Μία νίκη πέρα από τα όρια του τένις

Ιδιαίτερα οι επαγγελματίες τενίστες, οι οποίοι απέχουν από το top-100 της παγκόσμιας κατάταξης, καλούνται να βρουν λύσεις, όχι μόνο για την αγωνιστική τους εξέλιξη, αλλά και για την διευθέτηση των καθημερινών αναγκών τους.

Από τη στιγμή κατά την οποία τα prize money μειώνονται όσο απομακρύνεται κάποιος από την ελίτ του παγκόσμιου τένις, σε συνδυασμό με τα αυξημένα έξοδα που έχει κάθε τενίστας στο tour της ΑΤΡ, η συνθήκη η οποία διαμορφώνεται μπορεί να προκαλέσει πολυεπίπεδη ασφυξία.

Ο προβληματισμός αυτός βγήκε στην επιφάνεια μετά την πρόσφατη εξομολόγηση του 24χρονου Ελβετού τενίστα Λεάντρο Ριέντι. Πριν από περίπου δύο χρόνια, στις 21 Ιουνίου του 2024, ο Ριέντι αποπειράθηκε να βάλει τέλος στη ζωή του. Και τώρα αποφάσισε να μιλήσει δημόσια για εκείνες τις ημέρες. Όχι για να προκαλέσει οίκτο. Αλλά για να βοηθήσει ανθρώπους που ενδεχομένως βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις.

Ουσιαστικά μας υπενθύμισε κάτι το οποίο ξεχνάμε μέσα στη μαύρη τρύπα της καθημερινότητας που μας απορροφά. Πως πίσω από κάθε αθλητή υπάρχει ένας άνθρωπος, με φόβους, ανασφάλειες, αγωνίες και προσωπικές μάχες. Τούτη η εικόνα αλλάζει μπροστά στην τηλεοπτικό κάμερα, με αποτέλεσμα ο (τηλε)θεατής να απολαμβάνει έναν ιδανικό, αλλά μη ρεαλιστικό, κόσμο.

Παρακολουθώντας το επαγγελματικό τένις επί δεκαετίες, γίνεται ξεκάθαρα αντιληπτό πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ο κόσμος του πρωταθλητισμού. Η μοναξιά των ταξιδιών, η πίεση των αποτελεσμάτων, οι τραυματισμοί, η αβεβαιότητα για το αύριο και η διαρκής απαίτηση να είσαι ανίκητος, μπορεί να συντρίψουν τον ψυχικό κόσμο.

Εδώ κρύβεται το μεγάλο λάθος μας. Θεωρούμε ότι οι αθλητές οφείλουν να είναι άτρωτοι. Ότι η αδυναμία, τους είναι άγνωστη λέξη…

Η περίπτωση του Ριέντι δεν προσφέρεται για εύκολα συμπεράσματα σχετικά με τις αιτίες της προσωπικής του δοκιμασίας. Αποτελεί, όμως, μια πολύτιμη αφορμή για ουσιαστική συζήτηση.

Οι αθλητικές ομοσπονδίες, οι διοργανωτές και οι ομάδες υποστήριξης των παικτών οφείλουν να αντιμετωπίζουν την ψυχική υγεία με την ίδια σοβαρότητα που αντιμετωπίζουν τη σωματική προετοιμασία.

Και εμείς, ως φίλαθλοι ή δημοσιογράφοι, χρειάζεται να θυμόμαστε ότι κανένα αποτέλεσμα δεν καθορίζει την αξία ενός ανθρώπου.

Ο Ριέντι δεν κέρδισε ένα Grand Slam για να μας εμπνεύσει.

Το σημαντικότερο μήνυμά του είναι ήδη εδώ: Το να δημοσιοποιείς ένα σοβαρό προσωπικό πρόβλημα και να ζητάς βοήθεια για την επίλυσή του, δεν είναι αδυναμία. Αποτελεί πράξη δύναμης.

Και αυτή είναι μια νίκη που ξεπερνά τα όρια του τένις.