Αλεξάντερ Ζβέρεφ: Από τον φόβο στην απόλυτη ψυχραιμία!
Ο τελικός του US Open δεν ήταν τόσο μια ιστορία για το ποιος είχε περισσότερη δύναμη, καλύτερη φυσική κατάσταση, ισχυρότερο σερβίς ή μεγαλύτερα χτυπήματα. Ήταν μια ιστορία για το ποιος άντεξε περισσότερο στο να μην… παρασυρθεί κι εκεί ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ ήταν ξεκάθαρα καλύτερος.
Ο Ζβέρεφ δεν προσπάθησε να γίνει πιο θεαματικός
Ο Μπεν Σέλτον μπήκε στον τελικό με όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν έναν παίκτη συναρπαστικό και ελκυστικό στο μάτι! Τεράστιο σερβίς, εκρηκτικό forehand, ενέργεια, επιθετικότητα και την αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξει το rally με δύο χτυπήματα. Ο Ζβέρεφ, αντιθέτως, έμοιαζε σχεδόν εκνευριστικά… ήρεμος. Δεν προσπάθησε να γίνει πιο θεαματικός από τον Σέλτον, δεν επιχείρησε καν να γίνει θεαματικός. Ο στόχος του ήταν να γίνει πιο δύσκολος αντίπαλος και τελικά αυτό ήταν που έκανε τη διαφορά στον τελικό.
Η αίσθηση που υπήρχε ήταν ότι ο Ζβέρεφ κατάλαβε πολύ νωρίς πως δεν χρειαζόταν να «νικήσει» τον Σέλτον σε κάθε πόντο. Αρκούσε να τον κάνει να χάσει μόνος του, δίνοντάς του μία ακόμη μπάλα κι άλλη μία και μία ακόμα. Προσπαθούσε να τον φέρει σε τέτοια κατάσταση, που θα τον έκανε να ψάχνει διαρκώς το χτύπημα που θα «τελειώσει» τον πόντο και αυτό είναι ίσως πλέον το πιο ώριμο στοιχείο του παιχνιδιού του!
Από τον φόβο του λάθους στην απόλυτη ψυχραιμία
Ο «παλιός» Ζβέρεφ, προ εποχής… Ρολάν Γκαρός, πολλές φορές έμοιαζε να παίζει με τον φόβο του τι μπορεί να πάει στραβά. Ο «σημερινός» Ζβέρεφ μοιάζει περισσότερο να ξέρει τι πρέπει να κάνει για να αναγκάσει τον αντίπαλο να πάρει το ρίσκο και αυτή είναι μία τεράστια διαφορά.
Παρ’ όλα αυτά, ο Σέλτον δεν έκανε κακό τελικό. Κάθε άλλο. Για μεγάλα διαστήματα έδειξε γιατί θεωρείται ένας από τους παίκτες που μπορούν να αλλάξουν την ισορροπία στην κορυφή τα επόμενα χρόνια. Όταν άρχισε να αλλάζει πιο συχνά κατεύθυνση στην μπάλα, να μετακινεί τον Ζβέρεφ και να μην παίζει μονίμως στο ίδιο μοτίβο, κατάφερε να τον φέρει μπροστά σε δύσκολες καταστάσεις κι εκεί ήταν και η μεγάλη ευκαιρία του.
Όταν άρχισε να βρίσκει αυτές τις λύσεις, έμοιαζε σαν να είχε «ανακαλύψει» και τον δρόμο προς τον θρίαμβο. Δυστυχώς γι’ αυτόν, δεν κράτησε πολύ. Όταν, για κάποιο λόγο — πιθανώς συνεπαρμένος από την υποστήριξη και τον ενθουσιασμό του κοινού — επέστρεψε στη λογική του… «θα χτυπήσω πιο δυνατά από αυτόν και θα τον περάσω», ο Ζβέρεφ πήρε ξανά τον έλεγχο. Κάπου εκεί κρίθηκε και ο τελικός!
Το τένις δεν είναι πάντα διαγωνισμός δύναμης
Το τένις δεν είναι πάντα διαγωνισμός δύναμης. Κάποιες φορές, τις περισσότερες είναι η αλήθεια, είναι διαγωνισμός πειθαρχίας. Ποιος θα βάλει καλά στο μυαλό του ότι ο πόντος μπορεί να κρατήσει λίγο παραπάνω, ποιος θα έχει την υπομονή να παίξει μεγαλύτερα rallies, ποιος θα περιμένει.
Ο Ζβέρεφ περίμενε! Ο Σέλτον όχι πάντα!
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο ήταν η ηρεμία του Ζβέρεφ και υπάρχει κάτι σχεδόν ειρωνικό στον τρόπο με τον οποίο κέρδισε αυτό το US Open. Για χρόνια, «κουβαλούσε» την ταμπέλα του ανθρώπου που δυσκολεύεται να διαχειριστεί τις μεγάλες, τις κρίσιμες στιγμές και τώρα κέρδισε έναν τελικό επειδή ακριβώς ήταν ο πιο ψύχραιμος στο γήπεδο.
Ο άνθρωπος που κάποτε «πνιγόταν» από τη σημασία
Η εικόνα στο τέλος, όταν φάνηκε να μην έχει συνειδητοποιήσει αμέσως ότι ο αγώνας είχε τελειώσει, δείχνει ακριβώς αυτό. Ο άνθρωπος που κάποτε μπορούσε να «πνιγεί» από τη σημασία και το «βάρος» ενός πόντου, έφτασε στο τέλος ενός τελικού Grand Slam και έμοιαζε να σκέφτεται περισσότερο τον επόμενο πόντο παρά το τρόπαιο και αυτή είναι η μεγαλύτερη αλλαγή στον Ζβέρεφ.
Το να κερδίσει δύο Grand Slam μέσα στο 2026 είναι προφανέστατα ένα τεράστιο επίτευγμα και πλέον το να συζητάμε και να τον βάζουμε στην ίδια κουβέντα με τον Γιανίκ Σίνερ και τον Κάρλος Αλκαράθ δεν μοιάζει με υπερβολή. Έχουμε άραγε μπροστά μας ένα νέο «Big Three» με δεδομένο πως ο Γερμανός «φλερτάρει» με το νούμερο 1 της παγκόσμιας κατάταξης; Δύσκολο να το πει κανείς ακόμα κι όχι επειδή ο Ζβέρεφ δεν το αξίζει, αλλά επειδή υπάρχει αυτή η «λεπτομέρεια» που δεν μπορούμε να προσπεράσουμε. Τι μπορεί να κάνει απέναντι στους καλύτερους, όταν αυτοί είναι εκεί και στα «πάνω» τους!
Ο Ιταλός παραμένει ένα τεράστιο πρόβλημα για τον Ζβέρεφ, με τα μεταξύ τους παιχνίδια να είναι στο… 11-4 και τον Σίνερ να έχει κερδίσει τα δέκα τελευταία! Ο Αλκαράθ έχει περισσότερα «εργαλεία», διαφορετικό ρυθμό και άλλη ικανότητα να τον φέρνει σε δύσκολη θέση.
Η επόμενη πίστα για τον Ζβέρεφ
Αυτό που κατάφερε σίγουρα ο Ζβέρεφ ήταν να αποδείξει ότι μπορεί να κερδίσει τουρνουά Grand Slam κι αυτό δεν χρειάζεται πλέον συζήτηση. Το επόμενο ερώτημα είναι αν μπορεί να γίνει ο παίκτης που κερδίζει τέτοια τουρνουά όταν απέναντί του βρίσκονται οι κορυφαίοι. Αυτή είναι άλλη… πίστα!
Ο Σέλτον, από τη δική του πλευρά, δεν έχασε επειδή «δεν ήταν αρκετά καλός». Έχασε επειδή απέναντί του είχε έναν παίκτη που αυτή τη στιγμή ξέρει καλύτερα πώς να διαχειρίζεται έναν τέτοιο τελικό. Αυτό που του λείπει, σίγουρα δεν είναι περισσότερη δύναμη, αλλά το plan B, το plan C…
Τι κάνει όταν το πρώτο σερβίς δεν μπαίνει; Πώς διαχειρίζεται την κατάσταση όταν το forehand του δεν τελειώνει τον πόντο και ο αντίπαλος επιστρέφει συνεχώς μπάλες στο δικό του γήπεδο; Πώς κερδίζει έναν πόντο χωρίς να χρειάζεται να τον τελειώσει με το πρώτο μεγάλο χτύπημά του;
Αυτά είναι στοιχεία που θα καθορίσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό αν ο Σέλτον θα παραμείνει απλώς ένας θεαματικός παίκτης ή θα εξελιχθεί σε πρωταθλητή. Ο Ζβέρεφ χρειάστηκε να περιμένει μέχρι τα 29 του χρόνια για να μπει σε αυτό το… mode ωριμότητας και ο Σέλτον είναι μόλις 23! Άρα, ο χρόνος είναι μπροστά του…
Από το «αν μπορεί» στο «πόσο συχνά μπορεί»
Σε τελική ανάλυση, η κατάκτηση του US Open αλλάζει πλέον και τις απαιτήσεις που μπορεί να έχει κάποιος από τον Ζβέρεφ. Από εδώ και πέρα δεν θα κρίνεται με βάση το «αν μπορεί να κερδίσει», αλλά με το «πόσο συχνά μπορεί να κερδίζει;» και αυτό είναι πιο δύσκολο.
Για την ώρα πάντως, «έχει» τα Grand Slam, την ποιότητα, την εμπειρία και απέδειξε πλέον πως έχει και την ψυχολογία να κερδίζει τα μεγάλα τουρνουά.