Πεγκούλα: «Αφήνω ελεύθερο το μυαλό μου πλέον στους αγώνες»
Η Τζέσικα Πεγκούλα βρίσκεται ξανά στα προημιτελικά του Wimbledon και αποκαλύπτει τη λύση για τους εσωτερικούς μονολόγους που έχουν οι παίκτες στους αγώνες.
Η Τζέσικα Πεγκούλα (Νο.4) πήρε την πρόκριση στα προημιτελικά του Wimbledon, απέναντι στην συμπατριώτισσά της Άνα Γιόβιτς (Νο.16), εκεί όπου θα βρεθεί για δεύτερη φορά στην καριέρα της μετά το 2023.
Η Αμερικανίδα μίλησε αργότερα στη συνέντευξη τύπου, για τον χαρακτήρα της στα δύσκολα παιχνίδια, το Centre Court και την «απελευθέρωση» του μυαλού της την ώρα του αγώνα.
Jessica Pegula is once again in the last 8⃣ of a Grand Slam! pic.twitter.com/i0rUPgiSKZ
Αναλυτικά όσα είπε η Αμερικανίδα:
Για το αν προτιμά να κάνει τα πράγματα με τον δύσκολο τρόπο (επειδή μοιάζει να αγωνίζεται διαφορετικά όταν βρίσκεται σε δύσκολες καταστάσεις): «Όχι, δεν το κάνω (χαμογελάει). Νομίζω ότι είναι μάλλον μια καλή απόδειξη της ικανότητάς μου να λύνω προβλήματα και να ανταγωνίζομαι, ότι μπορώ να ανατρέπω τα δεδομένα.
Ναι, μερικές φορές μου παίρνει μόνο ένα δευτερόλεπτο για να ξεκινήσω (χαμογελάει). Δεν είναι κάτι που θέλω πάντα να κάνω, αλλά νομίζω ότι είναι ωραίο να έχω τη φήμη ότι, ακόμα κι αν κάποιος με κερδίζει, σίγουρα δεν έχει τελειώσει. Νομίζω ότι μου αρέσει αυτό να συνδέεται ίσως με τη νοοτροπία μου».
Για το ενδεχόμενο να παίξει στο κεντρικό κορτ: «Θα ήταν πραγματικά υπέροχο. Τιμή, φυσικά. Νομίζω ότι όλοι θέλουν να παίξουν κάποια στιγμή στο Centre Court του Wimbledon. Αν τα καταφέρω, θα είναι ακόμα καλύτερα.
Αν έχω κερδίσει τη θέση μου εκεί —φτάνοντας για παράδειγμα σε έναν ημιτελικό και ξέροντας ότι μπορώ να βρεθώ εκεί— θα ήταν φανταστικό. Λατρεύω το Court 1. Είναι υπέροχο γήπεδο.
Πιστεύω ότι βιώνεις την πραγματική εμπειρία του Wimbledon όταν παίζεις τουλάχιστον στο Court 1 —αν και υποθέτω ότι το Centre Court είναι ακόμα καλύτερο. Πραγματικά νιώθεις ότι παίζεις στο Wimbledon».
Για τους εσωτερικούς μονολόγους που έχουν οι τενίστες: «Νομίζω ότι πρέπει κάπως να αφήνεις το μυαλό σου ελεύθερο. Εγώ είμαι τέτοιος τύπος, δεν κάνω πια πολύ διαλογισμό, αλλά παλαιότερα έκανα αρκετά. Όποιος με καθοδηγούσε, μου έλεγε: “Μπορείς να αφήσεις το μυαλό σου να περιπλανηθεί, δεν πειράζει”.
Εγώ όμως πάντα προσπαθούσα να το ελέγξω. Έλεγα: “Πρέπει να είμαι απόλυτα συγκεντρωμένη, δεν πρέπει να σκέφτομαι τίποτα”. Μα πώς γίνεται αυτό; Πώς υποτίθεται ότι θα συγκεντρωθώ μόνο σε αυτό το ένα πράγμα; Νομίζω ότι μέσα από αυτό έμαθα πως μπορείς να αφήνεις το μυαλό σου να περιπλανιέται.
Μπορείς να αγγίζεις διάφορα θέματα, αρκεί να επιστρέφεις σε αυτό πάνω στο οποίο εστιάζεις».