Συγκινήθηκε η Ιάλα με τη στήριξη του κόσμου: «Είναι αδύνατον να το περιγράψω με λόγια» (vid)

Εμφανώς συγκινημένη με το πόσο την στήριξε ο κόσμος στο US Open, η Αλεξάντρα Ιάλα μίλησε για όλα όσα έμαθε στη Νέα Υόρκη, αποχαιρετώντας τη διοργάνωση.

Η Αλεξάντρα Ιάλα (Νο.18) αποχαιρέτησε το US Open στη φάση των «32», γνωρίζοντας την ήττα από την Ίβα Γιόβιτς (Νο.14), σε μια ιδιαίτερη αναμέτρηση, καθώς οι δύο αθλήτριες συνδέονται με στενή φιλία εκτός γηπέδου.

Παρά την απογοήτευση του αποκλεισμού, η νεαρή Ρουμάνα στάθηκε περισσότερο στα μαθήματα που της χάρισε η φετινή σεζόν, αλλά και στη συγκινητική στήριξη που έλαβε από το κοινό στο Arthur Ashe, μιλώντας με εμφανή συγκίνηση για το ταξίδι της μέχρι σήμερα.

Αναλυτικά, όσα είπε:

Για το γεγονός ότι αντιμετώπισε μια φίλη: «Δεν νομίζω ότι το γεγονός ότι είμαστε φίλες επηρεάζει το πόσο έντονα παλεύουμε στο γήπεδο ή το πόσο πολύ το θέλουμε, αλλά ναι, νομίζω ότι το να έχεις φίλους είναι μέρος της ζωής και είμαστε επαγγελματίες, οπότε… κάπως έτσι έχουν τα πράγματα».

Για όλα όσα έμαθε φέτος στο τουρ: «Με αυτή την εμπειρία —ή μάλλον με τις εμπειρίες— που απέκτησα φέτος, βρέθηκα αντιμέτωπη με τόσες πολλές καταστάσεις και, θα έλεγα, με τόσα πολλά «πρώτα» βήματα. Αυτές οι καταστάσεις φέρνουν μαζί τους νέα μαθήματα.

Μαθαίνω για τον εαυτό μου. Μαθαίνω πώς να ενεργώ. Μαθαίνω ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να διαχειριστώ ένα εμπόδιο. Μαθαίνω τι αντίκτυπο έχουν οι αποφάσεις μου στη συνέχεια. Αυτά τα ζητήματα δεν αφορούν μόνο το τένις, αλλά και τη ζωή γενικότερα.

Αυτά, λοιπόν, είναι όσα έμαθα — μια σύντομη σύνοψη των όσων αποκόμισα τον τελευταίο χρόνο. Όσο για όσα έμαθα απόψε, δεν τα έχω επεξεργαστεί πλήρως ακόμα. Ωστόσο, αυτό που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι τα έδωσα όλα στο γήπεδο.

Πάλεψα μέσα από τα πάνω και τα κάτω· υπήρξαν στιγμές που δεν έπαιζα τόσο καλά και άλλες που έπαιζα πραγματικά εξαιρετικά. Αυτό που γνωρίζω με βεβαιότητα είναι ότι πάλεψα, και γι’ αυτό είμαι χαρούμενη».

Για την συγκινητική στήριξη του κόσμου: «Είναι αδύνατον να περιγράψω με λίγα λόγια… να συνοψίσω τη στήριξη που δέχομαι και το πώς με κάνει να νιώθω. Είναι πραγματικό προνόμιο να το ζει κανείς αυτό στη ζωή του. Είναι… ωχ, Θεέ μου. Συγγνώμη. (Με δάκρυα στα μάτια).

Το να παίζω στο Arthur Ashe, να νιώθω τη στήριξη, να βρίσκομαι σε τέτοια περιβάλλοντα και να παίρνω αυτά τα μαθήματα… να παλεύω και να κάνω αυτό που αγαπώ… είμαι πραγματικά ευτυχισμένη. Νιώθω πολύ τυχερή που έχω αυτές τις ευκαιρίες, που έχω ανθρώπους να με στηρίζουν και που μπορώ να δουλεύω σκληρά — να έχω τη δυνατότητα να δουλεύω σκληρά και να ζω τη ζωή μου με αυτόν τον τρόπο».