Αντρέεβα: «Eίναι πολύ σημαντικό να ευχαριστείς τον εαυτό σου» (vid)
Η 19χρονη Μίρα Αντρέεβα κατέκτησε τον πρώτο major τίτλο της στο Παρίσι, με την ίδια να μην μπορεί ακόμη να το πιστέψει.
Στις δηλώσεις που έκανε μετά την νίκη της απέναντι στην Μάγια Χβαλίνσκα, η νεαρή Ρωσίδα μίλησε για τον ενθουσιασμό που έχει ύστερα από αυτή την επιτυχία, την σχέση που διατηρεί με την προπονήτριά της, το ευχαριστώ που λέει διαρκώς στον εαυτό της, ενώ μάλιστα αναφέρθηκε και στον… Φέντερερ!
Η Αντρέεβα ξεκίνησε την συνέντευξη της λέγοντας:
«Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι δίνω συνέντευξη Τύπου έχοντας δίπλα μου ένα τρόπαιο Grand Slam. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα της ζωής μου και είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη που κατάφερα να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό, να κερδίσω τον αγώνα και να κατακτήσω αυτό το τουρνουά».
«Για να είμαι ειλικρινής, έχω κάνει πολλές φορές τέτοιες σκέψεις στο μυαλό μου. Όχι μόνο για αυτό το τουρνουά, αλλά γενικότερα. Είχα όνειρα, είχα σκεφτεί πολλές φορές πώς θα συμβεί, αν θα συμβεί, πότε και πού. Θα έλεγα, όμως, πως αυτό που νιώθεις στην πραγματική ζωή είναι προφανώς πολύ καλύτερο από ό,τι στα όνειρά σου. Το να κοιτάζω αυτό το τρόπαιο και να συνειδητοποιώ ότι είναι αληθινό και ότι μπορώ πλέον να αποκαλώ τον εαυτό μου πρωταθλήτρια Grand Slam, είναι ένα απίστευτο συναίσθημα».
«Νιώθω κάπως πολύ χαρούμενη που το Παρίσι ήρθε πρώτο, γιατί λατρεύω να παίζω στο χώμα. Έχω αγωνιστεί σχεδόν όλη μου τη ζωή σε αυτή την επιφάνεια. Επίσης μιλάω και λίγα γαλλικά.
Οπότε ένιωθα πως αυτό θα ήταν το ιδανικό μέρος για να έρθει ο πρώτος μου τίτλος Grand Slam και είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη που τελικά συνέβη εδώ».
Για την Πολωνή αντίπαλό της:
«Έπαιξε εκπληκτικό τένις αυτές τις τρεις εβδομάδες. Πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να περάσεις από τα προκριματικά και να φτάσεις μέχρι τον τελικό, διατηρώντας τόσο υψηλό επίπεδο απόδοσης».
Για την σχέση που έχει με την προπονήτριά της:
«Για μένα, φυσικά, είναι κάτι πολύ, πολύ ξεχωριστό το να μοιράζομαι μαζί της το πρώτο μου Grand Slam τρόπαιο. Έχουμε δουλέψει πάρα πολύ μαζί, τόσο μέσα όσο και έξω από το γήπεδο. Έχουμε επίσης περάσει πολλές όμορφες στιγμές, αλλά και κάποιες δύσκολες, ειδικά θα έλεγα προς το τέλος της περσινής χρονιάς.
Είναι πραγματικά πολύ όμορφο να μοιράζεσαι κάτι τέτοιο μαζί της και να βλέπεις πόσο χαρούμενη είναι. Μου είπε επίσης ότι είναι πολύ περήφανη για μένα και το να ακούω αυτά τα λόγια από εκείνη σημαίνει πάρα πολλά για εμένα».
«Προσπαθώ να μιμηθώ τον Φέντερερ»
Στη συνέχεια, μίλησε για το πως κατάφερε να αλλάξει την νοοτροπία και τον τρόπο σκέψης της από το τουρνουά της Μαδρίτης, οπότε και αντιμετώπισε δυσκολίες:«Δεν θα έλεγα ότι υπήρξε κάποια μεγάλη επανεκκίνηση ή κάτι τέτοιο, ότι δηλαδή αποφάσισα ξαφνικά να αλλάξω εντελώς ή να προσεγγίζω διαφορετικά τους αγώνες. Δεν συνέβη κάτι τέτοιο.
Απλώς αποφάσισα, όπως λέει και η ψυχολόγος μου, ότι μπορείς πάντα να επιλέγεις πώς θα είσαι μέσα στο γήπεδο, πώς θα αγωνίζεσαι και τι είδους άνθρωπος θέλεις να είσαι. Έτσι, αποφάσισα να επιλέξω να είμαι μαχήτρια.
Επίσης, είδα πολλά παιχνίδια του Ρότζερ εδώ και ένιωσα ότι πραγματικά θα ήθελα να… Προφανώς δεν πρόκειται ποτέ να έχω την ίδια αύρα — κανείς δεν θα έχει — αλλά θα ήθελα να προσπαθήσω να υιοθετήσω λίγο τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόταν μέσα στο γήπεδο, γιατί λάτρευα να τον παρακολουθώ όταν αγωνιζόταν».
Έπειτα, αποκάλυψε τι περιέχει το πολυσυζητημένο ροζ σημειωματάριό της, το οποίο και διαβάζει τακτικά κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών:
«Στο σημειωματάριό μου γράφω πράγματα πριν και μετά από κάθε αγώνα που δίνω. Πριν από το ματς σημειώνω κάποια τακτικά στοιχεία, αλλά και τεχνικά πράγματα, όπως το πώς πρέπει να παίξω. Αν κάτι δεν λειτουργήσει, καταγράφω επίσης τα βασικά σημεία που πρέπει να θυμάμαι.
Γράφω επίσης αρκετά λόγια ενθάρρυνσης, κίνητρα, θετικές σκέψεις και φράσεις που πιστεύω ότι μπορούν να με βοηθήσουν στη διάρκεια του αγώνα, αν χρειαστώ λίγη παραπάνω στήριξη.
Μετά τον αγώνα, γράφω πώς εξελίχθηκε το παιχνίδι, πώς ένιωσα και πώς αγωνίστηκε η αντίπαλός μου. Έτσι προετοιμάζομαι καλύτερα και για την επόμενη φορά που θα αντιμετωπίσω μια συγκεκριμένη παίκτρια».
«Νιώθω πως έχει γίνει πλέον κάτι σαν το σήμα κατατεθέν μου να το λέω αυτό στις ομιλίες μου. Στην αρχή το έλεγα για πλάκα, ώστε να γελάει ο κόσμος με το πόσο αστεία είμαι και με το χιούμορ μου (γελάει).
Στη συνέχεια όμως συνειδητοποίησα: γιατί να μη δίνεις συγχαρητήρια και στον εαυτό σου; Είσαι εσύ που δουλεύεις, εσύ που κάνεις όλη τη δουλειά, εσύ που βιώνεις όλη αυτή την ένταση και το άγχος.
Μετά από κάποιο διάστημα κατάλαβα ότι είναι πραγματικά πολύ σημαντικό να ευχαριστείς και τον εαυτό σου».