Η εποχή του απόλυτου κυρίαρχου

Με αφορμή τον 4ο γύρο (Round of 16) του Wimbledon, αξίζει να θυμηθούμε την εκθρόνιση του Πιτ Σάμπρας από τον Ρότζερ Φέντερερ.

Ο Σάμπρας δεν ήταν απλώς ο βασιλιάς του Wimbledon. Ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του γρασιδιού.

Από το 1993 έως το 2000 είχε κατακτήσει 7 από τα 8 τελευταία Wimbledon και είχε φτάσει τις 31 συνεχόμενες νίκες στο All England Club, μοιάζοντας σχεδόν ανίκητος.

Ο διάδοχος εμφανίζεται και ο αγώνας που άλλαξε την ιστορία

Απέναντί του βρέθηκε ένας 19χρονος Ελβετός, χωρίς ούτε έναν τίτλο Grand Slam στο ενεργητικό του. Ο Ρότζερ Φέντερερ δεν είχε ακόμη κατακτήσει το Wimbledon, ούτε είχε επιβεβαιώσει τις τεράστιες προσδοκίες που τον συνόδευαν.

Στον 4ο γύρο του Wimbledon, σε έναν συγκλονιστικό αγώνα πέντε σετ, ο Φέντερερ δεν νίκησε απλώς τον Σάμπρας. Διέκοψε το ιστορικό σερί του, έβαλε τέλος στην κυριαρχία του στο γρασίδι και έστειλε το πρώτο μήνυμα ότι μια νέα εποχή είχε ήδη αρχίσει.

Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι δεν κατέκτησε το Wimbledon εκείνη τη χρονιά. Όμως όσοι είδαν εκείνον τον αγώνα κατάλαβαν ότι είχαν μπροστά τους μια αλλαγή σκυτάλης.

Η αρχή μιας αυτοκρατορίας

Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε η δική του κυριαρχία. Πέντε συνεχόμενοι τίτλοι στο Wimbledon, οκτώ συνολικά κατακτήσεις και ένα νέο ιστορικό ρεκόρ που ξεπέρασε εκείνο του Σάμπρας.

Η κομψότητα ενός θρύλου

Αλλά οι αριθμοί δεν αρκούν για να περιγράψουν τον Ρότζερ Φέντερερ.

Για πολλούς φίλους του τένις ήταν ο πιο κομψός αθλητής που πάτησε ποτέ το γρασίδι του Wimbledon. Αρμονία, αισθητική και μια σπάνια αίσθηση ισορροπίας σε κάθε του χτύπημα. Ίσως ό,τι πιο όμορφο έχει εμφανιστεί ποτέ στο τένις, με τρόπο που έκανε το παιχνίδι να μοιάζει λιγότερο με μάχη και περισσότερο με τέχνη.

Το one-handed backhand, η αβίαστη κίνηση και το υποδειγματικό footwork έκαναν το δύσκολο να μοιάζει εύκολο. Έκανε τα πάντα να φαίνονται φυσικά, σχεδόν αυτονόητα.

Σου έδινε την αίσθηση ότι δεν προσπαθούσε καν. Ότι το παιχνίδι απλώς συνέβαινε γύρω του, χωρίς αντίσταση.

Δεν έτρεχε πάνω στο γρασίδι. Έμοιαζε να γλιστρά πάνω του.

Κάθε του κίνηση είχε ρυθμό, ροή και απόλυτο έλεγχο. Δεν υπήρχε ένταση που να «φωνάζει», μόνο ακρίβεια που ψιθύριζε.

Η αλλαγή σκυτάλης

Η νίκη επί του Σάμπρας δεν ήταν απλώς μια μεγάλη έκπληξη.

Ήταν η στιγμή που ο βασιλιάς παρέδωσε, έστω άθελά του, το στέμμα στον διάδοχό του.