφορά με το σήμερα. Τότε τα Masters 1000 συγκέντρωναν σχεδόν όλη την κορυφή του αθλήματος και η πορεία προς τον τίτλο περνούσε αναγκαστικά από αναμετρήσεις υψηλότατου επιπέδου.

Η νέα εποχή και το ανοιχτό Μόντρεαλ

Σήμερα η εικόνα είναι διαφορετική.

Το φετινό Μόντρεαλ αποτελεί ακόμη ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι απουσίες των Γιανίκ Σίνερ, Κάρλος Αλκαράθ και Νόβακ Τζόκοβιτς άλλαξαν από νωρίς τα δεδομένα της διοργάνωσης.

Παράλληλα, ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ δεν κατάφερε να παρουσιαστεί στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, καθώς προηγήθηκε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό διάστημα με μεγάλες επιτυχίες σε Ρολάν Γκαρός και Γουίμπλεντον και το αναμενόμενο διάλειμμα που ακολούθησε.

Ο Φελίξ Οζέρ Αλιασίμ δεν μπόρεσε επίσης να αγωνιστεί μπροστά στο καναδικό κοινό λόγω τραυματισμού.

Το αποτέλεσμα είναι ενδεικτικό: ενώ η διοργάνωση βρίσκεται ακόμη στη φάση του 3ου/4ου γύρου, από το Top 10 συνεχίζει μόνο ο Μπεν Σέλτον (Νο.10) ως υπερασπιστής.

Το ημερολόγιο και η προστασία πριν από το US Open

Η χρονική στιγμή της διοργάνωσης παίζει επίσης σημαντικό ρόλο.

Το Μόντρεαλ και το Σινσινάτι βρίσκονται λίγες εβδομάδες πριν από το τελευταίο Grand Slam της χρονιάς, το US Open, και αρκετοί κορυφαίοι παίκτες φαίνεται πλέον να διαχειρίζονται διαφορετικά το πρόγραμμά τους.

Η ανάγκη για προστασία, ξεκούραση και αποφυγή τραυματισμών πριν από τη Νέα Υόρκη οδηγεί αρκετούς από τους πρωταγωνιστές να επιλέγουν πιο προσεκτικά τις συμμετοχές τους.

Αντίθετα, στα πρώτα Masters 1000 της χρονιάς η εικόνα είναι διαφορετική, καθώς οι κορυφαίοι συνήθως δίνουν το «παρών» μαζικά.

Η σεζόν έχει μια ξεκάθαρη δομή:

• Μετά το Australian Open ακολουθούν τα δύο μεγάλα αμερικανικά Masters, το Indian Wells και το Miami, όπου η συμμετοχή της ελίτ είναι σχεδόν πάντα πλήρης.
• Στη συνέχεια έρχεται η χωμάτινη περίοδος με Μόντε Κάρλο, Μαδρίτη και Ρώμη, που κορυφώνεται αμέσως μετά με το Roland Garros.
• Ακολουθεί η σύντομη αλλά ιδιαίτερα απαιτητική περίοδος στο γρασίδι, με το Wimbledon να αποτελεί τον μεγάλο στόχο.
• Και στη συνέχεια έρχεται το καλοκαιρινό κομμάτι στη Βόρεια Αμερική, με Μόντρεαλ και Σινσινάτι πριν από το US Open, όπου η διαχείριση γίνεται πλέον πιο προσεκτική.
• Μετά το αμερικανικό Grand Slam ακολουθεί η ασιατική περιοδεία και το Masters της Σανγκάης, ενώ η χρονιά ολοκληρώνεται στην Ευρώπη με τα indoor τουρνουά, το Masters του Παρισιού και τα ATP Finals.

Έτσι, οι απουσίες στο Μόντρεαλ δεν αποτελούν μόνο αποτέλεσμα αλλαγής δυναμικής στο άθλημα, αλλά και συνέπεια της διαφορετικής διαχείρισης που απαιτεί το σύγχρονο καλεντάρι.

Άλλη μια ευκαιρία που χάθηκε για τον Τσιτσιπά

Αυτή η νέα πραγματικότητα δημιουργούσε μια σημαντική ευκαιρία για παίκτες που τα προηγούμενα χρόνια έπρεπε να ξεπεράσουν σχεδόν ανυπέρβλητα εμπόδια.

Ένας από αυτούς ήταν και ο Στέφανος Τσιτσιπάς.

Ο Έλληνας πρωταθλητής γνωρίζει ήδη τι σημαίνει να φτάνεις μέχρι το τέλος ενός Masters 1000 στο Μόντρεαλ. Το 2018 πραγματοποίησε μια σπουδαία πορεία, φτάνοντας μέχρι τον τελικό της διοργάνωσης απέναντι στον Ράφα Ναδάλ, ενώ στη διαδρομή του είχε επικρατήσει και απέναντι στον Νόβακ Τζόκοβιτς.

Η αξία εκείνης της πορείας γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν εξεταστεί μέσα στο πλαίσιο της εποχής.

Ο Τσιτσιπάς δεν κέρδισε απλώς έναν μεγάλο αντίπαλο, αλλά έναν Τζόκοβιτς που είχε ήδη επιστρέψει στην κορυφή του παγκόσμιου τένις.

Ο Σέρβος είχε κατακτήσει το Wimbledon λίγες εβδομάδες νωρίτερα και ακολούθησε μια εκπληκτική συνέχεια στη σεζόν:

• τίτλος Wimbledon
• ήττα από τον Τσιτσιπά στο Μόντρεαλ
• τίτλος Σινσινάτι
• τίτλος US Open
• τίτλος Σανγκάη

Η νίκη αυτή δείχνει το μέγεθος της υπέρβασης του Έλληνα πρωταθλητή, καθώς απέναντί του είχε έναν παίκτη που βρισκόταν στο υψηλότερο επίπεδο.

Παράλληλα, στη διαδρομή του μέχρι τον τελικό επικράτησε απέναντι στον Αλεξάντερ Ζβέρεφ, ο οποίος ήταν ο υπερασπιστής του τίτλου της διοργάνωσης, αλλά και απέναντι στον Κέβιν Άντερσον, έναν παίκτη που εκείνη την περίοδο είχε φτάσει σε δύο τελικούς Grand Slam, στο US Open του 2017 και στο Wimbledon του 2018.

Στον τελικό βρέθηκε απέναντι στον Ράφα Ναδάλ, έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους της διοργάνωσης και τον πολυνίκη του Masters 1000 του Καναδά, με πέντε κατακτήσεις στο Μόντρεαλ. Ο Ισπανός βρισκόταν εκείνη τη χρονιά σε εξαιρετική κατάσταση, έχοντας κυριαρχήσει σχεδόν απόλυτα στη χωμάτινη περίοδο, κατακτώντας όλα τα μεγάλα χωμάτινα ραντεβού εκτός από το Masters της Μαδρίτης.

Το γεγονός ότι ο Τσιτσιπάς έφτασε μέχρι τον τελικό μέσα από ένα τόσο απαιτητικό μονοπάτι δείχνει τη διαφορά εκείνης της εποχής: ακόμη και μια μεγάλη πορεία σε Masters 1000 απαιτούσε νίκες απέναντι σε πρωταθλητές Grand Slam και παίκτες που βρίσκονταν στην κορυφή του παγκόσμιου τένις.

Οκτώ χρόνια αργότερα, με ένα πολύ πιο ανοιχτό ταμπλό και αρκετά από τα κορυφαία ονόματα εκτός διοργάνωσης, υπήρχαν οι προϋποθέσεις για μια ακόμη μεγάλη πορεία.

Ωστόσο, η ευκαιρία δεν αξιοποιήθηκε. Ο Τσιτσιπάς αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο από τον Ζοάο Φονσέκα με 7-6(3), 7-5.

Έτσι, ένα Masters 1000 που έδειχνε να προσφέρει τις συνθήκες για βαθιά πορεία ολοκληρώθηκε πρόωρα για τον Έλληνα πρωταθλητή.

Η σύγκριση των δύο εποχών είναι ξεκάθαρη

Το 2018, ακόμη και ένας νεαρός ταλαντούχος παίκτης που διεκδικούσε την πρώτη του μεγάλη υπέρβαση έπρεπε να περάσει μέσα από πρωταθλητές Grand Slam, υπερασπιστές τίτλων και παίκτες της απόλυτης ελίτ για να φτάσει στον τελικό.

Σήμερα, τα Masters 1000 προσφέρουν περισσότερες ευκαιρίες. Οι απουσίες των κορυφαίων δημιουργούν αυξημένες πιθανότητες, αλλά το ζητούμενο παραμένει το ίδιο: ποιος θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί τις στιγμές όπου η ελίτ απουσιάζει.