Τέοντορ Νταβίντοφ: Ο 16χρονος με τα δύο forehands «συστήνεται» στο MP!

Την ώρα που η δράση του US Open κορυφωνόταν στα showcourts, ένα από τα εξωτερικά γήπεδα της διοργάνωσης ξαφνικά τράβηξε τα βλέμματα.

Όχι, δεν είχε προπόνηση κάποιος σούπερ σταρ του αθλήματος, αλλά έκανε το ντεμπούτο του στο τουρνουά των juniors ο Τέοντορ Νταβίντοφ. Δημοσιογράφοι, φωτογράφοι και απλός κόσμος έσπευσαν να δουν από κοντά τον πιτσιρικά, που στα 16 του χρόνια έχει ήδη χαράξει τη δική του ξεχωριστή πορεία.

Ο λόγος; Είναι ο πρώτος τενίστας στην ιστορία που αγωνίζεται με δύο forehands! Δεξιόχειρας εκ γενετής, χτυπάει με αξιοθαύμαστη ευκολία την μπάλα και με τα δύο χέρια, ακόμα και αν πρόκειται για σερβίς.  «Δεν το σκέφτομαι καθόλου, είναι εντελώς φυσικό για μένα», λέει ο ίδιος για την… αλλαγή χεριών.

Ambidextrous and making it look easy. pic.twitter.com/jdGozcTSZt

— US Open Tennis (@usopen) September 7, 2026

Ο Τίο εξήγησε στο Matchpoint247 πώς ξεκίνησε να παίζει με αυτόν τον τρόπο, ενώ μίλησε ακόμα για τα είδωλά του και τους μελλοντικούς στόχους του.

Αρχικά, αναφέρθηκε στην πρώτη παρουσία του σε Grand Slam, που συνοδεύτηκε με straight sets ήττα από τον Νοτιοαφρικανό  Κόνορ Ντόιγκ. «Η πρώτη εμπειρία ήταν αρκετά έντονη και αγχωτική στην αρχή. Μου πήρε αρκετό χρόνο για να συνηθίσω, αλλά ήταν πραγματικά μοναδική και πολύ διασκεδαστική. Προφανώς είμαι απογοητευμένος από τον αγώνα μου, αλλά εντάξει. Τις πρώτες μέρες, ακόμη και όταν προπονούμουν στα κεντρικά γήπεδα, ένιωθα λίγο νευρικός. Εδώ, όμως, ήμουν αρκετά καλά προετοιμασμένος».

Το γεγονός ότι είναι ήδη γνωστός λόγω του παιχνιδιού του, πάντως, δεν φαίνεται να του βάζει επιπλέον πίεση. «Νομίζω ότι το διαχειρίζομαι αρκετά καλά. Δεν το αφήνω να με επηρεάσει. Θα έλεγα ότι παλαιότερα με επηρέαζε λίγο περισσότερο, αλλά τώρα είμαι κάπως πιο επαγγελματίας και πιο ώριμος σε αυτό το κομμάτι. Οπότε πλέον είναι λίγο καλύτερα. Προφανώς υπάρχουν στιγμές που με επηρεάζει ακόμη λίγο, αλλά όχι σε μεγάλο βαθμό».

«Ήταν ιδέα του πατέρα μου»

Πώς, όμως, ξεκίνησε να παίζει με δύο forehands; «Ήταν ιδέα του πατέρα μου. Όταν ήμουν μικρότερος, άρχισα αρχικά να προπονούμαι στο forehand με το αριστερό, προκειμένου να βελτιώσω το backhand μου. Έπαιζα κανονικά με το δεξί και είχα το κλασικό backhand με δύο χέρια. Σιγά-σιγά, όμως, άρχισα να χτυπάω όλο και περισσότερα forehand με το αριστερό. Ο πατέρας μου είδε ότι είχα αρκετά καλό συντονισμό και με το αριστερό χέρι. Έτσι ξεκινήσαμε να το εξελίσσουμε. Ήταν δική του ιδέα να αρχίσω να παίζω με δύο forehand και να σερβίρω και με τα δύο χέρια. Υπήρχαν και μερικοί ακόμη λόγοι που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση».

Οι λόγοι έχουν να κάνουν με τη συμπεριφορά του ως παιδί. «Όταν ήμουν παιδί, ήμουν πραγματικά… τρελός! Ήμουν πολύ άτακτος, πολύ άγριος και γεμάτος ενέργεια. Και ο πατέρας μου πίστευε ότι αν γυμνάζω περισσότερο την αριστερή πλευρά, θα αποκτούσα μεγαλύτερη ισορροπία. Επειδή η αριστερή πλευρά συνδέεται με τη δεξιά πλευρά του εγκεφάλου, η οποία είναι πιο ήρεμη και δημιουργική. Αυτή ήταν, λοιπόν, η ιδέα. Δεν νομίζω, για να είμαι ειλικρινής, ότι λειτούργησε! Είμαι λίγο άγριος ακόμα!».

«Στο σπίτι μιλάμε μόνο βουλγαρικά»

Μπορεί να αγωνίζεται ως Αμερικανός, όμως δεν ξεχνάει τις ρίζες του. «Γεννήθηκα στη Βουλγαρία. Πηγαίνω εκεί κάθε χρόνο και όλοι οι συγγενείς μου βρίσκονται εκεί.  Στο σπίτι μιλάμε μόνο βουλγαρικά».

Εννοείται, λοιπόν, ότι ο Γκριγκόρ Ντιμτρόφ ήταν έμπνευση για εκείνον, αλλά είχε και άλλα είδωλα μεγαλώνοντας. «Ένα από αυτά ήταν ο Νικ Κύργιος, δεν είναι και η καλύτερη στιγμή για να το αναφέρει κανείς αυτό! Αλλά και ο Νόβακ ήταν το νούμερο ένα είδωλό μου. Νομίζω ότι έχουμε παρόμοια φιλοσοφία και τρόπο ζωής, όσον αφορά τη διατροφή και γενικότερα το να ζεις με έναν πολύ καθαρό και υγιεινό τρόπο. Και επίσης σε πνευματικό επίπεδο, με ενδιαφέρουν πράγματα όπως ο διαλογισμός, οι αναπνοές, η γιόγκα και όλα αυτά».

«Δεν κοιτάζω μακριά»

Παρά το νεαρό της ηλικίας του, απέφυγε τα μεγάλα λόγια όταν τον ρωτήσαμε για τους στόχους του. «Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα να θέτω μακροπρόθεσμους στόχους. Προτιμώ να βάζω στόχους μικρότερης διάρκειας και να επικεντρώνομαι στη στιγμή. Δεν είμαι πραγματικά ο τύπος ανθρώπου που κοιτάζει πολύ μακριά στο μέλλον. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Αλλά ναι, απλώς επικεντρώνομαι στην κάθε μέρα ξεχωριστά, προσπαθώντας να βελτιώνω μικρές λεπτομέρειες και να προχωράω σταθερά, βήμα-βήμα».

Πού μπορεί να φτάσει με αυτό το στυλ; Κανείς δεν ξέρει… Έχει, πάντως, ήδη 4 βαθμούς ATP, κάτι σπάνιο για παιδί της ηλικίας του!