Σάκκαρη: Μια καλή πορεία, μια πικρή ήττα και ένα μεγάλο ερωτηματικό

Η Μαρία Σάκκαρη αποχαιρέτησε το WTA 1000 της Γουχάν, γνωρίζοντας την ήττα από τη Μάγια Χβαλίνσκα με 6-0, 3-6, 7-5 στα προημιτελικά, σε μια αναμέτρηση όμως που ανέδειξε για ακόμη μία φορά ορισμένες από τις αγωνιστικές αδυναμίες της Ελληνίδας πρωταθλήτριας, που, για την ώρα τουλάχιστον, δεν την αφήνουν να φτάσει στα παλιά πολύ υψηλά στάνταρντ της. Το πρόβλημα προφανώς και δεν είναι ότι έχασε από μια εξαιρετική τενίστρια, η οποία μάλιστα κάνει την καλύτερη χρονιά της καριέρας της. Έτσι κι αλλιώς η πορεία της Μαρίας στο τουρνουά ήταν πολύ καλή. Είναι ότι, παρά την εμπειρία και τις παραστάσεις της, δεν κατάφερε να βρει τις λύσεις απέναντι σε ένα παιχνίδι που γνώριζε ότι θα αντιμετωπίσει και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο της συγκεκριμένης ήττας.

Όταν η αντίπαλος είναι καλύτερη, όταν βρίσκεται σε εξαιρετική ημέρα ή όταν απλώς δεν σου επιτρέπει να διεκδικήσεις κάτι περισσότερο με την απόδοση της, το αποδέχεσαι, κλείνεις το κεφάλαιο και πας παρακάτω. Δεν μπορείς να κάνεις και αλλιώς.

Υπάρχουν, όμως και ήττες που αφήνουν πίσω τους ερωτηματικά και τροφή για προβληματισμό, όχι απαραίτητα επειδή χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία, αλλά γιατί ο τρόπος με τον οποίο ήρθε το αποτέλεσμα φέρνει ξανά στην επιφάνεια προβλήματα που θα μπορούσε μια παίκτρια με την εμπειρία της Μαρίας να διαχειρίζεται αποτελεσματικότερα.

Η Πολωνή, για όσους δεν έχουν εικόνα, δεν είναι μια τυχαία αντίπαλος που βρέθηκε ξαφνικά στον δρόμο της Σάκκαρη.

Είναι η φιναλίστ του φετινού Roland Garros, μια τενίστρια που έχει εξελιχθεί εντυπωσιακά, διαθέτει μία ιδιαίτερη αγωνιστική ταυτότητα και με την πρόκρισή της στα ημιτελικά της Γουχάν, εξασφάλισε την άνοδό της τουλάχιστον στο Νο16 της παγκόσμιας κατάταξης!

Μια παίκτρια που δεν κερδίζει απαραίτητα με τη δύναμη, αλλά με το μυαλό, την ποικιλία των χτυπημάτων και την ικανότητά της να αποδιοργανώνει το παιχνίδι της αντιπάλου και να μην την αφήνει να βρει ρυθμό.

Αυτό ακριβώς είναι και το μεγαλύτερο πεδίο προβληματισμού για τη Μαρία. Το γεγονός ότι μια πρώην Νο3 του κόσμου, με τόσες σημαντικές παραστάσεις από το κορυφαίο επίπεδο, δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά μια αντίπαλο της οποίας τις αγωνιστικές ιδιαιτερότητες γνώριζε.

Το 6-0 δεν είναι απλώς ένα κακό σετ

Ένα 6-0 στο πρώτο σετ σε προημιτελικό WTA 1000, δεν είναι σύνηθες, ιδίως αν το μηδέν αφορά στην πιο έμπειρη αθλήτρια από τις δύο, αλλά ας πούμε πως μπορεί κάποια στιγμή να συμβεί ακόμη και στις κορυφαίες τενίστριες του κόσμου. Δεν παύει όμως να προκαλεί προβληματισμό αν εξετάσει κανείς και τον τρόπο με τον οποίο προέκυψε.

Η Χβαλίνσκα πήρε αμέσως τον έλεγχο του παιχνιδιού, χρησιμοποίησε με εξαιρετική αποτελεσματικότητα τις αλλαγές ρυθμού και ανάγκασε την Ελληνίδα να αγωνιστεί σε συνθήκες που δεν την εξυπηρετούσαν.

Drop shots, λόμπες, ψηλές μπάλες με πολύ topspin και συνεχείς αλλαγές κατεύθυνση ανακάτευαν διαρκώς την… τράπουλα και αυτό είναι ένα στυλ παιχνιδιού που απαιτούσε υπομονή, σωστές τοποθετήσεις και κυρίως καθαρή σκέψη.

Η Μαρία δεν βρήκε τις απαντήσεις και δεν μιλάμε για μια αντίπαλο που αντιμετώπιζε για πρώτη φορά. Οι δυο τους είχαν ήδη συναντηθεί άλλες δύο φορές, οπότε η Μαρία γνώριζε τι θα έβρισκε μπροστά της.

Ήξερε ότι η Πολωνή δεν θα της έδινε εύκολα ρυθμό, ότι θα επιχειρούσε να τη μετακινήσει από τη βασική γραμμή και να την φέρει στο φιλέ.

Και όμως, το πρώτο σετ ολοκληρώθηκε χωρίς η Ελληνίδα πρωταθλήτρια να καταφέρει να πάρει ούτε ένα game κι αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στην εξαιρετική απόδοση της αντιπάλου της. Είναι σίγουρα και ζήτημα αγωνιστικής προετοιμασίας, τακτικής προσαρμογής και διαχείρισης.

Στο υψηλότερο επίπεδο δεν αρκεί να γνωρίζεις τι πρόκειται να κάνει η αντίπαλός σου, αλλά να έχεις και τον τρόπο να το αντιμετωπίσεις.

Το drop shot και η λόμπα που δεν αντιμετωπίστηκαν

Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της αναμέτρησης ήταν η αδυναμία της Σάκκαρη να βρει λύσεις απέναντι σε έναν συγκεκριμένο συνδυασμό χτυπημάτων της Χβαλίνσκα. Το drop shot και η λόμπα εξελίχθηκαν σε μεγάλο πονοκέφαλο.

Η Πολωνή την έφερνε στο φιλέ και στη συνέχεια, με εξαιρετική αίσθηση του χώρου είναι η αλήθεια, περνούσε την μπάλα από πάνω της.

Και το έκανε ξανά, και ξανά και ξανά και κάθε φορά η Σάκκαρη έδειχνε να απογοητεύεται ακόμη περισσότερο. Βάλτε στην κουβέντα και τον παράγοντα ψυχολογία, που παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε ένα ατομικό άθλημα όπως το τένις και έχετε ένα μεγάλο μέρος της εικόνας.

Η Σάκκαρη έχει εξαιρετική φυσική κατάσταση. Ταχύτητα, αλλά και δύναμη. Έχει δηλαδή όλα τα αθλητικά προσόντα που απαιτούνται για να ανταποκριθεί σε απαιτητικές συνθήκες και θα περίμενε κανείς πως με την εμπειρία της θα αναγνώριζε πότε ένα παιχνίδι δεν εξελίσσεται όπως θα ήθελε.

Απέναντι στην Πολωνή όμως έμοιαζε περισσότερο να αντιδρά στις επιλογές και το παιχνίδι της αντιπάλου της παρά να προσπαθεί να πάρει η ίδια τον έλεγχο και να δημιουργήσει τις συνθήκες για να πάρει τον πόντο.

Και όταν μια τενίστρια με τα χαρακτηριστικά της Σάκκαρη αναγκάζεται διαρκώς να ακολουθεί, αντί να οδηγεί, χάνει ένα σημαντικό μέρος της αποτελεσματικότητάς της. Το τένις προφανώς και δεν είναι μόνο δύναμη και ταχύτητα.

Είναι και η ικανότητα να «διαβάζεις» το παιχνίδι, να αλλάζεις το σχέδιό σου, το πλάνο σου και να αναγκάζεις τον αντίπαλο να μην συνεχίσει να εκτελεί στο court αυτό που μπορεί να κάνει καλά και σε αυτή τη «μάχη», η Χβαλίνσκα αποδείχθηκε καλύτερη.

Η αντίδραση της Μαρίας και το τρίτο σετ που αποκάλυψε πολλά

Θα ήταν άδικο όμως να σταθούμε αποκλειστικά και μόνο στο πρώτο σετ. Η Σάκκαρη αντέδρασε και μάλιστα με τρόπο που δείχνει ότι εξακολουθεί να διαθέτει τεράστια ψυχικά αποθέματα. Γιατί έχει αποδείξει ξανά και ξανά πως είναι μια μεγάλη μαχήτρια!

Μετά το 6-0, βρήκε μεγαλύτερη σταθερότητα, ανέβασε την ένταση των χτυπημάτων της και κατάφερε να πάρει το δεύτερο σετ με 6-3. Δεν παραδόθηκε μετά από το καταστροφικό πρώτο σετ, δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να της αναγνωριστεί.

Η πιο ουσιαστική όμως αξιολόγηση της εμφάνισής της βρίσκεται στο τρίτο σετ. Εκεί που το παιχνίδι είχε πλέον ισορροπήσει, εκεί που η καλή της ψυχολογία από την κατάκτηση του αμέσως προηγούμενο σετ και εκεί όπου η εμπειρία της Ελληνίδας θα μπορούσε και θα έπρεπε να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα.

Σε αυτό πλαίσιο, η Σάκκαρη κατάφερε να σώσει πέντε από τα έξι break points που αντιμετώπισε στο καθοριστικό σετ κι αυτο δείχνει μαχητικότητα. Δείχνει ότι στις δύσκολες στιγμές μπορούσε να βρει μεγάλα χτυπήματα και να παραμείνει μέσα στον αγώνα.

Υπάρχει, όμως, και η άλλη ανάγνωση. Γιατί χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τόσες ευκαιρίες για break; Γιατί τα service games της εξελίσσονταν συχνά σε δοκιμασίες, την ώρα που η Χβαλίνσκα κρατούσε το δικό της σερβίς με μεγαλύτερη άνεση;

Η Πολωνή έβαζε διαρκώς πίεση με τις επιστροφές της και τα δικά της service games έβρισκε τον τρόπο να τα κερδίζει με ευκολία. Την ίδια ώρα η Μαρία πάλευε για να τα καταφέρει και αυτή η διαφορά στην οικονομία ενός καθοριστικού σετ είναι σημαντική και για τον παράγοντα της ψυχολογίας.

Η Σάκκαρη άντεξε μέχρι το 5-6, όμως στο δωδέκατο game, όταν σέρβιρε για να παραμείνει στον αγώνα, ήρθε το break που έδωσε τη νίκη στην Πολωνή. Ουσιαστικά, αυτή ήταν η κατάληξη της πίεσης που είχε ασκήσει η Χβαλίνσκα στη διάρκεια του τρίτου σετ.

Το ζητούμενο δεν είναι μόνο η μαχητικότητα, αλλά και η τακτική προσαρμογή

Ξέχωρα από τα σερβίς όμως, ακόμα και στο τρίτο σετ η Μαρία συνέχιζε να παίζει με τρόπο που εξυπηρετούσε την αντίπαλό της.

Η Σάκκαρη έχει αποδείξει πολλές φορές ότι μπορεί να παλέψει. Έχει επιστρέψει από δύσκολες καταστάσεις, έχει κερδίσει μεγάλες αντιπάλους και έχει αντέξει σε απαιτητικές αναμετρήσεις. Το ερώτημα δεν είναι αν διαθέτει μαχητικότητα.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί να συνδυάσει τη μαχητικότητα με την απαραίτητη καθαρή σκέψη όταν το παιχνίδι απαιτεί κάτι διαφορετικό από αυτό που έχει συνηθίσει να κάνει.

Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζεται να χτυπήσεις δυνατότερα, αλλά χρειάζεται να κάνεις καλύτερες επιλογές. Υπάρχουν κάτι τέτοιοι αγώνες που δεν κερδίζονται με περισσότερη ένταση, αλλά με περισσότερη υπομονή και καλύτερη τακτική.

Απέναντι στη Χβαλίνσκα, η Μαρία δεν βρήκε αυτή την ισορροπία και σίγουρα είναι μια χαμένη ευκαιρία, παρά τη θετική πορεία.

Η Ελληνίδα έφτασε στις οκτώ καλύτερες ενός WTA 1000, σε μια διοργάνωση υψηλού επιπέδου και απέναντι σε μεγάλο ανταγωνισμό.

Η Μαρία όμως είχε μπροστά της και μια σημαντική ευκαιρία. Μια πρόκριση στα ημιτελικά ενός WTA 1000 θα μπορούσε να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την αυτοπεποίθησή της και να αποτελέσει ένα ουσιαστικό βήμα προς μεγαλύτερη αγωνιστική σταθερότητα και ακριβώς επειδή μιλάμε για μια παίκτρια που έχει φτάσει μέχρι το Νο3 της παγκόσμιας κατάταξης, οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες είναι μεγάλες!