Νικ Κύργιος: Το μεγαλύτερο «ΑΝ» στην ιστορία του σύγχρονου τένις

Η καριέρα του Αυστραλού είναι γεμάτη μεγάλες στιγμές, χαμένες ευκαιρίες και ένα διαρκές «τι θα γινόταν αν» που ακόμη και σήμερα παραμένει αναπάντητο.

«Αν» είχε πάρει διαφορετικές αποφάσεις, πόσο ψηλότερα θα μπορούσε να είχε φτάσει;

 Το ταλέντο που δεν μπορούσε να κρυφτεί

Υπάρχουν αθλητές που μένουν στην ιστορία για τους τίτλους και τα ρεκόρ τους και υπάρχουν εκείνοι για τους οποίους η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από όσα θα μπορούσαν να είχαν πετύχει.

Ο Νικ Κύργιος ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία, καθώς δύσκολα μπορεί κανείς να κοιτάξει την καριέρα του χωρίς να αναρωτηθεί πόσο διαφορετική θα μπορούσε να ήταν αν το τεράστιο φυσικό του ταλέντο είχε συνδυαστεί με μεγαλύτερη σταθερότητα και συνέπεια.

Από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας του στο επαγγελματικό τένις, ο Αυστραλός έδειξε ότι διέθετε στοιχεία που δεν συναντούσες εύκολα σε άλλον παίκτη. Το σερβίς του, η δύναμή του, η ικανότητά του να βρίσκει απρόβλεπτες λύσεις και ο τρόπος με τον οποίο μπορούσε να ανεβάσει το επίπεδό του απέναντι στους κορυφαίους δημιούργησαν πολύ νωρίς την αίσθηση ότι υπήρχε μπροστά μας ένας παίκτης ικανός για πολύ μεγάλα πράγματα.

Στην περίπτωσή του, μοιάζει περισσότερο σαν το τένις να διάλεξε τον Κύργιο και όχι ο Κύργιος το τένις. Η μεγάλη του αγάπη για το NBA ήταν μια ακόμη ένδειξη ότι το τένις δεν αποτέλεσε ποτέ τη μοναδική του προτεραιότητα.

Και η συζήτηση γύρω από τον Κύργιο δεν ήταν ποτέ «αν» μπορούσε να παίξει σε αυτό το επίπεδο, αλλά αν θα κατάφερνε να παραμείνει εκεί.

 Δεν έμπαινε εύκολα σε καλούπι

Ο Κύργιος δεν προσπάθησε ποτέ να προσαρμοστεί πλήρως στην εικόνα του «τέλειου» επαγγελματία αθλητή, κάτι που αποτέλεσε ταυτόχρονα μέρος της γοητείας του και μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες της καριέρας του.

Οι αντιδράσεις του στο γήπεδο, η σχέση του με το κοινό, οι αντιπαραθέσεις του και γενικότερα ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζε όσα συνέβαιναν γύρω του τον έκαναν διαφορετικό, σε μια εποχή όπου το επαγγελματικό τένις απαιτούσε ολοένα και περισσότερο πειθαρχία, αθλητικότητα, συνέπεια και απόλυτο αυτοέλεγχο.

Αυτό ακριβώς ήταν που τον έκανε τόσο δημοφιλή σε ένα μεγάλο κομμάτι του κοινού. Ο Κύργιος έμοιαζε αυθεντικός και δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα να κρύψει τις αδυναμίες του, ακόμη κι όταν γνώριζε ότι αυτό θα τον έφερνε στο επίκεντρο της κριτικής.

Ίσως, εκεί να βρισκόταν και ένα μέρος του προβλήματος. Το να είσαι διαφορετικός μπορεί να αποτελέσει μεγάλο πλεονέκτημα, μέχρι τη στιγμή που οι απαιτήσεις του πρωταθλητισμού ζητούν από εσένα ακριβώς το αντίθετο.

Το Wimbledon και η απόδειξη ότι μπορούσε

Το 2022 ήρθε η στιγμή που το «αν» μετατράπηκε σε πραγματικότητα. Ο Κύργιος έφτασε μέχρι τον τελικό του Wimbledon και βρέθηκε ένα βήμα μακριά από τον μεγαλύτερο τίτλο της καριέρας του.

Η παρουσία του εκεί δεν ήταν αποτέλεσμα συγκυρίας. Είχε προηγηθεί μια πορεία που έδειξε τι μπορούσε όταν κατάφερνε να συνδυάσει το ταλέντο του με συγκέντρωση και αγωνιστική συνέπεια. Στον τελικό αντιμετώπισε τον Νόβακ Τζόκοβιτς, ίσως τον κορυφαίο παίκτη στην ιστορία του αθλήματος.

Μπορεί ο τίτλος να κατέληξε στον Σέρβο, όμως εκείνο το Wimbledon επιβεβαίωσε κάτι που αρκετοί γνώριζαν ήδη. Όταν ο Κύργιος βρισκόταν στην κατάλληλη κατάσταση, μπορούσε να σταθεί απέναντι σε οποιονδήποτε και να διεκδικήσει ακόμη και το μεγαλύτερο τρόπαιο.

Και κάπου εκεί το ερώτημα έγινε ακόμη πιο έντονο.

Θα μπορούσε να μπει σε καλούπι ώστε να το κάνει πιο συχνά;

Η πίεση

Ίσως αυτό να ήταν και το πιο δύσκολο κομμάτι της ιστορίας του. Όσο περισσότερο ταλέντο βλέπει ο κόσμος σε έναν αθλητή, τόσο μεγαλύτερες είναι και οι προσδοκίες που δημιουργούνται γύρω από το όνομά του.

Στην περίπτωση του Κύργιου, όλοι γνώριζαν ότι υπήρχαν οι δυνατότητες για κάτι πολύ μεγαλύτερο. Όταν έπαιζε στο επίπεδο που είχε πραγματικά, ήταν ένας εξαιρετικά δύσκολος αντίπαλος για οποιονδήποτε.

Αυτό όμως μπορεί να γίνει βάρος για έναν αθλητή, γιατί κάποια στιγμή δεν συγκρίνεσαι μόνο με τους αντιπάλους σου, αλλά και με την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.

Κάθε μεγάλη εμφάνιση του Κύργιου δημιουργούσε ξανά προσδοκίες και κάθε περίοδος στην οποία δεν μπορούσε να τις επιβεβαιώσει έφερνε ξανά την ίδια συζήτηση.

Η αυτοκαταστροφική πλευρά

Ο όρος «αυτοκαταστροφή» έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές για τον Κύργιο, όμως χρειάζεται προσοχή, καθώς κανείς έξω από τον ίδιο δεν μπορεί να γνωρίζει τι πραγματικά βρισκόταν πίσω από κάθε επιλογή ή συμπεριφορά του.

Αυτό που μπορεί να διαπιστωθεί είναι ότι η καριέρα του είχε αρκετές στιγμές στις οποίες η εικόνα του στο γήπεδο δεν συμβάδιζε με το επίπεδο του τένις που μπορούσε να παρουσιάσει. Εκρήξεις, αντιπαραθέσεις, απουσία κινήτρου, κατάθλιψη, περίοδοι αποχής και τραυματισμοί δημιούργησαν μια διαδρομή γεμάτη σκαμπανεβάσματα, με αποτέλεσμα ο Κύργιος να μην μπορέσει ποτέ να αποκτήσει τη σταθερότητα που απαιτείται για να παραμείνει κάποιος στην κορυφή για πολλά χρόνια.

Και αυτό είναι ίσως το πιο παράξενο στην περίπτωσή του. Δεν μιλάμε για έναν παίκτη που δεν κατάφερε να φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο, αλλά για έναν παίκτη που το έδειξε επανειλημμένα και παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερε να μετατρέψει αυτή την εικόνα σε μια σταθερή πορεία.

Πέρα από το τένις

Και κάπου εδώ η ιστορία του Κύργιου αποκτά μια διάσταση που αφορά πολύ περισσότερους από έναν αθλητή. Δεν χρειάζεται να έχεις βρεθεί ποτέ σε ένα γήπεδο για να αναγνωρίσεις το συναίσθημα του να κοιτάζεις πίσω και να σκέφτεσαι πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα, «αν» σε μια κρίσιμη στιγμή είχες πάρει μια άλλη απόφαση ή «αν» είχες αξιοποιήσει καλύτερα μια ευκαιρία που είχες μπροστά σου.

Ο Κύργιος έζησε αυτή την αντίφαση σε δημόσια θέα. Είχε το ταλέντο που θα μπορούσε να τον οδηγήσει στην κορυφή, έφτασε μέχρι τον τελικό του Wimbledon και κέρδισε μερικούς από τους καλύτερους παίκτες όλων των εποχών, όμως ποτέ δεν κατάφερε να δημιουργήσει την καριέρα που πολλοί περίμεναν όταν τον είδαν για πρώτη φορά να εμφανίζεται στο παγκόσμιο τένις.

Το μεγάλο «Αν» που αποτυπώνεται

Στο τέλος, η καριέρα του Κύργιου δεν μπορεί να κριθεί μόνο από τους τίτλους που κατέκτησε ή από εκείνους που δεν ήρθαν ποτέ. Θα μείνει για τις μεγάλες εμφανίσεις του, για το χάος που δημιουργούσε, για την ποικιλομορφία του, για το τένις που μπορούσε να παίξει όταν όλα λειτουργούσαν σωστά, για τον τελικό του Wimbledon και για την αίσθηση ότι υπήρχε πάντα κάτι περισσότερο που μπορούσε να δώσει.

Το «Αν» θα παραμείνει

Αν είχε βρει την ισορροπία που απαιτούσε ο πρωταθλητισμός, ίσως σήμερα να μιλούσαμε για μια εντελώς διαφορετική καριέρα.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της περίπτωσης του Νικ Κύργιου. Ότι δεν θα τον θυμόμαστε μόνο για όσα κατάφερε, αλλά και για όσα θα μπορούσε να καταφέρει.