Η «σιωπή» του Wimbledon γύρω από τον Νταν Έβανς και το «ερωτηματικό» που αφήνει

Υπάρχουν στιγμές στο τένις που το αποτέλεσμα ενός αγώνα περνά σε δεύτερη μοίρα και άλλα, πολύ πιο σημαντικά, έρχονται στην επιφάνεια. Άλλωστε, αυτό που μένει στο τέλος είναι το συναίσθημα, η σχέση ενός παίκτη με το κοινό και ίσως πιο σημαντικό, το πώς ένα «σύστημα» επιλέγει να τιμά ή να αγνοεί τους ανθρώπους που το υπηρέτησαν και σε ένα βαθμό τουλάχιστον μπορεί και να το ανέδειξαν.

Η περίπτωση του Νταν Έβανς στο φετινό Wimbledon άνοιξε μια τέτοια συζήτηση για το εκκωφαντικό «No» που εισέπραξε στο αίτημα του για wild card. Δεν μιλάμε για το αγωνιστικό του επίπεδο γενικότερα, αλλά για το αν το βρετανικό τένις τον αντιμετώπισε τελικά με τη βαρύτητα που του αναλογούσε.

Μια αποχώρηση χωρίς το «αντίο» που περίμενε

Ο Βρετανός τενίστας, που ανακοίνωσε πως αυτό ήταν το τέλος της 20ετούς πορείας του στο tour, είχε εκφράσει την επιθυμία να αποχαιρετήσει το κοινό του Wimbledon μέσα από το μονό στο ταμπλό των ανδρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκε να ολοκληρώνει την παρουσία του στο τουρνουά σε έναν αγώνα διπλού, «εξοστρακισμένος» στο Court 15, χωρίς την αίσθηση ενός αποχαιρετισμού…

Η επιλογή αυτή δεν είναι απλώς οργανωτικό ζήτημα του τουρνουά. Για έναν παίκτη που έφτασε μέχρι το Νο.21 του κόσμου και υπηρέτησε για χρόνια το βρετανικό τένις, το πλαίσιο και ο τρόπος της αποχώρησης έχει τεράστια σημασία. Και ο ίδιος φαίνεται πως ένιωσε ότι αυτό το πλαίσιο που ο ίδιος ονειρευόταν δεν του δόθηκε.

Η κριτική προς το Wimbledon και το ζήτημα της επικοινωνίας

Οι δηλώσεις του Έβανς ήταν ξεκάθαρες και αιχμηρές. Κατηγόρησε την Lawn Tennis Association ότι δεν του έδωσε καμία ουσιαστική εξήγηση για την απόφαση να μην του παραχωρηθεί wildcard στο μονό, χρησιμοποιώντας μάλιστα μια πολύ σκληρή φράση, ότι «δεν είχαν το θάρρος» να του πουν τον λόγο.

Ο ίδιος υποστήριξε ότι δεν υπήρξε μάλιστα καμία επαφή, κανένα «ευχαριστώ» από ανθρώπους της ομοσπονδίας, κάτι που για έναν παίκτη της δικής του πορείας μοιάζει εντελώς παράλογο.

Ένας παίκτης που κέρδισε το κοινό

Ο Έβανς δεν υπήρξε ποτέ «σταρ» με την κλασική έννοια. Δεν έφτασε σε τελικούς Grand Slam, δεν διεκδίκησε τίτλους στο Wimbledon. Όμως κέρδισε κάτι διαφορετικό, την αναγνώριση του κοινού.

Ο κόσμος που τον έχει δει να αγωνίζεται στο Centre Court, ακόμη και απέναντι στον Νόβακ Τζόκοβιτς, θυμάται σίγουρα πολύ περισσότερα πράγματα από αυτόν και όχι μόνο το σκορ. Θυμάται έναν παίκτη που έμπαινε στο κορτ με ενέργεια, δημιουργικότητα, διαφορετικές τακτικές προσεγγίσεις κάθε φορά και γενικότερα στοιχεία που έκαναν τα παιχνίδια του ξεχωριστά.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως έναν… «artist» του γηπέδου. Για ένα άθλημα που τείνει να γίνει όλο και περισσότερο «μηχανικό», πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Η σχέση με το κοινό και η σιωπή των θεσμών

Σε μια εποχή όπου το τένις στη Βρετανία και όχι μόνο, αναζητά πρόσωπα και αφηγήσεις πέρα από τον Άντι Μάρεϊ, η απουσία αναγνώρισης για έναν παίκτη που έπαιξε για χρόνια σε υψηλό επίπεδο στο tour μοιάζει τουλάχιστον παράδοξη. Δείχνει ξεκάθαρα μάλιστα πως έχει χαθεί  σε ένα μεγάλο βαθμό και η «επικοινωνία» των διοργανωτών και της ομοσπονδίας με το κοινό.

Και το κοινό, αν κρίνει κανείς και από τα σχόλια στα social media και όχι μόνο, φαίνεται να έχει ήδη αποφασίσει. Ο Έβανς δεν είναι απλώς ένας ακόμη Βρετανός τενίστας. Είναι ένας παίκτης που άφησε το αποτύπωμα του.

Wildcards, επιλογές και η λεπτή ισορροπία

Με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια, η απόφαση των διοργανωτών μπορεί να ερμηνευτεί με διαφορετικούς τρόπους. Οι wildcards στο Wimbledon δεν είναι απλώς «τιμητικές» επιλογές, αλλά βασίζονται σε αγωνιστικά στοιχεία, λαμβάνοντας υπόψη και κάποιες παραμέτρους. Δίνονται συνήθως σε ανερχόμενους παίκτες, σε περιπτώσεις επιστροφής από τραυματισμούς ή σε αθλητές που θεωρείται πως μπορούν να «ενισχύσουν» το τουρνουά, να το κάνουν πιο ελκυστικό.

Μόνο και μόμο, αυτό το τελευταίο κομμάτι, πρακτικά σημαίνει στο 100%,  ότι η περίπτωση του Έβανς θα μπορούσε να έχει αντιμετωπιστεί διαφορετικά.

Τι μετράει τελικά περισσότερο σε μια καριέρα;

Η συζήτηση για τον Έβανς, έτσι κι αλλιώς, αγγίζει κι ένα ευρύτερο θέμα που αφορά στο σύγχρονο τένις. Πώς αναγνωρίζονται και πως αποτιμώνται τελικά οι καριέρες αθλητών που δεν καταλήγουν σε τίτλους;

Το άθλημα, όπως και κάθε άλλο, τιμά και «προσέχει» κυρίως τους νικητές. Όμως υπάρχουν και ξεχωριστοί παίκτες που «χτίζουν» την… αξία τους αλλιώς. Με συνέπεια, μακρόχρονη παρουσία στο υψηλό επίπεδο και στιγμές που μένουν στη μνήμη του κοινού χωρίς να συνοδεύονται απαραίτητα και από τρόπαια.

Ο Έβανς ανήκει ξεκάθαρα σε αυτή την κατηγορία. Και ίσως το ερώτημα δεν είναι αν «άξιζε» μεγαλύτερη αναγνώριση, αλλά αν το σύστημα του τένις γενικότερα  έχει τον τρόπο ή ακόμα και τη διάθεση να αξιολογεί τέτοιες καριέρες πέρα από τα τρόπαια…