Γιατί ο Μέσι είναι η απόλυτη σύνθεση των μεγαλύτερων θρύλων του τένις

Με αφορμή την ολοκλήρωση του Μουντιάλ στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις απίστευτες επιδόσεις του Λιονέλ Μέσι, βλέπουμε μια συνέχεια της ιστορίας που ξεκίνησε πριν από λίγα χρόνια.

Το πιο εντυπωσιακό δεν είναι μόνο ότι έφτασε στην κορυφή, αλλά ότι συνεχίζει να κυριαρχεί σε μια ηλικία που για τους περισσότερους αθλητές θεωρείται το τέλος της διαδρομής.

Στα 35 του κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, ολοκλήρωσε τη μεγαλύτερη εκκρεμότητα της καριέρας του και στα 39 του συνεχίζει να αποδεικνύει ότι η πραγματική μεγαλοφυΐα δεν νικιέται από τον χρόνο. Προσαρμόζεται.

Ο Μέσι δεν ήταν ποτέ απλώς ο παίκτης της έκρηξης όπως συμβαίνει με πολλούς μεγάλους αθλητές.

Αυτό που τον έκανε μοναδικό ήταν κάτι πολύ πιο σπάνιο: η απόλυτη τεχνική αρτιότητα, η αποτελεσματικότητα και η συνολική επιρροή του στο παιχνίδι.

Γκολ, ασίστ, δημιουργία, έλεγχος του ρυθμού, αποφάσεις στις κρίσιμες στιγμές. Ο Μέσι δεν άλλαζε απλώς μια φάση. Άλλαζε ολόκληρη την εικόνα ενός αγώνα.

Και όσο περνούν τα χρόνια, δεν χάνει την ουσία του παιχνιδιού του. Απλώς την εξελίσσει.

Σήμερα κυριαρχεί περισσότερο με την αντίληψη, την οικονομία κινήσεων και την επιλογή της σωστής στιγμής.

Ίσως ο καλύτερος τρόπος για να περιγράψει κανείς αυτή την εξέλιξη είναι να τον δει μέσα από τα μάτια ενός άλλου αθλήματος: του τένις.

Από τον Φέντερερ έχει την αρτιότητα και την κομψότητα

Ο Μέσι, όπως ο Ρότζερ Φέντερερ, κάνει τα δύσκολα να μοιάζουν απλά. Η τεχνική του δεν είναι μόνο αποτελεσματική. Είναι αρμονική. Δεν βασίζεται στη δύναμη, αλλά στο timing, στην ακρίβεια και στην οικονομία της κίνησης.

Κάθε επαφή με την μπάλα μοιάζει φυσική. Κάθε απόφαση μοιάζει η σωστή.

Η πραγματική του τελειότητα βρίσκεται και σε αυτό που βλέπει πριν πάρει την μπάλα. Ενώ παίζει, χαρτογραφεί το παιχνίδι στο μυαλό του, διαβάζει αποστάσεις, προβλέπει κινήσεις και εντοπίζει αδυναμίες.

Όπως ο Φέντερερ δεν χτυπούσε απλώς την μπάλα, αλλά καταλάβαινε την εξέλιξη του πόντου, έτσι και ο Μέσι σχεδιάζει τη φάση πριν τη δημιουργήσει.

Από τον Τζόκοβιτς έχει την πνευματική διαχείριση και τη διαχρονικότητα

Ο Μέσι, όπως ο Νόβακ Τζόκοβιτς, δεν έμεινε στην κορυφή μόνο χάρη στο ταλέντο του. Έμαθε να προσαρμόζεται.

Όσο μεγαλώνει, βασίζεται περισσότερο στην αντίληψη, στην εμπειρία και στην κατανόηση του παιχνιδιού. Δεν κυνηγά κάθε φάση από το πρώτο λεπτό. Χαρτογραφεί το γήπεδο, διαβάζει τους αντιπάλους και κρατά ενέργεια για τις στιγμές που έχουν πραγματική αξία.

Και όταν το παιχνίδι φτάνει στα κρίσιμα σημεία, εμφανίζεται η ποιότητά του.

Όπως ο Τζόκοβιτς στα μεγάλα παιχνίδια, έτσι και ο Μέσι μοιάζει να γίνεται πιο επικίνδυνος όσο πλησιάζει η απόφαση.

Από τον Ναδάλ έχει τη μαχητικότητα και το παράδοξο του αριστερού

Ο Ναδάλ έγινε θρύλος επειδή δεν εγκατέλειπε ποτέ έναν πόντο. Ο Μέσι πέρασε χρόνια δυσκολιών με την εθνική ομάδα, έζησε χαμένους τελικούς, απογοητεύσεις και αμφισβήτηση, όμως συνέχισε.

Δεν εγκατέλειψε ποτέ το όνειρο να οδηγήσει την Αργεντινή στην κορυφή.

Και εδώ βρίσκεται η παράξενη σύμπτωση που συνδέει τους δύο αθλητές.

Το κορυφαίο αριστερό forehand που γνώρισε το τένις και το κορυφαίο αριστερό πόδι που γνώρισε το ποδόσφαιρο ανήκουν σε δύο δεξιόχειρες: τον Ράφα Ναδάλ και τον Λιονέλ Μέσι.

Ο ένας δημιούργησε το κορυφαίο αριστερό forehand στην ιστορία του τένις. Ο άλλος δημιούργησε το κορυφαίο αριστερό πόδι στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Δύο αθλητές που έγραψαν ιστορία με την «ανάποδη» πλευρά τους.

Από τον Αλκαράθ και τον Σίνερ έχει δύο διαφορετικές εποχές της καριέρας του

Ο νεαρός Μέσι θύμιζε περισσότερο Κάρλος Αλκαράθ.

Ήταν φαντασία, απρόβλεπτο και συνεχής δημιουργία. Ένας παίκτης που μπορούσε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να διαλύσει μια άμυνα.

Η ποικιλία του παιχνιδιού του ήταν τεράστια: ντρίμπλα, επιτάχυνση, αλλαγές κατεύθυνσης, δημιουργία, τελειώματα.

Ο ώριμος Μέσι θυμίζει περισσότερο Γιανίκ Σίνερ.

Λιγότερες κινήσεις, περισσότερη ουσία.

Ο Σίνερ κάνει το τέλειο παιχνίδι από τη βασική γραμμή, με απόλυτη ισορροπία, πλαστικότητα κινήσεων και ακρίβεια. Κάθε χτύπημα έχει σκοπό.

Κάπως έτσι λειτουργεί και ο σημερινός Μέσι.

Δεν χρειάζεται να δημιουργεί χάος σε κάθε φάση. Επιλέγει τις στιγμές του. Δεν σπαταλά πολύτιμη ενέργεια.

Περιμένει τη μία στιγμή που ένα άγγιγμα μπορεί να αλλάξει ολόκληρο το παιχνίδι.

Ο νεαρός Μέσι κέρδιζε με το ταλέντο και τη δημιουργική έκρηξη.

Ο ώριμος Μέσι κερδίζει με τη σοφία.

• Ο τελευταίος πόντος: Η κληρονομιά του Μέσι

Οι μεγαλύτεροι πρωταθλητές δεν ορίζονται μόνο από τα τρόπαια, αλλά από τον τρόπο που άλλαξαν την αντίληψη για το άθλημά τους.

Ο Φέντερερ έκανε την τελειότητα να μοιάζει απλή. Ο Ναδάλ απέδειξε ότι η επιμονή και η μαχητικότητα μπορούν να ξεπεράσουν κάθε εμπόδιο. Ο Τζόκοβιτς έδειξε πως η πνευματική δύναμη και η προσαρμογή μπορούν να παρατείνουν την κυριαρχία.

Ο Μέσι δεν ανήκει σε μία μόνο κατηγορία.

Έχει την κομψότητα του Φέντερερ, το μυαλό του Τζόκοβιτς, τη μαχητικότητα του Ναδάλ, τη δημιουργική ελευθερία του Αλκαράθ και την οικονομία του Σίνερ.

Αλλά πάνω από όλα έχει κάτι που δεν αντιγράφεται: τη δική του μοναδική γλώσσα παιχνιδιού.

Έκανε το αριστερό του πόδι σύμβολο, μετέτρεψε την απλότητα σε τέχνη και απέδειξε ότι η πραγματική ανωτερότητα δεν βρίσκεται στο να κάνεις περισσότερα από όλους, αλλά στο να κάνεις τα σωστά πράγματα στην τέλεια εκδοχή τους.

Γιατί στο τέλος, οι μεγαλύτερες ιδιοφυΐες δεν κερδίζουν μόνο επειδή έχουν τα καλύτερα όπλα.

Κερδίζουν επειδή ξέρουν ακριβώς πότε να τα χρησιμοποιήσουν.